ตอนที่ 2800 ลอบฆ่า!

ตอนที่ 2800 ลอบฆ่า! “ฉื่อเลอ ตามพวกมันไป! สังหารพวกมัน!”

ฮันกวงนั้นร้องลั่นจนพื้นน้ำสั่นสะเทือน

ดาบเดียวนี้มันทำให้เขาบาดเจ็บหนักสาหัส!

เพราะว่าดาบของเย่หยวนนั้นมันฟันเต๋าของเขา!

สภาพของฮันกวงในตอนนี้ต่อให้จะฟื้นชีพมาได้แต่พลังของเขามันก็จางหายไปมากล้ำ มีพลังไม่เท่าฉื่อเลอด้วยซ้ำ

ฉื่อเลอที่ได้ยินเสียงร้องของฮันกวงนั้นก็ต้องพุ่งตัวเข้าหมอกหนาไปทันที

แต่ไม่นานจากนั้นเขาก็ต้องพุ่งตัวกลับมา

“แม่ทัพฮันกวง คลื่นพลังของพวกมันจางหายไปแล้ว!” ฉื่อเลอร้องรายงานขึ้นด้วยหน้าเครียด

ฮันกวงนั้นหรี่ตาลงกล่าวขึ้นอย่างไม่พอใจ “พวกเจ้าทั้งหลายฟังคำสั่งข้า จงปูพรมค้นหามันเสีย! หากเจอตัวมันแล้วจงสังหารอย่าได้ปรานี!”

กองกำลังของเผ่าเลือดทั้งห้าพันนั้นมันมีแต่จักรพรรดิเซียนสิ้น!

หลังจากได้ยินคำสั่งพวกเขาทั้งห้าพันก็ได้แยกย้ายกันออกเป็นกองๆ ตามหลังฮันกวงและฉื่อเลอไปในหมอกทันที

แต่ฮันกวงนั้นก็ได้แต่ต้องขมวดคิ้วแน่นกล่าวขึ้น “ข้าโดนมันทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสแต่ตอนนี้กลับสัมผัสมันไม่ได้แล้ว! ให้ตายสิวะ! ไม่นึกเลยว่าไอ้เด็กนั่นมันจะเป็นผู้บ่มเพาะนอกรีต! ที่สำคัญไปกว่านั้นยังแข็งแกร่งล้ำด้วย!”

การกระโดดข้ามอาณาจักรหนึ่งขึ้นมาสังหารศัตรูได้เช่นนี้ มันจะต้องเป็นวิชาที่ทรงพลังแค่ไหน?

หากมิใช่เพราะเอกลักษณ์ความถึกทนของเผ่าเลือดแล้วตัวเขาคงได้ตายหายไปสิ้นแน่!

“ท่านแม่ทัพ เราจะทำอย่างไรกันต่อดี? เจ้าเด็กนั่นมันน่าจะมีวิชาซ่อนตัวในหมอกหนานี้ด้วย!” ฉื่อเลอกล่าวขึ้น

ฮันกวงนั้นหรี่ตาลงกล่าวทันที “เจ้าออกไปคุมอีกด้านไว้ เราจะปล่อยให้มันเข้าทวีปสวรรค์แรกไม่ได้เด็ดขาด! ไอ้เด็กนั่นมันมีการโจมตีที่รุนแรงแต่เต๋าของมันเองก็คงบาดเจ็บหนักและไม่อาจโจมตีเช่นนั้นออกมาได้อีกแน่! ตราบเท่าที่เราเจอตัวมันเราย่อมจะสังหารมันได้! ข้าจะอยู่รอพวกแม่ทัพหลัวชวนที่นี่ หากกองทัพหลักมาถึงแล้ว เราก็จะบุกขึ้นทวีปสวรรค์แรกไปทันที ถึงเวลานั้นมันจะอยู่หรือตายก็มิใช่เรื่องที่เราต้องกังวลแล้ว!”

