ตอนที่ 2351 ใช้ความจริงตบหน้าคน!

“ไม่มีทางหรอกใช่หรือไม่? ทำไมเย่หยวนมันถึงได้มีแต้มเทพสงครามพุ่งทะยานขึ้นมาเช่นนี้ได้?”

“เย่หยวนนี้มันคงไม่ใช่เย่หยวนที่โง่ไปบ่มเพาะแนวคิดแห่งกาลเวลาหรอกใช่หรือไม่? มันนั้นไม่เคยจะปรากฏขึ้นมาบนอันดับทองคำเทพสงคราม!”

“ได้ยินว่าเจ้าเด็กคนนี้มันมีอาณาจักรบ่มเพาะไม่สูงล้ำแต่ฝีมือการต่อสู้ของมันนั้นเหนือหัวผู้คน สามารถบ่มเพาะพลังสองอย่างจนไปถึงขั้นต้นกำเนิด แต่หากวัดกันที่ฝีมือจริงๆ แล้วมันจะไม่คิดว่าตอนนี้สายเกินไปหรือ?”

…

ในเมืองเมฆหนุนนั้นมันย่อมมีแต่คนพูดถึงเรื่องที่อันดับทองคำเทพสงครามมีนามของเย่หยวนปรากฏขึ้น

เรื่องนี้มันไม่มีทางหลีกเลี่ยงเพราะเดิมทีเขานั้นก็เป็นประเด็นที่หลายๆ คนพูดถึงอยู่ก่อน

เวลานี้เมื่อได้ปรากฏขึ้นมาต่อสายตาของคนทั้งหลาย พวกเขานั้นก็ย่อมจะหันมาสนใจได้ง่ายๆ

สิบปีสุดท้ายนี้เหล่าคนที่อยู่อันดับล่างๆ ย่อมจะไม่คิดคาดหวังใดๆ และใช้เวลาไปวันๆ อย่างเบื่อหน่ายรอเวลาหมดลง แน่นอนว่าคนที่ว่างขนาดนั้นย่อมจะหาเรื่องคุยฆ่าเวลากันไม่ขาดปาก

ตัวตนของเย่หยวนนี้มันเป็นจุดสนใจของทุกผู้คน

เพราะฉะนั้นคนทั้งหลายจึงอดไม่ได้ที่จะสนใจเขาขึ้นมา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเจียงเจ๋อนั้นที่ต่างหวังให้เย่หยวนพลาดท่าไม่อาจขึ้นไปติดอันดับหนึ่งในสิบได้

หากไม่ติดจริงแล้วพวกเขาก็จะได้ด่าต่อได้อย่างไม่กระดากปาก

…

ในทุ่งร้างนั้นสองเงาร่างกำลังพุ่งตัวเดินหน้าอย่างไม่มีหยุดพัก

หนึ่งนั้นหนักแน่นดั่งขุนเขาอีกหนึ่งนั้นงดงามราวดอกไม้ที่ทำให้ดวงจันทร์ต้องอับอาย

คนทั้งสองย่อมจะเป็นว่านเจิ้นและจางเหลียนทั้งสองคนที่มาบ่มเพาะฝึกฝนตัวยังทุ่งศึกสัตว์ร้ายล้นแล้ว

“แปลกจริง เราก็เดินกันมาตั้งไกลแล้วแต่ทำไมยังไม่เจอสัตว์ร้ายแม้สักตัว? ตามที่ข้าเคยผ่านมาแถวนี้มันน่าจะเป็นจุดที่มีสัตว์ร้ายอยู่หนาแน่นที่สุด!” จางเหลียนกล่าวขึ้นมาด้วยใบหน้ามึนงง

ว่านเจิ้นนั้นหรี่ตาลงมองพร้อมขมวดคิ้วแน่น “หรือว่ามันจะมีใครมากวาดล้างสัตว์ร้ายก่อนหน้าเราไป?”

