ตอนที่ 2657 การเปลี่ยนแปลงของสังข์ศักดิ์สิทธิ์ทะเลหยก!

“หึ เป็นถึงสมบัติยอดหมอกนั้นข้าย่อมไม่อาจจะจินตนาการถึงพลังมันได้เลย หากข้าคืนมันให้พวกเจ้าไปตอนนี้มันจะต่างอะไรจากกันยื่นคอให้พวกเจ้าตัดทิ้งกันเล่า?” เย่หยวนส่ายหัวออกมา

สิบวันที่เขาเรียกร้องนั้นคือการถ่วงเวลาให้เมืองสวรรค์ใต้ส่งทัพมาช่วย

หากเขาคืนสังข์ศักดิ์สิทธิ์ทะเลหยกออกไปตอนนี้แล้วอีกฝ่ายกลับคำพูดเข้าบุกโจมตีมันย่อมจะไม่มีทางที่พวกเขาจะรอดไป

องค์ชายมังกรนั้นขมวดคิ้วแน่นกล่าวขึ้น “ไม่ว่าอย่างไรเสียเราก็ไม่มีทางยอมรับข้อเสนอของเจ้าแน่”

เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป “ดูท่าเป้าหมายที่แท้จริงของเจ้ามันจะมิใช่แค่การมาเอาสังข์ศักดิ์สิทธิ์ทะเลหยกคืน! เช่นนั้นแล้วก็ไม่ต้องคุยกัน มาแสดงพลังฝีมือเถอะ!”

พูดจบเย่หยวนก็กระทืบเท้าลงบนผิวน้ำพร้อมปล่อยพลังของค่ายกลยิ่งใหญ่กระจายออกไป

เมื่อเหล่าชาวเผ่าทะเลได้เห็นเช่นนั้นพวกเขาต่างก็ต้องพุ่งตัวหนีกันไปคนละทิศละทาง

เวลานี้แม้แต่องค์ชายมังกรนั้นเองก็ยังหน้าซีดขาวลง

เขานั้นจะอย่างไรก็มีพลังแค่ชั้นบรรยากาศสวรรค์เลิศล้ำแน่นอนว่าย่อมจะไม่มีทางป้องกันพิษของเย่หยวนได้!

องค์ชายมังกรได้แต่ต้องกัดฟันแน่นกล่าวขึ้น “จำเรื่องวันนี้เอาไว้ให้ดีแล้วกัน! เราจะถอยให้! แต่เจ้านั้นต้องมาทำพันธะวิญญาณดั่งเดิมกับข้าผู้นี้ หากฝ่ายไหนผิดสัญญาก็ขอให้ฟ้าดินลงโทษมัน!”

เย่หยวนพยักหน้ารับ “ย่อมได้!”

…

จากนั้นไม่นานฟ้าฝนมันก็เริ่มจางหายพร้อมระดับน้ำที่ลดต่ำไปลง

บนกำแพงเมืองนั้นคนทั้งหลายได้เห็นทัพเผ่าทะเลค่อยๆ ถอยหายลงทะเลไปกับตา

หวงห่าวหยานที่เดินกลับมาพร้อมเย่หยวนนั้นยังไม่อาจจะทำความเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้และมีสภาพเหมือนคนปัญญาอ่อนก็ไม่ปานในตอนนี้

เขานั้นรอดชีวิตกลับมาได้จริง!

ผลลัพธ์นี้มันเหนือคาดเดาไปมากนัก

เมื่อซูเป่ยหยุนได้เห็นเขานั้นนางก็รีบกระโดดเข้าไปกอดเขาไว้

“ปะ เป่ยหยุน ข้ายังไม่ตายหรือ? หรือว่านี่ข้าฝันไป?” หวงห่าวหยานนั้นกล่าวขึ้นมา

ซูเป่ยหยุนนั้นหยิกเขาลงอย่างแรงพร้อมด้วยน้ำตานองหน้าบนรอยยิ้มกว้าง “ท่านยังไม่ตาย! ท่านไม่ได้ฝันไป! อาจารย์เย่ช่วยชีวิตท่านไว้!”

“อ่า ใช่ๆ! อาจารย์เย่! เป็นเพราะอาจารย์เย่!”

หวงห่าวหยานนั้นสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาจากสภาพไร้สตินั้นก่อนจะคุกเข่าลงก้มกราบต่อหน้าเย่หยวนทันที “ขอบพระคุณอาจารย์เย่ที่ช่วยเหลือชีวิตน้อยๆ ของข้าไว้!”

เย่หยวนยกมือขึ้นมาโบกปัด “เอาเถอะ เจ้ากลับไปพักเสีย เอาโอสถสวรรค์นิ่งนี้ไปใช้ด้วย”

เรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้มันย่อมจะส่งผลต่อสภาพจิตใจของหวงห่าวหยานไม่น้อย

ตอนนี้เขาขวัญหายจิตใจสั่นกลัวมันอาจจะส่งผลต่อการบ่มเพาะในวันหน้าได้จึงต้องรีบรับการแก้ไขโดยเร็ว

โอสถสวรรค์นิ่งนั้นมันคือหนึ่งในโอสถสวรรค์ที่ดีที่สุดที่จะช่วยทำให้ผู้กินสงบจิตใจลงได้ แน่นอนว่าโอสถสวรรค์นิ่งระดับเก้าขั้นสุดสมบูรณ์นั้นมันย่อมจะทำให้หวงห่าวหยานนั้นกลับมาตั้งหลักได้อีกครั้งแน่

หวงห่าวหยานนั้นรับโอสถสวรรค์นิ่งไปด้วยน้ำตานองหน้าก่อนจะร้องกล่าวขอบคุณไม่ขาดปาก

“อาจารย์เย่นั้นช่างมากฝีมือ! ที่ท่านช่วยไว้นั้นมันมิใช่เพียงแค่หวงห่าวหยานแต่เป็นชีวิตคนทั้งเก้าเมืองนี้! ชุยผู้นี้ขอเป็นตัวแทนพวกเขาทั้งหลายขอบคุณท่านด้วย!”

