ตอนที่ 2368 แตกสลายไม่มีชิ้นดี!

“เจ้าไม่ไหว!”

สามคำพูดนี้มันเต็มล้นไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

สำหรับเย่หยวนแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำพูดนี้กล่าวออกมาอย่างจริงจังเช่นนี้

ไม่ว่าจะเป็นในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของจอมเทพนิรันดร์หรือในมหาพิภพถงเทียนนี้ เย่หยวนล้วนแล้วแต่เดินก้าวมาด้วยพรสวรรค์ที่ล้นหัวคน

แม้แต่ยอดอัจฉริยะอย่างว่านเจิ้นหรือผางเจิ้นเองก็ยังถูกเย่หยวนกดหัวจนมิดไม่อาจโงหัวขึ้นได้

แต่เฒ่าตรงหน้าเขานี้กลับไม่คิดสนใจเขาแม้แต่น้อย

“ต่อให้ผู้เยาว์จะไม่ไหวแต่ท่านผู้อาวุโสเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! เพราะเวลานี้มนุษย์เราเหลือเวลาไม่มากมาย! ผู้อาวุโสเฉียนจี้ท่านบอกว่าจะให้เวลาเราสิบปี หรือก็คือพันปีภายในนี้!” เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป

ยอดฝีมือที่ยอมสละชีพเพื่อเผ่ามนุษย์ เย่หยวนไม่คิดว่าอีกฝ่ายนั้นจะปล่อยให้เผ่ามนุษย์เดินเข้าสู่หายนะไปง่ายๆ เช่นนี้

ภายในมิติสงครามดึกดำบรรพ์นี้เย่หยวนไม่ได้มาด้วยร่างกายจริงๆ ด้วยร่างแยกนี้ทำให้อีกฝ่ายไม่อาจจะคาดเดาอายุกระดูกของเขาได้

เพราะฉะนั้นในสายตาของเฒ่าผู้นี้เย่หยวนจึงไม่ได้มีแนวคิดที่สูงล้ำน่าสนใจใดๆ

หากเขารู้ว่าเย่หยวนนั้นมีอายุแค่ไม่กี่พันปีแล้วสามารถก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ ตัวเขาคงไม่กล้าคิดเช่นนี้แน่

ชายแก่นั้นขมวดคิ้วแน่นตอบกลับมา “ประชากรมนุษย์นั้นมีนับล้านๆ มันจะไม่มีอัจฉริยะที่เหนือกว่าเจ้าปรากฏขึ้นมาแล้วหรือ?”

เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป “ข้าเกรงว่ามันคงหาได้ยากแล้ว ผู้อาวุโส ทำไมท่านไม่ลองให้ข้าทดสอบดูเสียหน่อยเล่า?”

ชายแก่ผู้นั้นจึงได้แต่ต้องถอนหายใจยาว “เฉียนจี้เจ้าเด็กนั่นเองก็น่าผิดหวังนัก! เรียนรู้แนวคิดแห่งมิติเวลามาหลายต่อหลายปีแต่สุดท้ายกลับทำได้แค่สัดส่วนเวลาหนึ่งต่อร้อย ช่างเถอะ ในเมื่อเจ้าได้ที่หนึ่งมาแล้วเจ้าก็ลองดู เจ้าจะได้ยอมแพ้อย่างเต็มใจ เอาสิ หากเจ้าอยู่ในกระแสวนมิติเวลานี้ได้ถึงสองชั่วโมงมันย่อมจะเป็นการก้าวหน้าไปน้อยๆ แน่นอน! แต่เรื่องนั้นมันคงไม่มีทางเป็นไปได้”

เย่หยวนได้แต่ต้องหันไปมองดูที่กระแสวนมิติเวลานั้น

พลังของทั้งสองแนวคิดนั้นปะทะกันอย่างดุเดือดจนทำให้มิติเวลาสับสนปั่นป่วนสิ้น

ภายในสถานการณ์เช่นนั้นแล้วสิ่งใดที่หลงเข้าไปมันคงถูกทำลายเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังของทั้งสองแนวคิด

