ตอนที่ 2150 ช่างเป็นโชคดีเหลือล้ำ!

บนท้องฟ้ากว้างนั้นหลายเงาร่างต่างกำลังพุ่งขึ้นและตกลงพื้นเหมือนแมลงที่หลงแสงไฟ พวกเขาทั้งหลายกำลังพุ่งเข้าไปโจมตีเงาร่างหนึ่งที่อยู่เบื้องบน

หลงจื่อนั้นแสดงสีหน้ารำคาญออกมาอย่างชัดเจน

ด้วยข้อห้ามของเต๋าสวรรค์นี้มันขัดขวางการกระทำของนักยุทธไว้อย่างมาก พวกลู่เอ๋อทั้งหลายในเวลานี้ต่างมุ่งหน้าเข้ามาคิดแลกชีวิตกับตัวเขา แต่หากคนทั้งหลายนี้ตายลงจริงมันก็จะเป็นเขาด้วยที่ต้องตายลง

ในเวลานี้ต่อให้คนอื่นรับคำสั่งเขาไปฆ่าสังหารพวกลู่เอ๋อลงมันก็จะเท่ากับว่าตัวเขาเองนี้ที่จะผิดสาบานและคงถูกการลงทัณฑ์ของเต๋าสวรรค์เช่นกัน

การถูกเต๋าสวรรค์ห้ามไว้เช่นนี้มันย่อมจะทำให้ตัวเขาไม่กล้าจะลงมือสังหารเช่นกัน ทำให้เวลานี้เขานั้นรำคาญใจพวกลู่เอ๋อทั้งหลายมาก

เวลานี้ทั้งกู้หง หนิงเทียนปิง หยางเฟยเอ๋อต่างอาบไปด้วยเลือดท่วมกายดูท่าคงบาดเจ็บกันอย่างสาหัส

เพราะแค่การสะบัดมือของหลงจื่อมันก็รุนแรงพอจะส่งร่างของพวกเขาทั้งหลายลอยหายไปได้

แต่สิ่งนั้นเองคือเรื่องที่พวกเขาทั้งหลายต้องการ!

มันคือการใช้เต๋าสวรรค์ฆ่าสังหารอีกฝ่ายลง!

เพราะเช่นนั้นแล้วต่อให้จะบาดเจ็บหนักหนาเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งอยากจะรีบพุ่งเข้าไปโจมตีมากเท่านั้น

“หึ! มดปลวก! พวกเจ้าคิดว่าจักรพรรดิผู้นี้ทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้?”

หลงจื่อยกมือหนึ่งขึ้นมาจับกดพลังโลกกดดันขังคนทั้งหลายไว้ในพริบตา

ตอนนี้แม้แต่กู้หง เทพสวรรค์ผู้นี้เองก็ยังไม่อาจขยับเคลื่อนไหวได้

พลังของจักรพรรดิเทพสวรรค์นั้นมันสูงล้ำจนเกินไป!

หนิงเทียนปิงได้แต่ร้องขึ้นด้วยใบหน้าราวคนคลั่ง “หลงจื่อ! หากเจ้ามีปัญญาก็ฆ่าข้าเสีย ไม่เช่นนั้นพ่อเจ้านี้จะกลับมาฉีกร่างเจ้าเป็นชิ้นๆ ให้ได้สักวัน!”

หลงจื่อกล่าวตอบกลับมาอย่างไม่คิดสนใจ “ปากดีโอหังนัก! ยิ่งเจ้าบ่มเพาะไปเจ้าจะยิ่งได้รู้ถึงความแตกต่างของอาณาจักรเทพถ่องแท้และอาณาจักรจักรพรรดิเทพสวรรค์! คนอย่างเจ้านี้ต่อให้มีเวลาทั้งชาติก็ไม่อาจก้าวขึ้นถึงอาณาจักรจักรพรรดิเทพสวรรค์แน่!”

