ตอนที่ 2158 เจ็บปวดรวดร้าว

“ไม่ได้การ! ห้วงมิติทลาย!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังหนักหน่วงรุนแรงนั้นหลงเสี่ยวก็หน้าซีดขาวลง

ร่างกายของเขาขยับพุ่งไปยังจุดที่สัมผัสถึงคลื่นสั่นสะเทือนในทันที

แต่ทว่ามันก็สายเกินไปเสียแล้ว!

เพราะเมื่อห้วงมิติเริ่มพังทลายลงมันก็จะเกิดแรงสะเทือนกระทบรอบด้านเกิดเป็นพลังรุนแรงหนักหน่วงจนไม่อาจเข้าใกล้ได้

ต่อให้จะเป็นตัวเขา เทพสวรรค์สี่ดาวผู้นี้เองแต่หากถูกพลังภายในการทลายนี้แล้วมันก็คงไม่อาจเอาชีวิตรอดได้เช่นกัน

“เย่หยวน!”

หลงเสี่ยวร้องลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ในหมู่ลูกน้องทั้งหลายของเขานั้นหลงซีเป็นหนึ่งในคนที่ติดตามเขามานานที่สุดและยังมีสายสัมพันธ์หนักแน่นดั่งพี่น้อง

หลงเสี่ยวเองก็ไม่เคยคิดฝันว่าวันหนึ่งพวกเขาที่สามารถรอดจากการตามล่าของจักรพรรดิเทพสวรรค์หรือการปิดล้อมของเทพสวรรค์นับไม่ถ้วนกลับต้องมาตายลงด้วยเรื่องพรรค์นี้!

ตายด้วยน้ำมือของคนที่เพิ่งบรรลุอาณาจักรเทพสวรรค์ขึ้นมา!

“เจ็บปวดมากหรือ?” เงาร่างหนึ่งปรากฏออกมาบนท้องฟ้าด้วยใบหน้าเย้ยหยัน

เมื่อได้เห็นเย่หยวนหลงเสี่ยวย่อมจะเบิกตาถลึงอย่างโกรธแค้น กัดฟันร่ำร้องออกมา “เด็กน้อย เทพสวรรค์ผู้นี้จะฉีกร่างเจ้าเป็นหมื่นชิ้นให้จงได้!”

หลงเสี่ยวยกดาบขึ้นมาฟันออกไปพร้อมๆ กับคำพูดนั้น!

คลื่นดาบรุนแรงหนักหน่วงตัดสินแม้แต่มิติที่ขวางทาง

เพียงแค่ว่าเย่หยวนนั้นขยับเท้าหนึ่งก้าวพร้อมจางหายไปต่อหน้าต่อตาของหลงเสี่ยว

“หลายปีมานี้เจ้าทำงานร่วมกับอ่าวซู่สังหารผู้คนมากมายไปเท่าใด? พวกเจ้าเคยคิดเสียบ้างหรือไม่ว่าคนทั้งหลายนั้น…ครอบครัวของพวกเขาทั้งหลายนั้นจะโศกเศร้าเสียใจอย่างไร? ข้าไม่ได้มีความแค้นใดๆ กับพวกเจ้าแต่พวกเจ้ากลับมาคิดฆ่าสังหารข้าลงด้วยคำพูดคนอื่น ในเมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วข้าก็จะให้เจ้าได้รับพิโรธของข้า! วางใจเถอะ เกมมันเพิ่งจะเริ่มเท่านั้น”

เย่หยวนเดินกลับเข้าไปยังมิติซ้อนทับด้วยน้ำเสียงเย็นเหยียบ

หลงเสี่ยวทั้งหลายนี้เปื้อนเลือดคนบริสุทธิ์ไปทั้งกายตั้งแต่หัวจรดเท้า แน่นอนว่าเย่หยวนย่อมจะไม่คิดลังเลใดๆ ที่จะกำจัดขยะชั่วร้ายเช่นนี้

หากมิใช่เพราะว่าไม้ตายลับที่เย่หยวนเก็บซ่อนไว้มากมายแล้ววันนี้พวกเขาทั้งสองชีวิตก็คงต้องตายลงด้วยน้ำมือพวกหลงเสี่ยว

เมื่อใดที่เย่หยวนพิโรธขึ้นมามันย่อมจะสร้างหายนะให้อย่างไม่อาจหลบพ้น

ตอนนี้หลงเสี่ยวได้รับรสชาติของมันอย่างเต็มปากเต็มคำ

แต่ทว่าหลงเสี่ยวเองก็กำลังโกรธอย่างบ้าคลั่ง ความพิโรธของตัวเขาเองนี้ก็จะสร้างความหายนะอย่างไม่แพ้กัน

