ตอนที่ 2491 แลกเปลี่ยน!

“นี่มัน… นี่มันจะไม่แข็งแกร่งเกินไปหรือ?”

“ยอดฝีมือระดับมหาบรรพกาลถึงห้าคน! อีกฝ่ายนั้นเป็นยอดฝีมือระดับมหาบรรพกาลถึงห้าคน! แค่หนึ่งในนั้นกลับตายลงง่ายๆ เช่นนี้?”

“เดิมทีก่อนหน้าข้าก็คิดไปว่าเอกภพนั้นคือสุดยอดวิชาไม้ตายของท่านนักบุญฟ้าครามแล้ว แต่ใครจะไปคิดกันเล่าว่าท่านนั้นยังจะมีอะไรที่เหนือล้ำกว่านั้นเก็บซ่อนไว้อีก!”

…

เหล่าเจ้าฟ้าดินทั้งหลายที่อยู่รอบๆ นั้นต่างมองดูเรื่องราวด้วยปากอ้าค้าง

สองขั้วที่เย่หยวนใช้ออกมานี้มันสังหารเต๋าบรรพกาลน้ำลงและประกาศถึงยุคสมัยใหม่!

เต๋าบรรพกาลเองก็ตายลงได้!

ในความเป็นจริงนั้นสองขั้วนี้เองจะนับว่าเป็นวิชากระบวนท่าใหม่มันก็มิเชิง เพราะแท้จริงนั้นมันเป็นเพียงแค่การปรับใช้เอกภพในรูปแบบหนึ่ง

เอกภพนั้นเป็นวิชาที่ครอบจักรวาลอย่างแท้จริง!

เพราะฉะนั้นตัวเอกภพมันจึงเรียบง่ายและแข็งแกร่งไร้ซึ่งช่องว่างใดๆ

แต่ทว่าวิชานี้มันก็ต้องแลกมาด้วยความเฉียบคมและพลังโจมตีที่เหนือล้ำของเต๋าดาบ

ส่วนสองขั้วนั้นมันคือวิชาที่ปรับเปลี่ยนมาจากเอกภพ

มันคือการแบ่งเอกภพออกเป็นสองฝั่งขั้ว

เมื่อทั้งสองขั้วนั้นเริ่มหมุนวนมันก็จะทำให้เกิดแรงตัดอันมหาศาลทำการผลักดันพลังโจมตีของเต๋าดาบออกมาจนถึงขีดสุด

เพราะฉะนั้นวิชานี้มันจึงได้รุนแรงจนถึงขั้นน่ากลัว

แน่นอนว่าการเปลี่ยนเอกภพมาเป็นสองขั้วมันต้องแลกพลังการป้องกันอันสมบูรณ์นั้นทิ้งไป

แต่เรื่องนั้นย่อมไม่เป็นปัญหากับเย่หยวน

เขานั้นมีร่างกายที่ก้าวถึงระดับของมหาบรรพกาล มีใครในโลกหล้านี้เล่าจะยังเทียบเคียงเขาได้?

แม้แต่ร่างกายของเทียนชิงเองก็ยังไม่อาจเทียบเคียงกับเย่หยวนได้เช่นกัน!

ในเวลานี้เย่หยวนยังสามารถใช้ทักษะเทวะภายในของมังกรบรรพกาล เกราะมายามังกรฟ้าขึ้นมาได้อีกอย่าง!

เกราะมายามังกรฟ้านั้นมันคือสุดยอดวิชาป้องกันในหมู่ทักษะเทวะภายในทั้งหลาย

เขานั้นรับมือการโจมตีของยอดคนไว้ถึงห้าคนพร้อมๆ กันและปล่อยวิชาดาบอันสุดแสนคมกริบเข้าสังหารเต๋าบรรพกาลน้ำและไล่คนที่เหลือทั้งสี่จนหนีหาย มันเป็นเรื่องที่คนทั้งหลายแทบไม่อยากเชื่อสายตา!

