ตอนที่ 2141 ความจำสั้น

“เจ้ากลับไปบอกหัวหน้าเจ้าว่าวันหน้าสองฐานเราให้แยกกันต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวรุกรานกันอีกและอย่าได้คิดทดสอบความอดทนของข้า ไม่เช่นนั้นแล้วผลลัพธ์ที่ตามมามันไม่จบแค่กลายเป็นหัวหมูแน่!” เย่หยวนบอกแก่หลงจ้าวเทียนผู้มีสภาพใบหน้าไม่ต่างจากหัวหมู

“อ้า อ่า อ้า อ่า…”

หลงจ้าวเทียนนั้นจ้องมองดูชายตรงหน้านี้อย่างตื่นตะลึงและหวาดกลัว พยายามคิดจะเปิดปากขึ้นแต่ก็ไม่อาจจะสามารถพูดกล่าวเป็นคำออกมาได้เพราะว่าใบหน้าของเขามันบวมปูดจนไม่อาจออกเสียงพูด ได้แต่ร้องออกมาไม่เป็นภาษาคน

“ฮ่า ๆ ๆ …หลงจ้าวเทียน สภาพของเจ้านี้มันดูอย่างไรก็เป็นหัวหมูแท้ ๆ! ดูท่าแล้ววันหน้าข้าคงต้องเรียกเจ้าว่าเทียนหัวหมูเสียแล้ว! เจ้าคิดว่าท่านเย่นั้นเป็นใคร? คิดมาหาเรื่องเขามันก็ไม่ต่างจากเดินเข้ามาให้ถูกผู้คนรังแก!”

เมื่อเห็นสภาพเวลานี้ของหลงจ้าวเทียน หลงซุนก็หัวเราะลั่นขึ้นอย่างสะใจ

เขาและหลงจ้าวเทียนนั้นมีฝีมือพอเทียบเคียงกันได้ ทำให้ต่างฝ่ายต่างก็ไม่อาจจะทำอันตรายใด ๆ ให้แก่กันได้

แต่ทางฐานของหลงจ้าวเทียนนั้นกลับมียอดฝีมือมากกว่าพวกเขา

คนทั้งสองนี้ปะทะกันมาแทบตลอดยี่สิบปีและตัวเขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสมอมา วันนี้ได้เห็นสภาพสุดน่าสมเพชของอีกฝ่ายมีหรือที่หลงซุนจะไม่สะใจ?

นอกเหนือไปจากหลงซุนแล้ว พวกคนทั้งหลายในค่ายของหลงซุนก็ต่างตื่นตะลึงกับแทบทั้งสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลงฉุน

พวกเขาทั้งหลายนั้นเข้าใจดีถึงฝีมือของหลงจ้าวเทียนผู้นี้ แต่ละคนต่างรู้ดีว่าแท้จริงแล้วมันเก่งกาจกว่าหลงซุนไประดับหนึ่งเสียด้วยซ้ำ

แต่ตัวเขานั้นกลับกลายเป็นดั่งเด็กน้อยต่อหน้าเย่หยวน ไม่มีกำลังใด ๆ จะขัดขืนต่อสู้กลับได้แม้แต่น้อย

เดิมทีนั้นพวกเขาทั้งหลายย่อมจะยังดูถูกเย่หยวนอยู่ในใจบ้าง แต่ตอนนี้พวกเขาทั้งหลายต่างรู้สึกโล่งอกที่ไม่ได้แสดงออกมามากมาย

ที่แท้แล้วนายท่านผู้นี้กลับเก่งกาจอย่างที่ได้ยินมาจริง!

“ยังไม่ไปอีก? หรือพวกเจ้าทั้งหลายเองก็อยากจะเป็นหัวหมูไปด้วย?”

เย่หยวนหรี่ตาลงมองลูกน้องทั้งหลายของหลงจ้าวเทียน ทำให้อีกฝ่ายถึงกับตัวสั่นไปตาม ๆ กันต้องรีบเข้ามาประคองตัวหลงจ้าวเทียนพุ่งทะยานหายไป

“นายท่านเก่งกาจนัก!”

