ตอนที่ 2515 โศกนาฏกรรม!

“จ-จบสิ้นแล้ว!”

“เฮ้อ! ด้วยนิสัยของท่านนักบุญฟ้าครามนั้นมีหรือที่ท่านจะทนรับการเหยียดหยามเช่นนี้ได้?”

“ข้าล่ะไม่อยากจะยอมรับมันเสียจริง! ศัตรูในครั้งนี้มันจะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

…

เหล่ายอดฝีมือของมหาพิภพถงเทียนนั้นต่างแสดงสีหน้าท่าทางและน้ำเสียงสุดแสนสลดออกมาตามๆ กัน

ความอ่อนแอนั้นมันคือบาป!

ในเวลานี้พวกเขานั้นช่างไร้พลัง!

ต่อให้เป็นนักบุญฟ้าครามผู้ยิ่งใหญ่นั้นเองก็ยังมีสภาพราวศพเดินได้

และในเวลานี้เองรอยยิ้มบนใบหน้าของจุนเถียนมันก็ค่อยๆ จางหายลงไป

เขานั้นเริ่มไม่พอใจ

ไม่ได้โกรธเคืองใดๆ เพราะมดนั้นไม่มีค่าให้เขาต้องโกรธเคือง

แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขานั้นจะรับฟังคำด่าของมดไว้ได้เฉยๆ!

“ไร้เหตุผลเสียจริง! ข้านั้นได้ให้โอกาสเจ้าแล้ว ในเมื่อเจ้าไม่รู้จักจะรักษามันไว้เช่นนั้นก็จงรับโทษที่ทำลายแปดจอมเทพลงเสีย!”

ร่างของเขาพุ่งเข้ามาถึงตัวเย่หยวนในพริบตา

เวลานี้เขาเข้ามาประชิดตัวเย่หยวนแล้ว!

พลังโลกของเย่หยวนนั้นมันถูกเปิดแหวกออกอย่างทันที

และจุนเถียนนั้นก็ผ่านเข้ามาได้อย่างง่ายดาย!

นี่เป็นครั้งแรก!

เย่หยวนนั้นรู้สึกได้ว่าขนทุกเส้นบนร่างกายมันลุกชันก่อนจะรีบมุดห้วงมิติหนีอย่างไม่ลังเลใดๆ

ฟุบ!

พริบตาต่อมาเขาก็ออกมาพ้นระยะของจุนเถียน

เพียงแค่ว่าวินาทีเดียวกันนั้นจุนเถียนก็ได้ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเย่หยวนอีกครั้ง

และมันยังคงเป็นในระยะเดิมนั้น ด้วยสีหน้าเหยียดหยามอย่างสุดขีด

“กฎแห่งห้วงมิติ? ไม่เลว! น่าเสียดายที่… มันอ่อนแอเกินไป!”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจุนเถียนพร้อมนิ้วที่กดลงมากลางอกของเย่หยวน

ปึก!

ธนูเลือดพุ่งผ่านหลังของเย่หยวนไป เวลานี้หน้าอกของเขามันมีรูใหญ่เกิดขึ้นจากพลังงานมหาศาล!

ร่างของเขานั้นร่วงตกลงไปกับพื้นดินราวลูกประสุนปืนใหญ่ ตกลงกระแทกพื้นดินอย่างรุนแรง

การมุดห้วงมิติที่เคยไร้เทียมทานนั้นมันกลับสิ้นฤทธิ์ลงในวันนี้!

เย่หยวนนั้นเคลื่อนย้ายผ่านโลกใบน้อยของตนไปแต่กลับยังไม่อาจหนีพ้นจากการติดตามของจุนเถียน!

จุนเถียนผู้นี้สุดแสนจะแข็งแกร่ง!

จุนเถียนค่อยๆ ยกฝ่ามือลงประทับพร้อมส่งพลังรุนแรงไปใส่ทำให้เย่หยวนที่นอนกองอยู่บนพื้นแห้งเหือดลงไปทันที

เขานั้นได้แต่ต้องส่ายหัวออกมาพร้อมถอนหายใจ “มดปลวกนั้นก็กล้าจะพูดถึงศักดิ์ศรีต่อหน้าสวรรค์ เจ้ามันไม่รู้ฟ้าสูงต่ำเสียจริง! เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากข้าอยากสังหารเจ้าลงนั้นมันจะง่ายดายแค่ไหน? เจ้าจะตายลงไปกี่ครั้งแล้ว?!”

“ถุด!”

เย่หยวนนั้นใช้กำลังทั้งหมดที่มีถุยน้ำออกมาอย่างรุนแรง

เพียงแค่ว่าก่อนที่เลือดนั้นมันจะโดนตัวจุนเถียนก้อนเลือดนั้นมันก็จางหายไปในอากาศ

จุนเถียนนั้นหรี่ตาลงมาก่อนจะชี้นิ้วลงมาใส่เข่าของเย่หยวน

ตุบ!

เข่าของเย่หยวนนั้นถูกทำลายลงทันที!

“อ้าก!” เย่หยวนนั้นได้แต่ต้องร้องลั่นขึ้นมาอย่างโหยหวน

“มดปลวกนั้นควรจะรู้ว่าตัวเองนั้นเป็นมด! คิดท้าทายสวรรค์นั้น ต่อให้อยากจะตาย… มันก็คงไม่ง่ายดายปานนั้น!”

จุนเถียนกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉยชาก่อนจะกระแทกฝ่ามือลงมาลงบนอกเย่หยวนอีกครั้ง

ปัง!

เย่หยวนนั้นกระอักเลือดขึ้นมาก่อนที่ร่างกายจะพุ่งทะลวงปลิวออกไปอีกกครั้ง

ความเร็วนั้นมันเหนือล้ำเสียยิ่งกว่าความเร็วเคลื่อนที่ของเหล่าเจ้าฟ้าดินทั้งหลาย!

แค่นี้มันก็ชัดเจนแล้วว่าฝ่ามือเบาๆ นั้นมันรุนแรงสักแค่ไหน

เย่หยวนนั้นรู้สึกได้ว่าตั้งแต่หัวจรดเท้ามันไม่มีสิ่งใดที่ที่เหลือเป็นชิ้นเป็นอันอีกต่อไป

จุนเถียนนั้นควบคุมร่างกายได้อย่างแม่นยำแต่เขานั้นไม่คิดจะทำลายร่างกายของเย่หยวนลงทันที เพราะเขานั้นต้องการจะให้ได้รับความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ฝ่ามือแล้วฝ่ามือเล่า

เย่หยวนนั้นสัมผัสได้ว่ากระดูกทั้งร่างของเขานั้นมันถูกจุนเถียนทำลายลงเละ

บริเวณรอบๆ นั้นมันเงียบสงัดไม่มีใครกล้าส่งเสียงใด

ทุกคนนั้นได้แต่มองดูภาพตรงหน้านี้ด้วยความกังวลอย่างไม่อาจจะทำอะไรได้มากมาย