ตอนที่ 2342 น่าสงสาร

“การผสานของสองพลังต้นกำเนิด! แข็งแกร่ง! จะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว! ข้าบอกว่าอย่างไรเล่า? บอกแล้วมิใช่หรือว่าไม้ตายของมันนั้นต้องเป็นวิชาดาบ ข้าพูดผิดหรือไม่เล่า?”

หยางเคอนั้นรู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างมาก ไม่รู้ว่าเพราะเขาได้เห็นค่ายกลดาบที่พลังสะท้านฟ้าหรือเพราะแค่ว่าเขานั้นเดาถูก

แต่เวลานี้เหล่าสมาชิกกลุ่มของเขานั้นต่างอ้าปากค้าง

เพราะพวกเขาทั้งหลายนั้นไม่มีใครคิดฝันว่าหยางเคอจะพูดถูกจริง

เพียงแค่ว่าตัวหยางเคอก็ไม่คิดว่าวิชาดาบของเย่หยวนนั้นมันจะแข็งแกร่งไร้ต้านได้ถึงขั้นนั้น!

พลังต้นกำเนิดนั้นมันน่าตกตะลึงจนเกินรับ

ค่ายกลดาบที่สร้างขึ้นมาจากสองพลังต้นกำเนิดมันย่อมจะมีพลังไร้ต้านทานแล้ว

แม้แต่ยอดคนอย่างโมซีนั้นก็ยังตายตกลงไปอย่างรวดเร็ว

เย่หยวนนั้นย่อมไม่คิดรอช้าควบคุมค่ายกลดาบลอยพุ่งกลับมาใส่ตัวฉินหูต่อทันที

ฉินหูนั้นสั่นกลัวจนขาตายภายใต้เสียงระเบิดดังลั่นนั้นเขาก็ได้แต่ต้องกลับไปจุดเกิดใหม่อีกครั้ง

เหล่าเด็กชะตาไร้คาดเดาทั้งหลายที่ได้เห็นต่างตื่นตะลึงจนไม่อาจพูดกล่าว

พวกเขานั้นไม่นึกไม่ฝันว่าศึกนี้มันจะจบลงในสภาพเช่นนี้

พวกเขานั้นคิดว่ามันคงเป็นการต่อสู้ที่เหนือล้ำ เย่หยวนนั้นจะต้องพยายามต่อสู้อย่างดุเดือดแต่สุดท้ายก็จะแพ้ลงภายใต้การร่วมมือของฉินหูและโมซี

แต่ผลลัพธ์เวลานี้มันกลับไม่เหมือนที่คาดคิดไว้ ทุกสิ่งอย่างจบลงในเวลาแค่อึดใจ

เป็นเวลานี้เองที่พวกเขาทั้งหลายได้เข้าใจว่าเย่หยวนนั้นไม่มีอะไรให้ต้องกลัวจึงไม่ได้คิดสนใจฟังคำเตือนไร้สาระใดๆ

“เก่งกาจ! เจ้าหนุ่มนี่มันบ่มเพาะฝึกฝนมาอย่างไรกัน สัตว์ประหลาดชัดๆ!”

“ฉินหูคงฉิบหายแท้แล้ว เวลานี้แต้มเทพสงครามของมันคงเหลือไม่ถึงครึ่งแน่”

“กายทองคำสัมบูรณ์ระดับแปดมันก็น่าประหลาดใจพอแล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าเขานั้นกลับบรรลุสองบรรแห่งต้นกำเนิด?”

…

บนท้องฟ้านั้นแต้มเทพสงครามของเย่หยวนมันพุ่งทะยานและทะลุสามพันไปเรียบร้อย

การได้แต้มมากกว่าสามพันในวันแรกที่มาถึงเช่นนี้ เขาคงเป็นคนแรกที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้

เย่หยวนที่ได้นับแต้มเทพสงครามมาก็มุ่งหน้ากลับเข้าเมืองไปยังโถงสมบัติวิญญาณอีกครั้ง

เมื่อฮงเย่ได้เห็นเย่หยวนนางก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “นายท่านใช้แต้มเทพสงครามไปหมดแล้วมิใช่หรือ? กลับมาจะซื้ออะไรเพิ่มหรืออย่างไร?”

เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป “มันมีคนใจดีเอาแต้มมาแบ่งให้ข้าไม่หยุดเลย แม่นางฮงเย่ ข้าต้องการดาบหยกแท้สิบเล่ม!”

ฮงเย่ที่ได้ยินก็ต้องอ้าปากค้างขึ้นมองดูเย่หยวนอย่างไม่อยากเชื่อ

ดาบหยกแท้นั้นมันเป็นดาบสมบัติวิญญาณจักรพรรดิเทพสวรรค์ขั้นสุดที่มีราคามากถึงสามร้อยเจ็ดสิบสองแต้มเทพสงคราม!

แต่เจ้าหมอนี่กลับคิดอยากได้มันถึงสิบเล่มในคราเดียว?

เขาไปเอาแต้มเทพสงครามขนาดนั้นมาจากที่ใด?

ฮงเย่นึกย้อนกลับไปถึงฉินหูทันทีแต่ก็ได้แต่คิดว่าฉินหูเองก็คงไม่มีแต้มมากมายถึงขั้นนั้นแน่

เมื่อถึงเวลาจ่ายเงินนางก็ได้รับรู้ว่าเย่หยวนนั้นมีแต้มเทพสงครามติดตัวอยู่มากมายมหาศาลจริงๆ!

แม้เย่หยวนจะเดินกลับออกมาจากโถงสมบัติวิญญาณแล้วแต่ฮงเย่ก็ยังไม่อาจจะตั้งสติกลับมาได้

เย่หยวนนั้นใช้แต้มเทพสงครามทั้งหลายที่มีจนสิ้นก่อนจะเดินหน้าออกไปจากเมืองเมฆหนุน

…

ในเมืองเมฆหนุนนั้นมันปรากฏร่างของผู้คนท่าทางกังวลใจ

“นี่ เจ้าเด็กนามเย่หยวนนั้นมันไปแล้วจริง?”

“ใช่ ข้าเห็นมันออกไปกับตาเลย!”

“เจ้าไม่ได้มองผิดไปใช่หรือไม่?”

“จริงแท้แน่นอน!”

ฉินหูนั้นถามคนผู้นี้เป็นคนที่เจ็ดแล้ว และทุกผู้คนนั้นก็ตอบกลับเขามาด้วยคำตอบเดียวกันนั้นคือเย่หยวนได้จากเมืองไปแล้ว เป็นเวลานี้เองที่เขาเริ่มจะกลับมาสงบจิตสงบใจลงได้

เมื่อกลับมาถึงเมืองเขาก็ย่อมจะถูกโมซีด่าจนยับ

ฉิบหายเองยังไม่เท่าไหร่ แต่นี่ลากเพื่อนไปฉิบหายด้วย

โชคยังดีที่ฉินหูนั้นไม่ได้หนีเอาตัวรอดในยามคับขันทำให้สายสัมพันธ์ที่มีมันจึงไม่ถึงขั้นตัดขาด

“เจ้าเด็กนั่นมันไปแล้ว รีบๆ ออกจากเมืองไปด้วยจะดีไหม? หากเราไปเจอเจ้าเด็กคนนั้นเข้าแล้วมันคงฆ่าสังหารเราอีกแน่!”

ฉินหูนั้นสอบถามคนทั้งเมืองเพื่อยืนยันให้แน่ใจก่อนจะตัดสินใจเดินทางออกเมืองทันที