“บ้าน่า! สัตว์ร้ายในบริเวณนี้มันสุดแสนแข็งแกร่ง! ต่อให้จะเป็นข้าหรือเจ้าเองเราก็ยังต้องเข้ามาอย่างระวัง หากถูกล้อมหนักขึ้นมาแล้วมันคงไม่มีทางจะรอดความตายไป! ในเมืองเมฆหนุนนี้นอกจากเจ้ากับข้าแล้วมันจะยังมีใครเก่งไปกว่านี้ได้?” จางเหลียนปฏิเสธสวนกลับไป

ว่านเจิ้นจึงตอบกลับไป “ที่เจ้าว่ามามันก็ถูก แต่… มันก็ดูแปลกเสียจริง! เอ๋ ตรงนั้นมันเหมือนมีเรื่องราวใด ลองไปดูกันเถอะ”

ประสาทสัมผัสของเขานั้นเฉียบคมอย่างมาก แค่มองก็เห็นว่ามันมีความผิดปกติเกิดขึ้นที่เส้นขอบฟ้า

คนทั้งสองนั้นมีวิชาการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว มาจนถึงที่หมายได้ในเวลาสั้นๆ

แต่วินาทีต่อมาคนทั้งสองก็ต้องยืนนิ่งกับภาพตรงหน้า

เพราะด้านหน้าของพวกเขานั้นเป็นทะเลแห่งสัตว์ร้าย

เวลานี้มันมีสัตว์ร้ายมากมายนับหมื่นกำลังขยับไหวไปมาภายในทะเลแห่งสัตว์ร้ายนี้

และพวกมันแต่ละตัวนั้นดูเหมือนจะไม่พอใจอะไรบางอย่างราวกับคลั่งไป

สัตว์ร้ายระดับจักรพรรดิเทพสวรรค์เจ็ดดาวและแปดดาว! ที่สำคัญมันยังเป็นสัตว์ร้ายที่มีแนวคิดต่างๆ สูงล้ำพร้อมๆ กันนั้นยังมีพวกมันวิ่งพล่านไปนับหมื่นตัว

ภาพตรงหน้านี้มันน่าตกตะลึงจนเกินไป

ในทะเลแห่งสัตว์ร้ายทั้งหลายนั้นมันมีเงาร่างหนึ่งปรากฏให้เห็นเป็นจังหวะๆ ไม่อาจจะเห็นได้ชัดว่าเป็นใคร

และเจ้าสัตว์ร้ายทั้งหลายก็ดูจะไล่ตามล่าคนผู้นั้นอย่างไม่ลดละ

คนทั้งสองที่ได้เห็นนั้นต้องยืนหน้าซีดขาวเพราะการโจมตีของพวกมันแต่ละตัวนั้นช่างรุนแรงจนฟ้าดินแทบพังทลาย

“ว่านเจิ้น นี่มัน… ภาพตรงหน้านี้ เจ้าจะจัดการไหวหรือไม่?” จางเหลียนถามขึ้นมาพร้อมกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ว่านเจิ้นนั้นส่ายหัวออกมาด้วยสีหน้าเกรงกลัว “ได้ตายอย่างไร้ที่กลบฝังแน่!”

จางเหลียนจึงกล่าวขึ้น “เจ้านั้นเป็นยอดคนอันดับหนึ่งในอันดับทองคำเทพสงครามและข้าก็เป็นอันดับสอง! ทั้งเจ้าและข้ากลับไม่อาจรับมือมันได้ เช่นนั้นแล้ว… ใครกันเล่าที่อยู่กลางดงสัตว์ร้ายนี้?”

ว่านเจิ้นนั้นไม่ตอบใดๆ กลับมา

มันก็จริงที่ว่าคนทั้งสองนั้นเก่งกาจแต่หากต้องไปอยู่กลางดงสัตว์ร้ายเช่นนี้แล้วมันย่อมจะไม่มีทางใดต้านรับได้

เพราะสัตว์ร้ายมากมายนั้นมันมีหลากหลายเผ่าพันธุ์ แต่ละตัวนั้นมีแนวคิดที่แตกต่างกันไปอย่างสิ้นเชิง

และบางแนวคิดของสัตว์ร้ายพวกนี้มันก็อาจจะทำงานขัดกับแนวคิดของผู้คนทำให้นักยุทธใดๆ ไม่อาจต่อสู้ได้อย่างสุดกำลังนัก

ที่สำคัญไปกว่านั้นเมื่อถูกล้อมจากสัตว์ร้ายมากมายปานนี้แล้ว ปราณเทวะที่ต้องใช้ออกมามันย่อมจะเป็นปัญหา

ปราณเทวะของเหล่าจักรพรรดิเทพสวรรค์นั้นย่อมมากล้นหนาแน่นแต่กระบวนท่าแต่ละอย่างของพวกเขานั้นเองก็กลืนกินปราณเทวะไปอย่างมหาศาล เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายมากมายปานนี้แล้วอัตราการสูญเสียปราณเทวะมันย่อมจะมากล้นเกินคาดเดา