ภาพนี้มันทำให้พวกเขาสั่นสะท้านลงไปถึงขั้วหัวใจ

“นี่มัน… ท่านนักบุญฟ้าครามนั้นได้ครอบครองผลึกแห่งกฎไปสองจากเก้าชิ้น! ในการแย่งชิงตำแหน่งเต๋าบรรพกาลครั้งนี้เขาคงเรียกได้ว่าอยู่ในตำแหน่งไร้พ่ายแล้ว!” มีเสียงคนผู้หนึ่งกล่าวขึ้นมา

ผลึกแห่งกฎนั้นมันเป็นอะไรที่สุดแสนล้ำค่า!

ในการแย่งชิงตำแหน่งเต๋าบรรพกาลครั้งก่อนมันมียอดฝีมือเจ้าฟ้าดินตายลงไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่

การสังหารที่เกิดขึ้นบนนี้มันหนักหนามากล้นกว่าสงครามใดๆ

พลังจากศึกครั้งนั้นมาฝ่ายมนุษย์ก็ต่างแตกแยกกันไปคนละทิศละทางไม่อาจรวมกำลังกันได้อีก!

แต่เวลานี้เย่หยวนกลับได้กลายเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่

ที่ด้านข้างนั้นมันมีคนผู้หนึ่งกล่าวขึ้นมาตาม “ด้วยกำลังของท่านนักบุญฟ้าครามในเวลานี้เมื่อผลึกแห่งกฎตกไปถึงมือท่านเมื่อใดมันก็คงไม่มีใครแย่งชิงไปได้แน่! ต่อให้จะเป็นเทียนชิงหรือเต๋าบรรพกาลชีวิตเองก็คงไม่อาจ!”

“ท่านนักบุญฟ้าครามนั้นมีกำลังฝีมือเหนือล้ำเสียยิ่งกว่าเต๋าบรรพกาลทั้งหลาย กอปรกับพลังของสองผลึกแห่งกฎนี้มหาพิภพถงเทียนในวันหน้าคงได้สยบอยู่ใต้เท้าท่านเป็นแน่!”

คนทั้งหลายนั้นต่างไม่มีใครคาดฝันถึงเรื่องราวในครั้งนี้

ขึ้นมายังไม่ถึงครึ่งทางนั้นเย่หยวนก็ได้รับมือผลึกแห่งกฎมาไว้ถึงสองชิ้นแล้ว!

และเมื่อผลึกแห่งกฎตกไปถึงมือของเขานี้ มันคงเป็นเรื่องยากที่จะหลุดลอยออกมาได้

…

จะว่าบอกเย่หยวนนั้นอับโชค เขาก็ได้ผลึกแห่งกฎมาถึงสองชิ้น

แต่หากจะบอกว่าเย่หยวนนั้นมีโชค จนสุดทางมานี้เขาก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหยาดชีวา

ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือคนทั้งหลายที่เดินมาประจบทางกับเขา

เวลานี้ตัวเย่หยวนก้าวขึ้นมาจนถึงระดับแปดแสนกิโลเมตรระหว่างทางมานั้นมันไม่มีใครจะไม่รู้ว่าเขาถือครองผลึกแห่งกฎอยู่

หากมีใครที่สามารถหาหยาดชีวามาได้จริงๆ นั้นพวกเขาคงไม่รอช้าที่จะเข้ามาแลกเปลี่ยนมันกับผลึกแห่งกฎ

แต่น่าเสียดายที่มันไม่มีใครทำเช่นนั้นเลย!

เส้นทางบนเขานั้นมันค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จากเดิมทีที่เป็นทางแคบๆ แสนคดเคี้ยวมันก็ได้กลับมาเป็นทางใหญ่พุ่งตรงสู่สวรรค์

แต่อารมณ์ของเย่หยวนนั้นมันกลับสุดแสนขุ่นมัวในเวลานี้

เขานั้นไม่สนใจสมบัติอื่นๆ ใด

เพราะสำหรับเขาแล้วสมบัติใดๆ นั้นมันแทบจะไร้ค่า

สิ่งเดียวที่เขาต้องการนั้นคือหยาดชีวา