ตอนที่ 2559 เจ้าคิดว่าเย่ผู้นี้ขัดสนเงินตรามากหรือ?

“หา? ยังไม่ทันได้เปิดหม้อหลอมแต่ท่านราชครูก็จะมาเอาชีวิตข้าก่อนแล้วหรือ?” เย่หยวนกล่าวถามขึ้นมาระหว่างที่นั่งฟื้นฟูตัวเองไป

หลินหลานที่ได้ยินต้องหัวเราะขึ้นมา “ดูจากการหลอมของเจ้านั้นมันจะยังต้องเปิดหม้อหลอมอีกหรือ? มันย่อมจะไม่มีโอสถดีๆ อยู่ในหม้อหลอมนี้แน่แล้ว!”

การหลอมโอสถสวรรค์นั้นมันต้องใช้หม้อหลอมที่สุดแสนจะแข็งแกร่งทนทาน

เพราะฉะนั้นก่อนที่จะเปิดหม้อหลอมออกมาคนภายนอกจึงจะไม่มีทางรู้สึกได้เลยว่าภายในนั้นมันมีโอสถสวรรค์ ระดับใดอยู่กันแน่

แต่ดูจากท่าทางของเย่หยวนนี้แล้ว มันย่อมจะไม่อาจหลอมสร้างโอสถขึ้นมาได้แน่

เพราะตอนนี้มิใช่แค่หลินหลานเท่านั้นที่คิดเช่นนี้ คนทั้งหลายเองก็ต่างคิดเช่นเดียวกันสิ้น

เย่หยวนนั้นหลอมโอสถสวรรค์ได้อย่างเหนื่อยยาก ยิ่งช่วงหลังๆ เขายิ่งมีสภาพดูไม่ได้

ท่าทางของปรมาจารย์ก่อนหน้านั้นมันได้จางหายไปสิ้นเชิง!

มันเหมือนการพายเรือท่ามกลางพายุกระหน่ำ

เขานั้นแทบจะไม่อาจเอาชีวิตรอดกลับมาได้!

มีหรือที่การหลอมโอสถด้วยท่าทางเช่นนั้นมันจะสามารถทำให้เกิดโอสถสวรรค์ขึ้นมาได้จริงๆ?

ทั้งยังเป็นโอสถสวรรค์ระดับความยากสูงล้ำอย่างโอสถฟื้นฟูเทพนี้อีก

“ฮ่าๆๆ… แค่ท่าทางอ่อนล้าของเจ้านี้มันก็มากพอจะบอกแล้ว ยังต้องมาเปิดหม้อหลอมใดๆ กันอีก? ไม่ทำหม้อหลอมระเบิดได้นี่ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว!” เซี่ยหัวร้องขึ้นมาเสริม

เย่หยวนนั้นยิ้มตอบกลับไป “เปิดก่อนเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าเองก็จะไม่ยอมรับความแพ้เช่นกัน เช่นนั้นพันธะวิญญาณดั้งเดิมของเรามันก็จะไม่สมบูรณ์มิใช่หรือ?”

หลินหลานพยักหน้ารับ “ได้ ข้าจะให้เจ้าได้แพ้อย่างเต็มใจเอง!”

เย่หยวนยกมือขึ้นมาโบกปัด “ข้านั้นไม่เหลือแรงแล้ว คงต้องขอรบกวนท่านราชครูนั้นเปิดหม้อหลอมให้ด้วย”

หลินหลานนั้นแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาเล็กน้อยแต่ก็ยังเดินไปหยุดลงตรงหน้าหม้อหลอมนั้น

เวลานี้จักรพรรดิที่อยู่บนชั้นสองได้ลุกขึ้นกล่าว “เอาล่ะ ผลมันชัดเจนกันแล้ว เรากลับเถอะ!”