ชุยถงนั้นก้มหัวลงต่ำต่อหน้าเย่หยวน

เย่หยวนนั้นยิ้มตอบกลับไปอย่างมีนัย “เอ้า ตอนนี้ไม่คิดจะจับข้าไว้แล้วหรือ?”

ชุยถงนั้นได้แต่ต้องตอบกลับมาด้วยใบหน้าสุดอับอาย “อาจารย์เย่โปรดอย่าได้โทษข้าเลย! มันเป็น…”

เย่หยวนยกมือขึ้นมาโบกปัด “ความคิดของเจ้านั้นมันซ่อนจากสายตาข้าไม่ได้หรอก แต่ช่างเถอะ ข้าจะทิ้งความรู้ไว้ในแดนสวรรค์ใต้นี้แน่แต่ข้าจะทำมันอย่างไรนั้นก็เป็นเรื่องของข้า เจ้าอย่าได้สอดมือมายุ่ง เข้าใจหรือไม่?”

เมื่อพวกชุยถงทั้งหลายได้ยินเช่นนั้นพวกเขาก็ยิ้มกว้างกันขึ้นมาทันที “ชุยผู้นี้เข้าใจแล้ว! เข้าใจอย่างสุดซึ้งแล้ว!”

ในเวลานี้ตัวชุยถงได้แต่ต้องด่าตัวเองที่วางท่าโง่เง่าไปก่อนหน้า

แม้แต่แม่ทัพฉลามดำนั้นยังไม่อาจหยุดเย่หยวนลงได้ มีหรือที่พวกเขาทั้งสามที่มีพลังแค่ชั้นบรรยากาศสวรรค์จักรพรรดิหยกขั้นกลางนี้จะไปทำอะไรเย่หยวนได้?

ชุยถงนั้นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจที่สุดท้ายแล้วเขาไม่ได้ลงมืออะไรไป

ไม่เช่นนั้นแล้วเย่หยวนคงไม่คิดทิ้งอะไรเหลือไว้ในแดนสวรรค์ใต้นี้แน่

ชุยถงนั้นเหลือบตาขึ้นมามองพร้อมกล่าว “อาจารย์เย่ ในเมื่อท่านมีวิธีการวางพิษที่รุนแรงเช่นนั้นแล้วสิบวันจากนี้เราจะสามารถลอบจัดการทัพเผ่าทะเลให้สิ้นไปเลยได้หรือไม่?”

เย่หยวนหันกลับมามองด้วยรอยยิ้ม “ผู้อาวุโสชุย ท่านคิดมากเกินไปแล้ว! ทัพเผ่าทะเลนั้นมันมีทหารอยู่กี่ร้อยล้าน? ไม่ว่าพิษข้ามันจะรุนแรงแค่ไหนมันก็ไม่มีทางสังหารพวกมันทั้งหลายนั้นลงได้จนหมดสิ้นแน่!”

เย่หยวนนั้นย่อมเข้าใจความคิดของชุยถง เขานั้นคิดอยากจะใช้โอกาสนี้ตัดกำลังเผ่าทะเลหนามใต้ให้มันราบคาบ

เพียงแค่ว่าก่อนหน้านี้เย่หยวนใช้ยุทธการป้อมเปล่าไปหลอกลวงผู้คน

ไม่ว่าพิษของเขานั้นจะแข็งแกร่งแค่ไหนแต่มันก็ย่อมจะไม่มีทางสังหารภูติแท้เผ่าทะเลทั้งหมดทั้งหลายได้สิ้น

ชุยถงนั้นอ้าปากค้างขึ้นมาเมื่อได้ยิน “ท่าน…ท่านหลอกพวกมัน?”

เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป “พลังค่ายกลพิษของข้านั้นมันรุนแรงที่สุดในระยะสิบกิโลเมตร! หากนอกเหนือจากระยะนั้นไปแล้วมันก็แทบจะไม่มีผลใด! เจ้าฉลามดำนั้นมันเป็นยอดฝีมือที่มีกำลังไม่น้อยหากเราต้องสู้กันจริงๆ แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะมีเวลาเหลือไปวางพิษทั้งกองทัพได้หรือ? การจะทำเช่นนั้นได้อย่าว่าแต่ข้า ต่อให้จะเป็นยอดฝีมือชั้นบรรยากาศสวรรค์จักรพรรดิเซียนลงมาจัดการเองมันก็คงทำไม่ได้เช่นกัน!”

“นี่มัน…เช่นนั้น…”

“อาจารย์เย่ ท่านปั่นหัวพวกมันเล่นแล้ว!”