ตอนที่ 2815 ชนะใจด้วยใจจริง!

ตอนที่ 2815 ชนะใจด้วยใจจริง! “สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้สินะ!”

“มันก็ไม่มีทางเลือก ใครจะไปคิดว่านิกายยาสุดล้ำมันจะทรงพลังปานนั้น? ในทัพสวรรค์แรกนี้มีแค่นิกายยาสุดล้ำที่เป็นยอดฝีมือด้านการโอสถ แม้แต่นิกายระดับเจ้าโลกอื่นๆ เองก็ยังต้องไว้หน้าพวกเขา ไม่เช่นนั้นแล้วคงไม่ได้สู้รบใดๆ กันอีก!”

“แต่ข้าว่าที่อาจารย์เย่ทำนั้นมันก็เพื่อพวกเราทั้งสิ้น! หมอที่ดีอย่างอาจารย์เย่นั้นคิดถึงแต่ความปลอดภัยของพวกเรา!”

“ก็เป็นเช่นนั้น แต่คนเดียวมันจะหักเสาทั้งต้นคงไม่ได้”

ความคับแค้นของเย่หยวนนั้น ย่อมทำให้ศิษย์นิกายยาสุดล้ำไม่พอใจ แต่เหล่าทหารทั้งหลายกลับเห็นด้วยกับเย่หยวน

จักรพรรดิเซียนนั้นอาจจะเป็นตัวตนที่สูงล้ำในทวีปพิรุณใสปกครองโลกหล้า ทว่าในดินแดนส่วนใหญ่ของสวรรค์สมบูรณ์มหาหยกเจิดนั้นพวกเขาเป็นได้แค่ทหารเลว

ในสงครามครั้งนี้ พวกเขาเป็นได้แค่โล่มนุษย์เท่านั้น

สำหรับยอดฝีมือทั้งหลายแล้ว ชีวิตพวกเขาย่อมจะไร้ค่า แม้แต่ในสายตาศิษย์นิกายใหญ่ๆ ที่ระดับพลังเท่ากัน พวกเขาก็ไร้ค่าไม่ต่างกัน

หากตายก็ตายไป ถือว่าได้สร้างคุณให้ทัพสวรรค์แรก และยังเป็นเกียรติด้วยซ้ำ

คำพูดของจางซิ่วนั้นมันแสดงออกถึงเรื่องนี้อย่างชัดเจน แต่การกระทำของเย่หยวนนั้นให้ค่าแก่ชีวิตของพวกเขาอย่างมาก

พวกเขานั้นซาบซึ้งคุณของเย่หยวนอยู่ในใจแต่ว่าเมื่อตรงหน้าเป็นถึงนิกายยาสุดล้ำอันใหญ่โตแล้ว

พวกเขาก็ไม่อาจทำอะไรได้

ไม่นานนักเย่หยวนก็รักษาคนทั้งสิบจนเสร็จสิ้น

เซียวชานนั้นกล่าวขึ้น “เย่หยวน เจ้านั้นสร้างคุณใหญ่ไว้ถึงสองครั้งจริงๆ แต่เทียบกับนิกายยาสุดล้ำของข้าแล้วเจ้ายังแทบไม่ได้สร้างคุณประโยชน์อะไรเลย! นิกายยาสุดล้ำเรานั้นคือผู้ช่วยเหลือค้ำจุนทั้งทวีปสวรรค์แรกไว้! เจ้าเข้าใจหรือไม่?”

เต้าเฉินนั้นกล่าวขึ้นมาเสริม “เย่หยวนเจ้านั้นต้องเข้าใจจุดยืนของตัวเองด้วย! เจ้ามันเป็นแค่นักหลอมโอสถสวรรค์ระดับห้าคนเดียว! นิกายยาสุดล้ำเรานั้นเป็นตัวตนที่อยู่เหนือหัวเจ้าไปมากนัก!”