คำพูดเดียวนี้มันได้บอกถึงผลที่เกิดขึ้นสองอย่างพร้อมๆ กัน

หนึ่งคือผลของการเดิมพันระหว่างราชครูและเย่หยวน มันสรุปผลกันได้แล้ว

สองคือผลของการแย่งชิงอำนาจระหว่างองค์ชายใหญ่และองค์ชายรอง มันก็รู้ผลแล้วเช่นกัน

เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่คิดสนใจจะอยู่ดูอีกต่อไป

เรื่องราวที่เหลือนั้นปล่อยให้ราชครูจัดการไปเอง

“ขอส่งเสด็จพ่อกลับ!” องค์ชายใหญ่นั้นรีบก้มหัวส่งเฉียวไคหยวนไปทันที

ส่วนองค์ชายรองนั้นไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย สายตาของเขายังจ้องมองไปที่ด้านล่าง

แต่จู่ๆ ร่างกายของเขานั้นก็สั่นสะท้านขึ้นมาพร้อมตาที่เบิกกว้าง!

“ฮ่าๆๆๆๆ…” องค์ชายรองนั้นหัวเราะขึ้นอย่างรุนแรง ความรู้สึกที่เก็บกดของเขามันได้ระเบิดออกมาสู่โลกภายนอกทั้งหมด

องค์ชายใหญ่ที่กำลังหันหน้ากลับไปส่งเฉียวไคหยวนนั้นย่อมจะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

แต่ได้ยินเสียงหัวเราะขององค์ชายรองนั้นเขาก็นึกไปเสียว่าน้องชายคงคับแค้นจนเสียสติไปแล้ว

“เจ้ารอง มันก็แค่การแพ้ชั่วครั้งคราว ทำไมต้องไปสนใจขนาดนั้นด้วย? จะอย่างไรเราก็ยังเป็นพี่น้องน่า!” องค์ชายใหญ่นั้นกล่าวขึ้นมาด้วยท่าทางเย้ยหยัน

แต่ในเวลานั้นเองที่เขาได้ยินเสียงคนโห่ร้องกันขึ้นมาจากด้านล่างจนกลบเสียงของเขาสิ้น

“หลอมได้! หลอมได้จริง!”

“บ้าไปแล้ว! ตอนที่เขาหลอมก็มีท่าทางเช่นนั้นไปแล้วแต่กลับจะยังหลอมโอสถได้หรือ?”

“ปาฏิหาริย์! มันคือปาฏิหาริย์โดยแท้! ห้าปีนี้เขากลับสามารถหลอมโอสถฟื้นฟูเทพขึ้นมาได้จริง!”

…

องค์ชายใหญ่นั้นหน้าซีดขาวลงก่อนจะยื่นหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างและหยุดค้างอยู่ตรงนั้น

เฉียวไคหยวนเองก็ต้องหันหลังกลับมา!

ด้านล่างนั้นหลินหลานเองก็ได้แต่ยืนนิ่ง ส่วนเซี่ยหัวนั้นต้องอ้าปากค้าง

ที่ด้านข้างนั้นมันได้มีโอสถสวรรค์เม็ดหนึ่งวางอยู่บนจาน

เวลานี้ทั้งตึกรวมฟ้ามันได้เกิดเสียงโห่ร้องอย่างบ้าคลั่งขึ้น

“นี่มัน… นี่มัน… มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกัน?” ท่าทางดีใจของผู้มีชัยนั้นมันได้จางหายไปจนหมดสิ้น

องค์ชายใหญ่นั้นรู้สึกหนักหน่วงในหัวใจอย่างมากกับการปรากฏขึ้นมาของโอสถสวรรค์เม็ดนี้

องค์ชายรองนั้นหัวเราะขึ้นมา “ท่านพี่ มันก็แค่การแพ้ชั่วครั้งชั่วคราว จะสนใจอะไรมากน่า! ไม่ต้องสนใจให้มากหรอก! ฮ่าๆๆ…”

แต่สีหน้าขององค์ชายรองก็ต้องเปลี่ยนสีไปเพราะเขาได้พบว่าเฉียวไคหยวนได้มาหยุดอยู่ข้างตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้