ตอนที่ 2785 หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ทำไมเจ้าทำเช่นนั้น!

ตอนที่ 2785 หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ทำไมเจ้าทำเช่นนั้น! ไม่มีใครคิดว่าสภาพของต้าวหยุนมันน่าทุเรศใดๆ เพราะว่าพวกเขาเองนั้นก็กลัวไม่ต่างกัน

ปราณดาบของเย่หยวนนั้นสังหารจักรพรรดิเซียนลงจนกลายเป็นแค่เศษเนื้อ!

เช่นนั้นแล้วตัวเขาในตอนนี้เก่งกาจแค่ไหนแล้ว?

ไม่อาจวัด!

เพราะไม่ว่าอย่างไรเสียปราณดาบที่โฉปู้ฉุนทิ้งไว้นั้นมันก็ไม่อาจจะสังหารพวกเขาลงได้!

เดิมทีแล้วพวกเขานั้นเชื่อว่าเย่หยวนที่ถูกตัดเส้นทางยุทธไร้พลังต่อต้านและได้ไล่เขาไปยังแดนสวรรค์ใต้

แต่เวลานี้เย่หยวนนั้นผ่านสามเต๋าทุกข์เก้ากฎไปและผงาดกลับขึ้นมาอีกครั้ง!

แม้ว่าพลังบ่มเพาะของเขานั้นมันจะไม่ได้พัฒนาขึ้นมากมายแต่ว่ากำลังของเขานั้นมันพัฒนาจนเหนือหัวใครๆ ไปสิ้นเชิง!

หากเขาคิดอยากสังหาร มันก็คงไม่มีใครหนีไปได้!

“เย่หยวน มันเป็นข้าเองที่ผิด! ข้านั้นโลภในสมบัติตรงหน้า ให้อภัยข้าด้วยเถอะ!” มารกระทิงกล่าวขึ้นมาด้วยความกลัว

เย่หยวนยิ้มตอบกลับไป “หึๆ เย่ผู้นี้แค่เชิญพวกเจ้าทั้งหลายมาแลกเปลี่ยนความรู้กันเท่านั้น จะคิดอะไรกันมากมายนัก? เอาล่ะ ความรู้ก็แลกเปลี่ยนกันไปแล้ว กลับบ้านกันเถอะ พี่หลัวต้าหวง!”

พูดจบเย่หยวนก็พุ่งตัวหายไปทิ้งคนทั้งหลายให้อ้าปากค้าง

ได้เห็นเย่หยวนพุ่งตัวหายไปเช่นนั้นร่างของต้าวหยุนก็ผ่อนคลายลงแต่เสื้อคลุมของเขานั้นมันเปียกไปด้วยเหงื่อ

แห่งความกลัว

เพราะว่าแรงกดดันของเย่หยวนนั้นมันหนักหน่วงจนแทบไม่อาจหายใจ!

“เขาหมายความว่าอย่างไรกัน? หรือว่า…เขาจะปล่อยเราไปง่ายๆ เช่นนี้?” จักรพรรดิเซียนคนหนึ่งกล่าวขึ้นมา

“ปล่อยเราไป? หึๆ จะเป็นไปได้หรือ? เจ้าลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าเขาพูดอะไรไว้ที่พันธมิตรโอสถ?” เทียนลู่กล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มขื่นขม

เหล่าจักรพรรดิเซียนทั้งหลายนั้นหน้าเปลี่ยนสีไปทันที “เขาอยากให้เราส่งมอบสมบัติจากพันธมิตรโอสถกลับคืนไป?”

เมื่อเทียนลู่เตือนขึ้นมาคนทั้งหลายก็นึกย้อนไป

เย่หยวนนั้นเคยพูดไว้ว่า ‘วันหน้าหากพวกมันกลับใจเอามาคืนให้ พร้อมก้มหัวกราบขอโทษข้าก็อาจจะไม่ใจแคบพอยกโทษให้มันได้บ้าง!’

ในตอนนั้นพวกเขาทั้งหลายต่างคิดไปว่ามันเป็นแค่คำพูดยกตัวถือหน้าของผู้ไร้พลัง

แต่ใครจะไปคิดว่าแค่ไม่กี่เดือนนี้เย่หยวนกลับทำให้คำพูดนั้นกลายเป็นจริงได้!

“ส่งคืน? หึๆ หากมันง่ายเช่นนั้นก็ดีสิ! ก่อนนั้นเราเนรเทศพวกเขามายังแดนสวรรค์ใต้เพราะความโลภ เวลานี้คงต้องชดใช้เป็นเท่าตัวแน่! ต้าวหยุน เจ้าพาให้ข้าฉิบหายเสียจริงๆ!” มารกระทิงกล่าวขึ้น

ต้าวหยุนร้องตอบกลับทันที “อย่าได้ลืมว่าวิหารยอดนักบุญของพวกเจ้านั้นเอาไปถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์! เวลานี้เจ้ากลับมาโทษข้าหรือ?”

มารกระทิงนั้นร้องลั่นตอบกลับไป “หากเจ้าไม่ยุยงมีหรือที่ข้าจะทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้ออกมา!”

“ไร้สาระ! เจ้าแท้ๆ ที่เป็นคนตัดสินใจ เวลานี้กลับคิดมาโทษข้าหรือ? ก็ได้! หากเจ้าคิดโทษข้าก็มันก็เรื่องของเจ้าแต่เย่หยวนจะโทษข้าหรือไม่นั้นเรายังไม่รู้กัน!” ต้าวหยุนเองก็ไม่คิดยอมแพ้

“พอที!”

จื่อหยางกล่าวขึ้นมาขัด “พวกเจ้าคิดเสียเถอะว่าตัวเองโชคดีแล้ว! หากมิใช่เห็นแก่ว่าเรานั้นช่วยจัดการพันธมิตรโอสถและไม่ได้คิดร้ายถึงชีวิตแก่เขา วันนี้พวกเราคงได้ตายลงสิ้น! ให้พูดแล้วเย่หยวนนั้นก็เป็นคนที่ยึดถือความถูกต้องหากเราไม่คิดเย้ยหยันกดขี่เขาและไล่เขาออกไปจากห้ายอดแดนสวรรค์นั้นเวลานี้เขาคงไม่คิดจะทำอะไรพวกเราด้วยซ้ำ! เรื่องนี้มันเป็นความผิดพวกเราทั้งสิ้น!”

“พูดไปตอนนี้มันก็สายไปแล้ว! ในเวลานี้เราคงมีแต่ต้องเฉือดเนื้อตัวเองออกมาแสดงความขอโทษ! หากความซื่อสัตย์มันไม่พอ เย่หยวนก็คงไม่ปล่อยเราไว้แน่!”

พูดจบจื่อหยางก็พุ่งตัวหายไปทันที

…

หนึ่งเดือนต่อมานั้นเมืองสวรรค์ใต้ก็ครึกครืนขึ้นมาทันที

จักรพรรดิเซียนมากมายต่างเดินทางมายังเมืองสวรรค์ใต้นี้ด้วยความกลัวและเกรงใจ

ไม่มีใครกล้าบินเข้าเมืองมาด้วยซ้ำ!