ตอนที่ 2296 เลินเล่อ

“ซี๊ด…”

เสียงสูดหายใจเย็นเยือกดังขึ้นรอบทิศ

ภาพตรงหน้านี้มันได้ก้าวข้ามเหนือล้ำกว่าความเข้าใจของพวกเขาไปมาก

เย่หยวนนั้นตั้งมหาค่ายกลทั้งห้าขึ้นมาในพริบตาและใช้งานพวกมันขึ้นมาพร้อมๆ กันหลอมโอสถศักดิ์สิทธิ์ระดับแปดทั้งห้าขึ้น!

เรื่องราวเช่นนี้อย่าว่าแต่จะเคยได้เห็น แค่ได้ยินคนทั้งหลายนั้นยังไม่เคยได้ยินมาก่อน

มันคือศิลปะ!

แข็งแกร่งเหนือล้ำ!

“นี่… นี่มันคือกำลังของรองมหาปราชญ์? แข็งแกร่งเสียจริงๆ!”

“แค่การลงมือนี้มันก็แสดงให้เห็นแล้วว่ารองมหาปราชญ์นั้นก้าวผ่านความลึกล้ำขึ้นไปเป็นยอดฝีมือระดับบรรพกาลทั้งหลาย!”

“เราถูกอายุของเขานี้หลอกแล้ว! จะอย่างไรมหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลก็เป็นถึงมหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล ดวงตาของเขานั้นมันเฉียบคมกว่าเรามาก! ตำแหน่งรองมหาปราชญ์นี้มันสมชื่อจริงๆ!”

…

เสียงแห่งความสงสัยทั้งหลายนั้นมันได้เปลี่ยนกลายเป็นความตกตะลึง

ฝีมือของเย่หยวนนี้มันเหนือล้ำความเข้าใจของพวกเขาไปมากนัก

ตัวมู่เถี่ยเฉิงที่เพิ่งเดินออกไปได้ไม่ไกลต้องหันหน้ากลับมาด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“โอสถศักดิ์สิทธิ์ขั้นเทวะวิญญาณไพศาล!” มู่เถี่ยเฉิงหายใจเข้าออกอย่างรุนแรงจนทำให้น้ำเสียงของเขานั้นมันดูสั่นอย่างบอกไม่ถูก

โอสถศักดิ์สิทธิ์ขั้นเทวะวิญญาณไพศาลนั้นมันมีค่าล้ำโอสถศักดิ์สิทธิ์ขั้นเทวะโมฆะไปมาก!

ที่สำคัญคือมันไม่มีใครขาย

เพราะจะอย่างไรเสียพวกจ้าวซีซวนทั้งหลายนี้มันก็คือสุดยอดที่สุดของเหล่าจอมเทพโอสถแปดดาวไปแล้ว

ต่อให้จะเป็นเหล่าจอมเทพโอสถแปดดาวที่อาวุโสกว่าพวกเขานั้นมันก็ยังไม่อาจเทียบเคียงฝีมือได้

แต่เมื่อพวกเขาทั้งหลายนี้ลงมือ มันกลับหลอมออกมาได้แต่ขั้นเทวะโมฆะ

แค่นี้มันก็ชัดเจนแล้วว่าโอสถศักดิ์สิทธิ์ขั้นเทวะโมฆะในตลาดนั้นมันมีน้อยเพียงใด

ส่วนโอสถศักดิ์สิทธิ์ขั้นเทวะวิญญาณไพศาลนั้นมันคงเรียกได้ว่าไม่มีอยู่จริง!

“โอสถศักดิ์สิทธิ์ขั้นเทวะวิญญาณไพศาล! ฮ่าๆๆ ขั้นเทวะวิญญาณไพศาล! รวยแล้ว! ข้ารวยแล้วแน่นอน! ฟางเทียนเหริน เจ้าปากดีมากมิใช่หรือ? บอกว่ารองมหาปราชญ์นั้นไร้ค่าไร้สาระ? เบิกตาหมาๆ ของเจ้าดูเสียสิว่ารองมหาปราชญ์นั้นเป็นตัวตนเช่นใด!”

มู่เถี่ยเฉิงที่ถูกกล่าวว่าดูถูกใส่มานานต้องระเบิดอารมณ์ตอกกลับไปในเวลานี้อย่างไม่คิดกักเก็บไว้ใดๆ อีก

ตัวฟางเทียนเหรินนั้นรู้สึกหน้าชามองดูโอสถตรงหน้าทั้งห้าเม็ดนี้อย่างมึนงง เวลานี้เขาไม่อาจจะทำความเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้เลย

โอสถที่เขาซื้อมานี้มันมีค่าเม็ดละกว่าสามพันล้าน ราคาของมันนี้นับได้ว่าสูงอย่างมาก

ต่อให้เขาจะนำมันออกไปโก่งราคาขายมันก็คงไม่เกินสี่พันล้าน

แต่โอสถที่มู่เถี่ยเฉิงได้นั้นเล่า?

เขานั้นจ่ายไปแค่เม็ดละสามร้อยล้าน!

โอสถขั้นเทวะวิญญาณไพศาลนั้นมันมีแต่ความต้องการในตลาด ไม่มีใครนำมันออกมาขายได้ ต่อให้จะขายมันเม็ดละสองหมื่นล้านมันก็คงมีจักรพรรดิเทพสวรรค์มากมายที่ยอมจะจ่ายซื้อมัน!

โอสถห้าเม็ดนี้มันมีค่ากว่าแสนล้าน!

พันห้าร้อยล้านแลกของราคาแสนล้าน… ฟางเทียนเหรินนั้นรู้สึกว่าสมองของเขามันไม่อาจจะยอมรับเรื่องราวนี้ได้

มันเป็นไปได้อย่างไร?

เรื่องนี้มันจะเป็นไปได้อย่างไร?

รองมหาปราชญ์หนุ่มนี้เพิ่งจะก้าวขึ้นมาถึงอาณาจักรจักรพรรดิเทพสวรรค์ได้ไม่นาน เหตุใดเขาจึงสามารถจะหลอมโอสถศักดิ์สิทธิ์ระดับแปดได้มากคุณภาพเช่นนั้น?

ครั้งนี้เขาพลาดไปแล้วจริงๆ

เพราะให้พูดตามตรงโอสถทั้งหลายนี้เองเขาก็ไม่อาจจะหากำไรจากมันได้มากนัก

เพียงแค่ว่าเขานั้นต้องการเอาใจเหล่าบรรพกาลน้อยทั้งหลายนี้จึงได้แต่ต้องทนทุกข์ไป

ตัวจ้าวซีซวนเองก็มีสีหน้าซีดขาวเหมือนความเข้าใจที่เขาเคยมีมันพังทลายลงสิ้น

ภายใต้การหลอมด้วยเต๋าค่ายกลนี้ เย่หยวนกลับหลอมโอสถทั้งห้าธาตุขึ้นมาพร้อมๆ กันและยังหลอมได้คุณภาพสูงกว่าพวกเขาทั้งหลาย

จะดูอย่างไรนี่มันก็มิใช่ฝีมือที่แท้ของเย่หยวน

เพราะเขานั้นได้หลอมโอสถทั้งหลายในทีเดียวเพื่อจะได้ประหยัดเวลา

หากเขานั้นค่อยๆ หลอมมันทีละอย่างๆ แล้วโอสถทั้งหลายที่ออกมามันย่อมจะมีคุณภาพสูงล้ำกว่านี้

บางที… มันอาจจะขึ้นไปถึงขั้นเทวะวิญญาณมรณา!