ตอนที่ 2184 พลังของมารนรก!

“เจ้า… เจ้าหมอนี่มันกลับดูดกลืนพลังชั่วร้ายไป!”

“เขากลืนมันลงไปมากมายปานนั้นแต่กลับไม่ตัวแตกตายไป!”

“หรือว่าร่างกายของเขานี้จะถูกหลอมสร้างมาจากเหล็กกล้า?”

…

ภายใต้สายตาของทุกผู้คนเย่หยวนได้นำพาหลินฉางชิงเดินเข้าไปภายในถ้ำนิลเพลิง

ที่สำคัญคือท่าทางนั้นมันดั่งกับเขากำลังเข้าไปเดินเล่น

เหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลายได้แต่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยตาแทบถลนออกจาเบ้า

คลื่นพลังชั่วร้ายนั้นดุร้ายรุนแรงเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องพูดถึงการดูดกลืนลงไปตรงๆ อย่างเย่หยวนนี้ หากเป็นคนปกติธรรมดาแล้วแค่ถูกเศษเสี้ยวของพลังนี้เข้ามาแฝงในกายมันก็มากพอจะทำให้เสียสติ

เมื่อเจิ้งหยูเฟิงเห็นเช่นนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

เขานั้นหันไปมองที่หลี่เยว่อีกครั้งพร้อมหัวเราะขึ้นเบาๆ “พี่หลี่เยว่ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?”

หลี่เยว่สะดุ้งตัวขึ้นทันทีก่อนจะรีบหันหน้าหนีอย่างอับอาย “หา? อ่า ป-เปล่า! ข้าไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย!”

เขานั้นกล่าวออกมาอย่างหนักแน่นราวกับกลัวว่าคนทั้งหลายจะไม่ปล่อยมันผ่านไปง่ายๆ

และในตอนนั้นเองที่มีเสียงหนึ่งกล่าวขึ้นมา “เรื่องราวครั้งนี้จะชักช้าไม่ได้ เรารีบมาวางแผนหาวิธีรับมือคลื่นพลังชั่วร้ายและเข้าไปในถ้ำนิลเพลิงเถอะ!”

ทุกผู้คนที่ได้ยินต่างพยักหน้ารับอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

ด้วยพลังของเจ็ดค่ายสำนักนี้แน่นอนว่าเทพสวรรค์ที่มามันย่อมจะมีมากกว่าสี่สิบคน

กองกำลังเช่นนี้มันจะเหนือล้ำฟ้าดินปานใด?

ทุกผู้คนนั้นต่างร่วมมือกันวางค่ายกลเพื่อป้องกันคลื่นพลั่งชั่วร้าย

หลังจากตกลงพูดคุยจัดตำแหน่งกันอยู่อีกเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดการวางค่ายกลมันก็เสร็จสมบูรณ์

จากนั้นเหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลายก็เริ่มเดินทางเข้าไปยังถ้ำนิลเพลิง

เมื่อเข้ามาถึงภายในถ้ำนิลเพลิงภาพที่แตกต่างจากภายนอกราวกับเป็นคนละภพภูมิก็ปรากฏต่อสายตาคนทั้งหลาย

เพราะที่แห่งนี้มันมีหมอกดำสนิทลอยปนในอากาศพร้อมด้วยความมืดมิดไร้แสงใดๆ เป็นภาพที่สุดแสนน่าหวาดกลัว

หลี่เยว่และคนทั้งหลายย่อมจะไม่เคยพบเจอสถานที่เช่นนี้มาก่อน

“ที่นี่มันคือที่แห่งใดกันแน่?” หลี่เยว่ร้องกล่าวขึ้น

เจิ้งหยูเฟิงเองก็กล่าวขึ้นตาม “เรื่องนั้นข้าก็ไม่ทราบได้ แต่… มันย่อมจะมิใช่ที่ดีงามใดๆ แน่ ทุกคนระวังด้วย!”

“ที่แห่งนี้มันคือโลกของมารนรก!”