หลังจากพวกหลงจ้าวเทียนจากไปก็เกิดเสียงโห่ร้องดังขึ้นไม่ขาดสาย

ครั้งก่อนตอนที่พวกหลงซุนไม่อยู่พวกเขาทั้งหลายนี้ถูกรังแกจนชอกช้ำ วันนี้เมื่อเย่หยวนได้เอาคืนให้ พวกเขาทั้งหลายย่อมจะรู้สึกตื้นตันใจ

…

หลงจ้าวเทียนได้ค่อย ๆ ประคองหัวที่บวมเป็นหมูของตนกลับมาถึงฐาน

เมื่อได้เห็นหัวหน้าของตนหลงจ้าวเทียนก็รีบร้องฟ้องขึ้นมาทั้งน้ำตา “หัวหน้า! หัวหน้า! ท่านต้องไปทวงความยุติธรรมให้ข้านะ!”.Aileen-novel.

เผ่ามังกรนั้นมีร่างกายแข็งแกร่งการฟื้นตัวสูงล้ำทำให้เวลานี้หัวของหลงจ้าวเทียนมันเริ่มหายบวมลงและกลับมาพูดภาษาคนได้อีกครั้ง

เมื่อคนผู้นั้นได้เห็นหลงจ้าวเทียนนางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นขึ้นมา

“ฮ่า ๆ ๆ …หลงจ้าวเทียน ไม่ได้เจอกันไม่นานเจ้ากลับไปฝึกวิชาแปลงกายเป็นหมูมาหรือ? แถมยังดูมีจะฝึกฝนมาหนักหน่วงไม่น้อยเสียด้วย”

นางนั้นเป็นเด็กสาวผู้มีเขางอกขึ้นบนหัว หากเย่หยวนมาอยู่ตรงนี้เขาคงต้องเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง

เพราะนางนั้นมิใช่ใครที่ไหน มันคือหลงเสี่ยวฉุนที่ตามติดเย่หยวนเข้ามานั้นเอง

หลังจากหลงเสี่ยวฉุนเข้ามาถึงถ้ำเนตรมังกรนางก็ได้ออกตามหาเย่หยวนอย่างไม่ลดละ แต่ถ้ำเนตรมังกรนั้นมันมีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล นางนั้นไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าต้องไปเริ่มต้นที่ใด

และไม่นานก่อนหน้านี้หลงเสี่ยวฉุนก็ได้บังเอิญมาเจอกับฐานของพวกหลงเสี่ยวฉุนและเข้ามาใช้กำลังข่มพวกเขาจนสิ้น

หลงเสี่ยวฉุนนั้นมีนิสัยขี้เล่นชอบแกล้งคนเป็นธรรมชาตินางจึงคิดว่าการได้เป็นหัวหน้าคนทั้งหลายนี้คงสนุกไปเบาและเริ่มวางตัวเป็นหัวหน้าพวกเขาอย่างสนุกสนาน

แต่ถึงจะบอกว่าทำแล้วสนุก แต่เป้าหมายที่แท้จริงของนางนั้นก็คือจะให้เหล่าคนเผ่ามังกรทั้งหลายนี้เป็นกำลังช่วยในการตามหาตัวเย่หยวน

เพราะไม่ว่าอย่างไรเสียไม่ว่านางนั้นจะเก่งกาจปานใดแต่เรื่องการหาคนนั้น ยิ่งมีคนช่วยหามากมันก็ยิ่งจะให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า

หลงจ้าวเทียนรายงานออกมาด้วยใบหน้าขมขื่น “ห-หัวหน้า…ข้า…ข้ากลายมามีสภาพเช่นนี้มันเป็นเพราะว่าไปทำเรื่องราวตามที่ท่านสั่งมา!”

หลงเสี่ยวฉุนหัวเราะขึ้นพร้อมถาม “ใจเย็นก่อน ใครกันเล่าที่มันเล่นงามเจ้าเสียอ่วมเช่นนี้? ข้าจะไปจัดการมันให้มีสภาพไม่ต่างจากเจ้าเอง! พูดมา ๆ! มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เจ้าโม้อวดข้าอยู่ทุกวันมิใช่หรือว่าภายใต้ระดับหกนี้ตัวเองเก่งกาจปานใด?”

หลงจ้าวเทียนที่ได้ยินจึงเบิกตากว้างขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ “หัวหน้า มันมิใช่ว่าข้าหลงจ้าวเทียนนี้ไม่มีปัญญาทำได้ เพียงแค่ว่าเจ้าพวกหลงซุนมันเองก็ได้ไปเจอยอดฝีมือมาจากที่ใดไม่ทราบ ตัวมันผู้นั้นเก่งกาจมหาศาลข้าไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย!”

“โอ้? เจ้าเองก็มีฝีมือถึงระดับหกขั้นสุดแล้ว หรือว่าทางนั้นเองก็จะมีเทพสวรรค์เช่นกัน?” หลงเสี่ยวฉุนถามขึ้น