ตอนที่ 2536 หน้าต่าง!

เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องโถงนั้นมันก็เกิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเย่หยวนขึ้นมารอบด้านทันที

เทียบกับเรื่องของจุนเถียนแล้วเวลานี้คนทั้งหลายต่างจะให้ความสนใจกับนักหลอมโอสถสวรรค์ความเข้ากันได้ หนึ่งแต้มนี้มากกว่า

คนทั้งหลายนั้นเข้าใจดีว่ากู่เม่าแค่จะเปลี่ยนเรื่องด้วยการยกความเป็นไปได้อันแสนริบหรี่ขึ้นมา

มดปลวกจากภพเบื้องล่างที่เพิ่งบรรลุมันย่อมจะไม่มีทางใดที่จะสังหารจุนเถียนยอดฝีมือชั้นบรรยากาศสวรรค์ เลิศน้อยขั้นสุดลงได้อย่างแน่นอน

เพราะฉะนั้นการขึ้นมาถึงของเย่หยวนมันจึงไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเรื่องของจุนเถียนสิ้น

ป่าหมึกเรืองนั้นมันเป็นป่าที่สุดแสนกว้างใหญ่ถึงขั้นที่เย่หยวนยังหาทางออกจากป่าด้วยตัวเองไม่ได้ หรือต่อให้คนทั้งสองนั้นจะไปเจอกันเข้าคนที่ตายก็น่าจะเป็นเย่หยวนมิใช่จุนเถียน

“ท-ท่านพี่ นี่คือองค์ชายรอง!” ถังหยูกล่าวขึ้นมาเปลี่ยนเรื่อง

เขานั้นเองก็ไม่คิดว่าเย่หยวนจะหลอมกลั่นหญ้ากระดูกมังกรได้เช่นกัน

เย่หยวนนั้นไม่คิดสนใจคำกล่าวของคนทั้งหลายและหันไปทักองค์ชายรองด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ขอคารวะองค์ชายรอง!”

องค์ชายรองนั้นพยักหน้ารับก่อนจะถามขึ้น “เจ้าคือเย่หยวนหรือ? ข้าได้ยินมาว่าเจ้าได้ไปเดิมพันอะไรไว้กับอาจารย์กู่?”

เย่หยวนพยักหน้ารับ “เป็นเช่นนั้น!”

องค์ชายรองจึงกล่าวขึ้นมา “นี่มันก็ผ่านไปได้ถึงสิบแปดปีแล้ว สงสัยเหลือเกินว่าน้องเย่จะฝึกฝนการหลอมไปได้ถึงไหนแล้ว?”

เย่หยวนจึงได้ตอบกลับไป “ก็แค่พอใช้”

เมื่อคำพูดนั้นถูกกล่าวมันก็ย่อมจะเกิดเสียงหัวเราะระเบิดขึ้นมาตาม

“หนึ่งแต้มนั้นกลับพอว่าพอใช้ มันจะเก่งกาจถึงแค่ไหนกัน?”

“ทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ จะยังมาวางท่าใหญ่โตทำเพื่อ!”

“พี่กู่ วันหน้าท่านต้องระวังให้มากแล้ว! หากหนึ่งแต้มมันเดือดดาลขึ้นมาจริงๆ ท่านอาจจะแพ้พ่ายลงก็ได้!”

…

องค์ชายรองนั้นเองก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้เมื่อได้ยิน ผู้บรรลุสวรรค์คนนี้มันน่าสนใจจริงๆ

เย่หยวนนั้นเป็นดั่งตัวตลกไปแล้วสำหรับเขา

ดูอย่างไรก็ไร้ฝีมือแต่กลับคิดวางท่าว่าพอทำได้

คนทั้งโลกหัวเราะใส่เขาแต่เขานั้นกลับคิดว่ามันสนุกไปด้วย

คนเช่นนี้แหละคือตัวตลกที่แท้จริงไปจนถึงแก่นวิญญาณ

“หึๆ ในเมื่อเจ้าฝึกฝนมาจนถึงระดับพอใช้แล้ว ทำไมไม่ให้องค์ชายผู้นี้เป็นพยานการเดิมพันที่ยาวนานถึงสิบแปดปีนี้เสียหน่อยเล่า? ว่าอย่างไร?” องค์ชายรองกล่าวขึ้น

เย่หยวนนั้นตอบรับกลับไป “ย่อมได้”

คนทั้งหลายหัวเราะลั่นขึ้นมาอีกครั้ง

กู่เม่ายิ้มตอบไป “เด็กน้อย เฒ่าผู้นี้รอมาตั้งสิบแปดปี แต่ละครั้งที่ข้าไปหาเจ้านั้นเจ้ากลับเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง! หึๆ เฒ่าผู้นี้อยากจะเห็นเสียจริงๆ ว่านักหลอมโอสถสวรรค์หนึ่งแต้มนั้นมันจะเก่งกาจสักเท่าใด!”