ในเวลานั้นเองที่เกิดเสียงหนึ่งดังตอบขึ้นมาจากภายนอกค่ายกล ก่อนจะปรากฏสองเงาร่างเดินมา แน่นอนว่ามันคือพวกเย่หยวนทั้งสองที่เข้ามาก่อน

ที่ด้านหลังของเย่หยวนนั้นมีหลินฉางชิงที่จ้องมองดูเย่หยวนอย่างหวาดกลัว

“มารนรก? มันคือสิ่งใดกัน?” หลี่เยว่ถามขึ้น

เทพสวรรค์คนอื่นๆ เองก็ย่อมจะไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน ดูท่าพวกเขาเองก็คงไม่รู้จักมารนรกใดๆ

เย่หยวนจึงตอบกลับไปอย่างสั้นๆ “มันเป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งดุร้าย อย่างไรเสียพวกเจ้าทุกคนก็อย่างได้ประมาท”

หลี่เยว่จึงตอบกลับมาอย่างไม่คิดสนใจ “เผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งดุร้าย? หึๆ มันจะเก่งกาจสักเท่าใด? มหาพิภพถงเทียนนี้มีมนุษย์เราเป็นผู้ครอบครอง! ต่อให้จะเป็นเผ่าอสูรหรือเผ่าปีศาจเองก็ไม่อาจจะเทียบเคียงเราได้!”

เทพสวรรค์อีกคนจึงได้กล่าวเสริมขึ้น “หึๆ น้องชาย เจ้าเองก็พูดให้เราตื่นตกใจเล่นแล้ว! วันนี้มีเทพสวรรค์ขั้นกลางมาตั้งมากมายปานใด ต่อให้จะเป็นเทพสวรรค์ขั้นปลายเองพวกเราก็คงพอรับมือได้ จะมีสิ่งใดให้กลัว?”

ในฐานะเทพสวรรค์แล้วพวกเขาทุกคนต่างภาคภูมิในพลังของตน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าพวกเขาทั้งหลายนี้ต่างเป็นยอดคนจากวังพำนักจักรพรรดิเทพสวรรค์ ต่างมีไม้ตายไม่ซ้ำกันมากมาย มีหรือที่จะเกรงกลัวมารนรกใด?

คำพูดของเย่หยวนนี้คนทั้งหลายไม่ได้คิดสนใจแม้แต่น้อย

คำพูดของหลี่เยว่นี้มันแสดงความคิดของเหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลายได้อย่างชัดเจน

มันมิใช่ว่าพวกเขาไม่รู้ว่าที่แห่งนี้อันตราย เพียงแค่ว่าพวกเขานั้นมั่นใจในพลังของตนเองจนเหลือล้น

เพราะไม่ว่าอย่างไรเสียคนที่เคยมาถึงก่อนหน้ามันก็ล้วนแล้วแต่เป็นศิษย์ระดับเทพสวรรค์ขั้นต้น ที่สำคัญยังมีจำนวนกันแค่ไม่กี่คน

“เช่นนั้นหรือ? เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ!” เย่หยวนนั้นไม่ได้คิดต่อว่าหรือยอมรับใดๆ แค่เดินนำคนทั้งหลายเข้าไปภายใน

หลี่เยว่นั้นได้แต่ยิ้มขึ้นมา “เป็นเด็กที่โอหังจริงๆ!”

เหล่าคนทั้งหลายนั้นก้าวเดินเข้าไปจนถึงด้านใน แต่ระหว่างทางนั้นสีหน้าของคนทั้งหลายมันก็ค่อยๆ เปลี่ยนสีไป

เพราะระหว่างทางมามันมีศพของสัตว์ประหลาดสีดำสนิทนอนตายอยู่ตามพื้นมากมาย

คลื่นพลังของเหล่าสัตว์ประหลาดทั้งหลายนี้ต่างสุดจะแข็งแกร่ง แม้ว่าส่วนมากจะเป็นเทพถ่องแท้แต่มันก็มีหลายตัวที่มีพลังระดับเทพสวรรค์

และดูจากสภาพของศพแล้วมันคงเพิ่งตายได้ไม่นาน แต่พวกมันทั้งหลายกลับมีสภาพคล้ายคลึงกัน