หลงเสี่ยวยกดาบฟันออกไปพร้อมพุ่งตัวไล่ล่าเย่หยวน แต่น่าเสียดายที่ตัวเขาไม่ได้เข้าใจร่องมิติทั้งหลายมากมายใดๆ เขานั้นเป็นดั่งวัวที่ถูกจูงจมูก ได้แต่วิ่งตามหลังเย่หยวนไปในทุกที่ทาง

จนในที่สุดเขาก็ตามมาถึงห้วงมิติซ้อนทับหนึ่งที่ได้เห็นร่างของเหล่าลูกน้องทั้งหลายนั้นนอนตายเกลื่อนกลาด ทำให้ดวงตาทั้งสองของเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธแค้น

ตอนนี้นอกจากหน่วยของหลงซีที่ถูกกำจัดจนราบคาบแล้ว เหล่าหน่วยอื่นๆ เองก็ได้ถูกเย่หยวนและหลงเสี่ยวฉุนโจมตีเข้าอย่างหนักหน่วงเช่นกัน

ทำให้เวลานี้เหล่าผู้คนที่ปิดล้อมไล่ฆ่าคนกลับกลายเป็นฝ่ายถูกไล่ฆ่าสังหารแทน

ด้วยกำลังของเย่หยวนนั้นการสังหารเทพสวรรค์สองดาวลงมันมิใช่เรื่องยากเย็น

หากได้มีเวลาวางแผนโจมตีดีๆ สุดท้ายมันก็ย่อมจะกลายเป็นการฆ่าล้างบางไปในที่สุด

หลงเสี่ยวนั้นแทบกระอักเลือดออกมา เหล่าเทพสวรรค์ที่เขานับถือเป็นดั่งพี่น้องนั้นติดตามตัวเขามานับแสนๆ ปีผ่านทุกข์สุขมาด้วยกันมากมายมหาศาล กว่าที่จะก้าวมาจนถึงจุดที่อยู่ในวันนี้ได้

เขานั้นไม่นึกไม่ฝันว่าวันนี้พวกเขาทั้งหลายกลับจะต้องมาตายลงในบ้านตนเองเช่นนี้

อย่างที่เย่หยวนได้บอกไว้ ตัวเขานั้นรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างมาก!

หลงเสี่ยวนั้นมีกำลังรุนแรงเหนือล้ำฟ้าดินแต่ภายในร่องมิตินี้มันไม่มีทางใดที่เขาจะแสดงฝีมืออกมาได้เลย

ดาบของเขานั้นยังไม่ทันถูกฟันออก ร่างของเย่หยวนก็หายไปต่อหน้าต่อตาเขาก่อนแล้ว

ครึ่งวันมานี้เหล่าเทพสวรรค์เกือบทั้งยี่สิบคนที่หลงเสี่ยวนำออกมาโจมตีเย่หยวนนั้นได้แตกพ่ายลงจนเหลือรอดชีวิตแค่ไม่กี่คน

“เย่หยวน เจ้าออกมาสิ! หากเจ้ามีปัญญาจริงๆ ก็ออกมาต่อสู้กับข้าซึ่งๆ หน้าเสีย!” หลงเสี่ยวร้องลั่น

“ห-หัวหน้า!” จู่ๆ มันก็เกิดเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังเขา

หลงเสี่ยวหันไปมองดูและพบว่าอีกฝ่ายนั้นคือหลงจ้าวผู้ที่มีดวงตาสองข้างแดงก่ำ

แต่ดวงตาของเขานั้นไม่ได้แดงขึ้นเพราะความโกรธแค้นใดๆ มันแดงขึ้นเพราะการร้องไห้อย่างยาวนาน

วันนี้พี่น้องทั้งหลายต้องตายลงต่อหน้าจนทำให้หลงจ้าวต้องร้องไห้เสียใจอย่างหนักหน่วง.ไอรีนโนเวล.

“หลงจ้าว! ข้าเจอเจ้าจนได้! ตามข้ามา! อย่าได้ออกห่างนัก เมื่อใดที่เราได้เห็นเจ้ามารน้อยนั่นอีกเจ้าและข้าต้องร่วมมือกันเข้าสังหารมันลงให้ได้!” หลงเสี่ยวร้องสั่นอย่างโกรธแค้น

แต่หลงจ้าวนั้นกลับตอบมาด้วยดวงตาแดงก่ำ “หัวหน้า เรายังจะสู้หรือ? ย-ยอมแพ้เถอะ!”

หลงเสี่ยวหรี่ตาลงมองอย่างดุดัน “พี่น้องทั้งหลายตายไปมากมายปานนี้เจ้ากลับจะบอกให้เรายอมแพ้หรือ? หากข้าไม่ได้สับเจ้าเด็กนั่นเป็นหมื่นๆ ชิ้นวันนี้ข้า หลงเสี่ยว คงไม่อาจเป็นผู้คนได้อีกต่อไป!”