“หลงจื่อ เจ้ามารร้าย! ข้าจะกลับมาสะสางบัญชีแค้นนี้กับเจ้าในสักวัน!” ลู่เอ๋อร้องบอก

สภาพของลู่เอ๋อในเวลานี้มันเปี่ยมไปด้วยความคลั่งแค้น

นางนั้นได้แต่สาบานในใจว่าวันหนึ่งนางจะต้องกลับมาแก้แค้นถามความยุติธรรมให้นายน้อยของนางให้ได้

หลงจื่อที่ได้ยินก็ต้องขมวดคิ้วแน่นขึ้นด้วยความลังเลไม่น้อย

คนอื่นๆ นั้นมันไม่เท่าไหร่ แต่ตัวลู่เอ๋อนี้มันพิเศษกว่าใคร

ด้วยสายตาของเขา เขาย่อมจะรู้ดีว่าลู่เอ๋อนั้นเปี่ยมล้นพรสวรรค์ปานใด

แม้ว่าอาณาจักรจักรพรรดิเทพสวรรค์นั้นมันจะสูงล้ำฟ้าดิน แต่ลู่เอ๋อนางนี้ก็มีโอกาสจะบรรลุขึ้นได้

หากปล่อยเรื่องราวไปแล้ว นางเด็กคนนี้อาจจะกลายเป็นยอดศัตรูของเขาในวันหน้าได้

“ให้ตายสิ! เจ้าเด็กนรกนั่นมันขุดหลุมฝังข้าโดยแท้! ไม่นึกเลยว่าจักรพรรดิผู้นี้ฉลาดมาทั้งชีวิตแต่จะกลับมาเสียท่าให้คนตาย!”

เป็นตอนนี้เองที่หลงจื่อได้เข้าใจว่าตอนที่เย่หยวนบังคับให้เขาสาบานนั้นมันก็เพราะว่าเย่หยวนได้คิดขุดหลุมฝังตัวเขาไว้

เขานั้นไม่อาจฆ่าสังหารลู่เอ๋อได้ แต่ลู่เอ๋อจะฆ่าสังหารเขาได้!

แน่นอนว่าเวลานี้ลู่เอ๋อย่อมจะเป็นแค่มดปลวกในสายตาของหลงจื่อ

แต่หมื่นปีจากนี้ แสนปีจากนี้ ล้านปีจากนี้เล่า?

ด้วยพรสวรรค์ระดับลู่เอ๋อนี้มันมีความเป็นไปได้สูงมากที่นางจะบรรลุขึ้นอาณาจักรจักรพรรดิเทพสวรรค์มาได้

หากวันนั้นมาถึงจริงเขาคงได้แต่ต้องหนีหัวซุกหัวซุน

หลงจื่อได้แต่ร่ำร้องในใจคิดอยากขุดร่างเย่หยวนมาฆ่าทิ้งอีกสักรอบ

“หึ! เจ้าคิดว่าจักรพรรดิผู้นี้จะทำอะไรเจ้าไม่ได้เลยหรือ? เวลานี้จักรพรรดิผู้นี้สามารถผนึกทะเลจิตศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าลงได้และจะขังเข้าไว้ในปราการมังกรพิรุณนี้ไปตลอดกาล! ข้าอยากจะรู้เหลือเกินว่าทำเช่นนั้นแล้วเจ้าจะยังเอาปัญญาที่ไหนมาแก้แค้น!” หลงจื่อร้องบอก

ทุกผู้คนที่ได้ยินต่างหน้าถอดสีไป ดูท่าพวกเขาทั้งหลายเองก็คงไม่ได้คิดถึงเรื่องราวนี้เพราะความแค้นที่บังตา

เมื่อได้เห็นสีหน้าของพวกลู่เอ๋อทั้งหลายหลงจื่อก็ยิ้มเย้ยขึ้น “หึๆ เจ้ายังวางท่าอวดเก่งกันอยู่เลยมิใช่หรือ? เอาสิ เงยหน้ามองฟ้าครามนี้ไว้เสีย เพราะมันจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่พวกเจ้าจะได้เห็นมัน!”

พูดจบหลงจื่อก็ชี้ดัชนีออกมาเตรียมการจะปิดผนึกทะเลจิตศักดิ์สิทธิ์ของลู่เอ๋อลง

แต่ในเวลานั้นเองมันกลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น!

ห้วงมิติเกิดรอยบิดก่อนที่ร่างของลู่เอ๋อจะหายไปทันตา.ไอรีนโนเวล.

หลงจื่อต้องเบิกตากว้างถามขึ้นอย่างไม่พอใจ “ใครกัน? ออกมาบัดเดี๋ยวนี้!”

ห้วงมิติเกิดรอยแยกขึ้นอีกครั้งเผยให้เห็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องราว แล้วมันจะเป็นใครไปได้นอกจากเย่หยวน?

“เจ้ายังจะคิดรักษาหน้าหรือไม่ เจ้างูเฒ่า?” เย่หยวนหรี่ตามองดูหลงจื่อด้วยจิตสังหารแรงกล้า