เย่หยวนหันกลับไปมองพร้อมกล่าว “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าจึงได้ดูมั่นใจมากมาย ที่แท้เจ้าก็ได้สมบัติที่ช่วยกดอาการพิษไฟในร่างได้แล้วนี่เอง”

กู่เม่านั้นต้องหุบปากที่หัวเราะลงทันทีที่ได้ยิน

เขานั้นถูกมองออกอีกครั้งแล้ว!

หลายปีก่อนนั้นเขาได้พบเจอสมบัตินามว่าหยกหทัยน้ำแข็ง แม้ว่ามันจะไม่อาจกำจัดพิษไฟในร่างของเขาได้แต่มันก็ช่วยกดอาการลงได้อย่างมาก

เพราะฉะนั้นหลายปีมานี้เขาจึงเริ่มมีความกล้าหาญมากขึ้น

ได้เห็นกู่เม่าหยุดหัวเราะลงเช่นนั้นคนทั้งหลายก็รู้ได้ทันทีว่าเย่หยวนนั้นกล่าวจี้ถูกจุดของกู่เม่าแล้ว

เป็นเวลานี้เองที่คนทั้งหลายเพิ่งได้รู้ความจริงว่ากู่เม่านั้นกำลังถูกพิษไฟรังควานอยู่!

เรื่องนี้มันทำให้คนทั้งหลายตกตะลึงไม่น้อยเพราะดูท่าเจ้าเด็กคนนี้จะไม่ได้พูดจาไร้สาระ

ถังหยูนั้นเองก็ต้องอ้าปากค้างตาม ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมวันนี้กู่เม่าถึงได้กล้าทำอะไรเช่นนี้ ที่แท้เขานั้นก็มีของที่พึ่งพาได้ไว้กับมือแล้ว!

เดิมทีนั้นสิ่งที่กู่เม่าพึ่งพามากที่สุดมันคือพลังอำนาจของตระกูลถัง แต่เมื่อกู่เม่าได้สมบัติที่กดอาการของตัวเองไว้ได้เขาก็ย่อมจะไม่กลัวที่ต้องออกไปหาคู่ค้าใหม่อีก

สีหน้าของกู่เม่าค่อยๆ เปลี่ยนสีไปก่อนจะร้องตอบ “หึ! แล้วมันทำไมเล่า? เวลานี้เฒ่าผู้นี้ไม่ต้องเกรงกลัวพิษไฟใดๆ อีกแล้ว เจ้ายังคิดจะใช้คำพูดเช่นนั้นมาข่มขู่ข้าหรือ?”

เย่หยวนส่ายหัวตอบกลับไป “เปล่าประโยชน์! สมบัติของเจ้านั้นมันรักษาได้แค่อาการ ไม่อาจจะรักษาต้นเหตุได้ ยิ่งเจ้ากดอาการตนลงไปเท่าใดวันหน้ามันก็จะยิ่งทำให้รากของพิษหยั่งลึก! เว้นเสียแต่ว่าเจ้านั้นจะไม่แตะต้องเต๋าไฟอีก”

กู่เม่าหัวเราะขึ้นมา “เลิกว่าทางอวดดีขู่ผู้คนเสียเถอะ! เวลานี้เจ้าคิดดีกว่าว่าจะผ่านเรื่องราวในวันนี้ไปได้อย่างไร!”

เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป “งั้นเจ้าก็ลงมือก่อนได้เลย”

กู่เม่านั้นผงะไปนิดหน่อยไม่นึกฝันว่าเย่หยวนจะยังมั่นหน้าได้ขนาดนี้แต่เขาก็หัวเราะเย้ยกลับไป “วางท่า! ในเมื่อเป็นเช่นนั้นเจ้าก็ดูให้ดีแล้วกัน!”