ฉื่อเลอทำหน้าเครียดตอบรับคำและพุ่งตัวจากไปทันที

…

ในหมอกหนานั้นพวกเย่หยวนนั่งรวมตัวกันอยู่อย่างแนบเนียนเป็นหนึ่งกับหมอกจนมองไม่ออก

ในหมอกหนานี้พลังของสังข์ศักดิ์สิทธิ์ทะเลหยกมันได้เฉิดฉายขึ้น

ต่อให้คนที่ผ่านหน้าพวกเขาไปนั้นจะเป็นจักรพรรดิเซียนมันก็ไม่มีทางหาพวกเขาเจอได้

“อาจารย์เย่ ท่านไหวหรือไม่?” ต้าหวงถามขึ้นด้วยความกังวล

เย่หยวนนั้นตอบกลับไปด้วยใบหน้าซีดขาว “ข้าไม่ตายหรอก แต่ว่าดาบเต๋าของข้ามันเสียหายหนักมาก และต้องใช้เวลาฟื้นฟูพลังอีกมาก มันเป็นดาบสองคมเสียจริงๆ!”

ดาบเต๋าของเย่หยวนนั้นคือชีวิตของเย่หยวน จะอยู่หรือตายมันก็จะเป็นไปพร้อมๆ กัน

ดาบเต๋าของเย่หยวนนั้นมันคือรากฐานพลังบ่มเพาะของเขา หากปล่อยมันออกมาอย่างถึงที่สุดแล้ว มันย่อมจะทรงพลังได้มากกว่าดาบสังหารสวรรค์แต่ว่าผลที่ตามมานั้นมันก็หนักหนากว่าด้วย

ครึ่งเดือนจากนี้เย่หยวนคงไม่อาจต่อสู้ได้อีกเลย

ดาบเต๋าของเย่หยวนนั้นมันกำลังถูกวางไว้บนเขาแดนอนันต์เพื่อใช้พลังยอดหมอกฟื้นฟู

พลังยอดหมอกนั้นมันคือจุดกำเนิดของพลังจากสมบัติทั้งหลาย มันย่อมจะช่วยฟื้นฟูซ่อมแซมดาบเต๋าได้

หากมิใช่เพราะเรื่องนี้แล้วเขาก็คงไม่อาจจะฟื้นฟูดาบเต๋ามาได้ในเวลาสั้นๆ แค่ครึ่งเดือนแน่

“เจ้าบ้านี่ มีดาบที่น่ากลัวปานนั้นซ่อนไว้หรือว่าเจ้าคิดจะตลบหลังข้าตอนขึ้นเป็นผู้ครองทวีปสวรรค์แรก?” หยางชิงถามขึ้น

จิงเฟยได้แต่ต้องยิ้มเย้ยขึ้น “สภาพอย่างเจ้านี้พี่เย่หยวนใช้แค่มือเดียวก็เอาชนะได้? จำเป็นต้องซ่อนอะไรไว้จัดการด้วย?”

หยางชิงยิ้มตอบกลับไปอย่างมั่นใจ “เรื่องนั้นมันก็แค่ตอนนี้! ข้านั้นจะบรรลุชั้นบรรยากาศสวรรค์จักรพรรดิเที่ยงได้แน่ในอีกไม่นาน ถึงเวลานั้นข้ายังต้องกลัวเขา?”

“พูดไร้สาระของเจ้าไปเถอะ เก่งจริงก็ออกไป! ออกไปสู้กองทัพเผ่าเลือดมันด้วยตัวเองสิ!” เย่หยวนกล่าวขึ้นขัดคอ

เมื่อหยางชิงได้ยินเขาก็หุบปากลงทันที

เพราะเผ่าเลือดนั้นมันแข็งแกร่งมาก นอกจากนั้นยังเรียกได้ว่าแทบเป็นอมตะ หากออกไปสู้คนเดียวแล้วมันย่อมจะมีแต่ตายกับตาย!

“อาจารย์เย่ จักรพรรดิเที่ยงคนนั้นมันไปเฝ้าฝั่งทวีปสวรรค์แรกไว้ เราเข้าไปบนแผ่นดินไม่ได้แน่ จะทำอย่างไรดี?” ต้าหวงถามขึ้น

“ฆ่าสิ!”