ตอนที่ 2726 ดอกกระจับน้ำฝังสวรรค์!

เว่ยหยูนั้นรู้สึกมึนงงเหมือนโลกทั้งใบมันกำลังหมุนรอบตัว

ตอนที่เขาตั้งสติขึ้นมาได้เขาก็มีรอยกีบเท้าประทับอยู่บนใบหน้าอย่างชัดเจนไปเสียแล้ว

เมื่อคนทั้งหลายได้เห็นเช่นนั้นพวกเขาต่างต้องหัวเราะกันขึ้นมา

แต่ระหว่างที่หัวเราะไปคนทั้งหลายต่างก็ตื่นตะลึงในพลังของต้าหวง

เพราะการโจมตีนี้มันไม่มีร่องรอยของปราณเทวะแต่อย่างใด แต่เมื่อเว่ยหยูรับเท้านั้นไปเขากลับต้องกลิ้งตัวล้มลง มันมิใช่สิ่งที่ภูติแท้ทั่วๆ ไปจะทำได้เลย

ตัวต้าหวงนั้นจะดูอย่างไรก็เป็นแค่กระทิงเหลืองธรรมดาๆ ทั่วไป

“หึ เจ้าคิดว่าสิ่งที่เฒ่าคนนี้อยากได้มันจะเป็นของธรรมดาได้หรือ? กระทิงเหลืองตัวนี้มันผิดปกติโกลาหล ทุกการกระทำของมันนั้นแฝงมาด้วยพลังแห่งกฎ หากได้ฝึกเสียหน่อยวันหน้ามันคงพัฒนาตัวถึงชั้นบรรยากาศสวรรค์จักรพรรดิเซียนได้ง่ายๆ! เพียงแค่ว่าหากปล่อยให้อยู่ในมือเจ้าเด็กนี่ต่อไปมันมีแต่จะเสียของเหมือนเพชรที่ตกลงบ่อโคลน!”

หวูฟางนั้นได้แต่ส่ายหัวออกมาพร้อมถอนใจยาว

แต่สิ่งที่เขาคิดผิดนั้นคือต้าหวงไม่ได้เป็นตัวผิดปกติโกลาหลใดๆ แต่เขานั้นเป็นยอดฝีมือชั้นบรรยากาศสวรรค์จักรพรรดิเซียนอย่างแท้จริง!

หากมิใช่เพราะเขาคิดปกปิดพลังแล้วการดีดเมื่อครู่มันคงแยกหัวเว่ยหยูออกจากตัวไปแล้ว

เว่ยหยูนั้นรีบลุกขึ้นมาส่ายหัวพยายามใช้พลังปราณฟื้นฟูสภาพตัวเอง

“ไอ้เด็กนรก เจ้ากล้ามาท้าทายนิกายสวรรค์เจ็ดดาวเรา! พวกเจ้าโจมตีมันพร้อมๆ กัน ตราบเท่าที่เจ้าสังหารมันลงได้ข้าเว่ยหยูนั้นจะถือว่าติดหนี้บุญคุณเจ้าแล้ว!” เว่ยหยูกล่าวสั่งลั่นขึ้นมา

เมื่อคนทั้งหลายได้ยินพวกเขาก็ย่อมคิดลงมือกันทันที

เว่ยหยูนั้นเป็นว่าที่เจ้านิกายคนต่อไปของนิกายสวรรค์เจ็ดดาว

หากทำให้คนเช่นนี้ติดค้างบุญคุณได้มันย่อมจะมีค่าอย่างมาก!

เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะลงมือ

เมื่อเหล่ายอดฝีมือชั้นบรรยากาศสวรรค์จักรพรรดิหยกขั้นกลางและขั้นปลายนับสิบเข้าโจมตีเช่นนั้นมันย่อมจะทำให้เกิดความวุ่นวายมหาศาล

แต่เย่หยวนนั้นกลับกล่าวสั่งขึ้นมาอย่างเหนื่อยหน่าย “ต้าหวง เหยียบมัน”

ปัง ปัง ปัง…

ต้าหวงนั้นยกกีบเท้าดีดเข้าหน้าคนทั้งหลายอย่างแม่นยำ

ไม่กี่อึดใจต่อมาใบหน้าของคนทั้งหลายมันก็มีรอยกีบเท้าประทับไว้สิ้น

แน่นอนว่าบนหน้าของเว่ยหยูมันมีรอยกีบเท้าถึงสองรอยแล้ว

ส่วนทางจงรุยนั้นได้แต่ต้องอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา รู้สึกชาไปทั้งหน้า

ก่อนหน้านี้เขายังกล่าวว่าเย่หยวนลอกเลียนคนอื่นจนเสียเอกลักษณ์ของตนไป

แต่ใครจะไปคิดฝันว่ากระทิงเหลืองนี้มันจะแข็งแกร่งล้ำได้ปานนี้

เวลานี้ยอดฝีมือชั้นบรรยากาศสวรรค์จักรพรรดิหยกกว่าสิบคนนั้นถูกจัดการลงได้ด้วยเท้าเดียวสิ้น

“ต้าหวง ไปกัน” เย่หยวนไม่คิดสนใจสายตาของคนทั้งหลายและสั่งต้าหวงเดินผ่านไป

ส่วนตาของหวูฟางนั้นยิ่งเบิกกว้างขึ้นอย่างเจิดจ้า

เขานั้นยิ่งชอบกระทิงเหลืองนี้เข้าไปทุกที

ได้เห็นพลังของต้าหวงนั้นเขารู้สึกราวกับว่าภูติแท้ในกระเป๋าของเขาตอนนี้มันช่างไร้ค่า

เว่ยหยูนั้นค่อยๆ ลุกกลับขึ้นมาด้วยท่าทางโซเซ

สุดท้ายเขาก็ไม่อาจทรงตัวได้ต้องร่วงลงไปนั่งกับพื้นอีกครั้ง

เขาร้องลั่นขึ้นมา “ไอ้เด็กเวร แค่มีสัตว์ขี่เก่งกาจมันจะถือเป็นยอดฝีมืออะไรกัน? หากเจ้ากล้าจริงก็ลงมาสู้กับข้าด้วยตัวเองสิ!”

เย่หยวนนั้นหันหน้ากลับไปตอบ “อ่า เรอะ? ทำไมไม่ไปบอกหวูฟางเช่นนี้บ้างเล่า?”

เมื่อเว่ยหยูได้ยินเช่นนั้นเขาก็แทบต้องสำลักขึ้น

หวูฟางนั้นย่อมไม่เคยลงมือด้วยตัวเองเวลาคิดต่อสู้สังหารใคร

แต่ก็ไม่มีใครกล้าบอกว่าเขานั้นมิใช่ยอดฝีมือ

เว่ยหยูนั้นกัดฟันแน่นกล่าวขึ้นอย่างเคียดแค้น “ไอ้เด็กเวร หากเจ้ามีปัญญาจริงก็อย่าได้หนีแล้วกัน! ความแค้นนี้ข้าจะต้องชำระแน่!”

เย่หยวนตอบกลับไป “เออๆ ข้าจะรอแล้วกัน”

แต่เดินไปได้อีกแค่สองก้าวเย่หยวนก็ต้องหยุดลง

เวลานี้สายตาของเขานั้นมันจับจ้องไปในร้านน้อยๆ ร้านหนึ่ง

“หึ ต้าหวง เจ้านั้นช่างมีโชคนัก! ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอดอกกระจับน้ำฝังสวรรค์ในที่แบบนี้!” เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป

ต้าหวงนั้นสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดวงตากระทิงของเขานั้นต้องหันไปมองยังทิศเดียวกับเย่หยวนทันที

แม้ว่าเขานั้นจะไม่รู้ว่าดอกกระจับน้ำฝังสวรรค์มันคืออะไรแต่เมื่อเย่หยวนกล่าวเช่นนี้ออกมามันย่อมจะหมายความว่าสิ่งนี้คงหลอมเป็นโอสถสวรรค์ที่เหมาะสมแก่เขาได้!