เย่หยวนนั้นลองยิงปราณเทวะของตนเข้าไปภายใน

สุดท้ายมันก็ถูกกลืนกินและทำลายลงไปอย่างไม่อาจสร้างคลื่นพลังใดๆ ภายในได้

ได้เห็นเช่นนั้นเย่หยวนก็ต้องทำหน้าเหยเกออกมา

การจะให้เอาชีวิตรอดสองชั่วโมงภายในกระแสวนมิติเวลาเช่นนี้มันคงยากเกินทำได้

เมื่อชายแก่ได้เห็นสีหน้าจริงจังของเย่หยวนนั้นเขาก็กล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มเย้ย “เด็กน้อย เจ้ารู้หรือยังเล่าว่ามันน่ากลัวแค่ไหน? เจ้าเฉียนจี้มันเองก็ยังอยู่ภายในได้แค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น! ลองถามใจตัวเองดูเถอะว่าเจ้ามีพรสวรรค์เหนือล้ำกว่ามันหรือไม่?”

จักรพรรดิเทพสวรรค์เฉียนจี้นั้นเป็นสุดยอดอัจฉริยะตั้งแต่เริ่มยุคนี้มา!

เรื่องนี้แม้แต่เหล่าเต๋าบรรพกาลเองก็ยังไม่กล้าเถียง

เขานั้นมิใช่เต๋าบรรพกาลแต่กลับยืนสูงล้ำเทียบเคียงเต๋าบรรพกาลได้

เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป “ผู้อาวุโส แต่ละคนเรานั้นล้วนมีพรสวรรค์แตกต่างกันไป ผู้อาวุโสเฉียนจี้ท่านมีพรสวรรค์ที่เหนือล้ำในเรื่องของการทำนายเต๋าสวรรค์ มิใช่มิติเวลา ในแนวคิดแห่งมิติเวลานี้แค่เขาก้าวขึ้นมาถึงระดับนี้มันก็นับว่าน่าตื่นตะลึงแล้ว”

ชายแก่จึงหัวเราะตอบกลับมา “เช่นนั้นเจ้าจะหมายความว่าเจ้ามีพรสวรรค์ในด้านนี้มากกว่ามัน?”

เย่หยวนที่ได้ยินก็หัวเราะตอบกลับไป “ข้าไม่กล้าพูดเช่นนั้น แต่อย่างไรก็ควรลองดูก่อน”

พูดจบเขาก็กระโดดเข้าไปในกระแสวนมิติเวลา

แต่ก่อนที่ร่างของเขาจะเข้าไปถึงจุดศูนย์กลางพลังฉีกกระชากรุนแรงสองฝั่งมันก็เข้ามาเกาะร่างของเขาจนทำให้เย่หยวนแทบจะอยากตายให้พ้นๆ ไป

ห้วงมิติในที่นี้มันมิใช่ห้วงมิติที่สมบูรณ์ แต่มันเป็นกระแสพลังงานวนที่เกิดขึ้นมาจากการหมุนสวนกันของแนวคิดแห่งห้วงมิติและแนวคิดแห่งกาลเวลา

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดที่เข้ามาในระยะนี้ มันจะถูกฉีกกระชากสิ้น

คนเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เย่หยวนนั้นรู้สึกราวกับว่ามันมีดาบคมนับหมื่นกำลังค่อยๆ หั่นร่างของเขาออกจากกัน

เขานั้นกำลังถูกพลังงานนี้ฉีกร่างออกเป็นหมื่นๆ ชิ้น!

ความเจ็บปวดนี้มันไม่อาจจะบรรยายเป็นคำพูดได้

พริบตาเดียวนั้นเย่หยวนก็ถูกฉีกร่างจนแหลกสิ้นไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว

เย่หยวนนั้นรู้สึกว่าแนวคิดแห่งมิติเวลาของตนนั้นมันเหนือล้ำระดับหนึ่งแล้ว แต่เขาก็ไม่นึกไม่ฝันว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็จะไม่อาจเข้าไปได้

นี่มันน่าอายจนเกินไปแล้ว!

ไม่นานจากนั้นเย่หยวนก็ผสานร่างกายขึ้นมาใหม่อีกครั้ง