คำพูดพวกนี้ไร้ซึ่งความเคารพใดๆ อย่างสิ้นเชิง คนพวกนี้ได้คืบแล้วเอาศอกอย่างแท้จริง การ ‘ยอม’ ของเย่หยวนนั้นมันทำให้เต้าเฉินและพรรคพวกของเขายิ่งได้ใจ

ระบบนักหลอมโอสถสวรรค์ในทัพสวรรค์แรกนั้นมันคือสิ่งที่นิกายยาสุดล้ำตั้งขึ้นและไม่มีใครกล้าขัด เหล่านักหลอมโอสถสวรรค์ของนิกายยาสุดล้ำทั้งหลาย ต่างก็ถือตัวว่าตัวเองอยู่เหนือหัวใครๆ ถึงแม้นิกายยาสุดล้ำจะสร้างความผิดพลาดใหญ่หลวงในศึกนี้ก็ตาม…แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะยกเรื่องนี้ขึ้นมาโต้แย้งสั่งสอนใดๆ

ได้ยินเช่นนั้นเย่หยวนก็หันหน้ากลับไปตอบเต้าเฉิน “หือ? ในกองทัพนี้คนเราต้องพึ่งยศจากภายนอกด้วย? ไม่ใช่ว่ากฎของกองทัพที่ยิ่งใหญ่ที่สุด?”

เต้าเฉินยิ้มตอบกลับด้วยความเย้ยหยัน “ในกองทัพนั้นกฎถือว่าเป็นสิ่งสำคัญที่สุด! แต่ว่าเจ้าเป็นใคร? เจ้าเป็นแค่คนนอกทวีปไม่มีอำนาจสั่งการอะไรแม้แต่น้อย! เจ้าไม่ใช่คนของกองทัพด้วยซ้ำ เจ้ากลับกล้ามาสั่งให้ลงโทษตามกฎของกองทัพหรือ? น่าขัน!”

“ฮ่าๆ เจ้าบอกว่าให้ลงโทษตามกฎกองทัพ เราก็ต้องรับโทษตามที่เจ้าบอกหรือ? เจ้าคิดว่าตัวเองคือท่านแม่ทัพใหญ่หมิงยี่? เจ้าเป็นแค่นักหลอมโอสถสวรรค์ระดับห้าไร้ที่มาที่ไป แต่มาออกคำสั่งใครมันให้อำนาจเจ้ามา?” จางซิ่วหัวเราะขึ้นตาม

อะไรคือสิ่งที่เรียกว่าไม่ประเมินตัวเอง?

มันก็คงเป็นคนอย่างเย่หยวนนี้แล้ว!

ในสายตาของคนนิกายยาสุดล้ำนั้น เย่หยวนเป็นแค่ตัวตลกคนหนึ่ง

ในระบบนักหลอมโอสถสวรรค์ย่อมจะไม่มีใครกล้าขัดนิกายยาสุดล้ำ!

จ่าวเฉินที่ได้ยินแบบนี้ก็ปั่นป่วนไปทั้งใจ เพราะตอนนี้เขาได้มองเย่หยวนเหมือนดั่งเป็นผู้กอบกู้ไปแล้ว

เขานั้นสัมผัสได้ถึงความจริงใจและคิดถึงผลประโยชน์ส่วนรวมของเย่หยวน

ไม่เช่นนั้นแล้วเขาคงปล่อยให้ศิษย์นิกายยาสุดล้ำได้ฝังเข็มฝึกไปเรื่อยๆ และไม่สนใจความเป็นความตายอะไรก็ได้…

แต่เขานั้นไม่ปล่อยผ่าน

แถมเย่หยวนยังแสดงให้คนที่จะลงมือดูก่อนทุกครั้ง เขาแสดงการใช้หยกมุกเก้าใบออกมาอย่างประณีตเพื่อให้พวกศิษย์นิกายยาสุดล้ำเรียนรู้ได้เร็วขึ้นเท่าที่จะเป็นไปได้

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังกังวลและต้องคอยจับตาดูปล่อยให้เข้ามารักษาแค่ทีละกลุ่มเล็กๆ และความเป็นจริงนั้นมันก็เป็นตามที่เย่หยวนกังวล

จ่าวเฉินนั้นไม่อาจปฏิเสธได้ว่านิกายยาสุดล้ำนั้นคือเสาหลักของทวีปสวรรค์แรกในตอนนี้