ตอนที่ 2825 สำเร็จ!

ตอนที่ 2825 สำเร็จ! “ข้านักบุญสูงฟ้าครามนั้นกวัดแกว่งหอกแทงสังหารเหล่าเผ่าเลือดจนมันแตกกระจายไปทั่วทิศ! ร้อยบุตรจักรพรรดิเซียนอะไรของพวกมันนั้นก็ไม่อาจจะรับมือข้าได้แม้แต่กระบวนท่า และถูกสังหารลงสิ้นในพริบตา…”

บนเนินเขาหนึ่งหยางชิงนั้นกำลังบอกเล่าเรื่องราววีรกรรมที่ ‘เขา’ ได้ก่อไว้ในค่ายเผ่าเลือด

รอบๆ ตัวเขานั้นมันมีทหารทัพสวรรค์แรกมากมายกำลังยืนล้อมฟังกันอยู่อย่างตื้นตันหัวใจ

หยางชิงนั้นมีฝีมือที่เก่งกาจจริงๆ ในหมู่นายกองทัพสวรรค์แรกเขายังไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่ใคร เพราะฉะนั้นแม้เรื่องราวของเขามันจะฟังดูน่าเหลือเชื่อแต่มันก็ยังพอเชื่อถือได้

แต่แน่นอนว่าเขาได้ย้ายเอาเรื่องที่เย่หยวนทำมากลายเป็นเรื่องของตัวเองไปสิ้น

“ข้านักบุญสูงฟ้าครามนั้นร้องลั่นท้าทายให้พวกมันออกมาสู้! แต่พวกเจ้าขี้ขลาดเผ่าเลือดนั้นมันกลับเอาแต่ปิดตัวเองอยู่ในค่ายไม่กล้าออกมาอีก! เฮ้อ…ความไร้เทียมทานมันช่างเดียวดายนัก!”

หยางชิงถอนใจยาวออกมาด้วยท่าทางเดียวดายของยอดฝีมือ

เขานั้นแข็งแกร่งจริงๆ ก่อนที่จะออกเดินทางลงทะเลมา แน่นอนว่าท่าทางเช่นนี้มันย่อมจะเป็นความจริงตอนที่เขาอยู่ในทวีปบ้านเกิด

หากไม่ได้ต่อสู้กับยอดฝีมือแล้วเขาก็สามารถวางท่าเป็นยอดคนได้อย่างไม่มีใครสงสัยเลย

“นักบุญสูงฟ้าครามนั้นช่างสมชื่อว่าเป็นฟ้าคราม ทำให้มนุษย์เราได้เอาคืน สร้างชื่อเสียงลือลั่น!”

“สุดยอด! เยี่ยม! ไม่นึกเลยว่าพันธมิตรสวรรค์แรกเรานั้นกลับจะเล่นงานเผ่าเลือดมันได้ถึงหน้าประตูค่ายเช่นนี้!”

“นักบุญสูงฟ้าครามจงเจริญ!”

…

เวลานี้ย่อมจะเกิดเสียงสรรเสริญขึ้นรอบด้าน

หยางชิงนั้นชินกับคำชมเช่นนี้จึงไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใดๆ ออกมา แต่แม้ว่าเขานั้นจะชินกับมันแล้วแต่เขาก็ยังรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้รับ

เขานั้นพร้อมที่จะทนความยากลำบากมากมายเพื่อจะได้รับคำชมเช่นนี้

หลังจากเย่หยวนกลับมาเขาก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องและไม่ออกมาเป็นเวลาหลายวันทำให้หยางชิงได้โอกาสออกมาโม้ให้ทหารทั้งหลายฟังไม่ขาด

เหล่ายอดฝีมือระดับจักรพรรดิเที่ยงนั้นย่อมจะไม่ว่างพอมาหยุดเขาเพราะฉะนั้นหลายวันมานี้ชื่อเสียงของหยางชิงมันจึงพุ่งทะยานขึ้นกว่าก่อนหน้าอย่างมาก

เรื่องนี้มีแต่เหล่ามหาจักรพรรดิที่ได้รู้ได้เห็นกับตา

แรกๆ นั้นคนย่อมจะไม่เชื่อ

แต่เมื่อหยางชิงเอาตรานายกองของเผ่าเลือดออกมาแสดงมันก็ย่อมจะสร้างความน่าเชื่อถืออย่างปฏิเสธไม่ได้อีกเพราะฉะนั้นนับวันมันก็ยิ่งมีคนเชื่อมากขึ้น

“หยางชิง เจ้ามียางอายบ้างหรือไม่? ข้าก็นึกว่าหายไปไหนตั้งหลายวันที่แท้หนีมาโม้อยู่นี่เอง!”

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงแหลมเล็กหนึ่งดังขึ้นมา

เมื่อคนทั้งหลายได้ยินก็ต้องหันไปพบว่าเจ้าของเสียงคือมังกรน้อยจิงเฟย

เมื่อหยางชิงเห็นจิงเฟยนั้นเขาก็หน้าเสียไปทันที

เด็กคนนี้มันมาทำไม?

ทหารทั้งหลายที่กำลังลุ่มหลงในวีรกรรมของหยางชิงนั้นเมื่อได้ก็ต้องแสดงท่าทีไม่พอใจออกมาทันที

ทหารคนหนึ่งร้องตอบกลับไปทันที “นังหนู เจ้าจะไปรู้อะไร! นักบุญสูงฟ้าครามท่านนั้นมีตรานายกองของเผ่าเลือดจริง นี่มันคือตราแสดงตัวของเผ่าเลือดไม่มีทางที่มนุษย์เราจะปลอมแปลงได้หรอก!”

จิงเฟยนั้นได้แต่ต้องกลอกตามองหยางชิง คนทั้งหลายนั้นมันได้กลายเป็นลัทธิบูชาหยางชิงไปแล้ว!

แต่ก่อนที่นางจะทันได้เปิดปากพูดอะไรมันก็เกิดเงาหนึ่งขึ้นตรงหน้าพร้อมมือของหยางชิงที่มาถึงตัวจิงเฟย

“ฮ่าๆ จิงเฟยน้อย เจ้ามาหาข้าคงมีธุระแล้ว? ไปเถอะ ไปหาที่เงียบๆ คุยกันดีกว่า!”

หยางชิงนั้นใช้มือปิดปากของจิงเฟยไว้ด้วยปราณเทวะพร้อมลากตัวนางออกจากกลุ่มทหารไป

จิงเฟยนั้นย่อมจะไม่อาจต่อต้านพลังของหยางชิงได้ ปากของนางนั้นถูกปิดไว้จนไม่อาจพูด

แต่เรื่องแค่นี้ย่อมหยุดมารน้อยคนนี้ไม่ได้

“นายกองเผ่าเลือดมันตายจริง ร้อยบุตรจักรพรรดิเซียนก็ตายจริง แต่พวกมันนั้นถูกพี่เย่หยวนของข้าสังหาร! เจ้าบ้านี่มันก็แค่คนบ้าที่เดินไปร้องท้าทายคนเท่านั้นแหละ!”

เสียงแหลมเล็กของนางนั้นมันไม่ได้ดังออกมาจากปากแต่ว่าดังออกมาจากหอยสังข์อันใหญ่ในมือจนดังลั่นค่าย

เหล่าทหารที่ได้ยินต่างต้องหันมามองดูตามๆ กัน

“เป็นแม่ทัพสูงเย่หยวน? แต่ท่านเป็นนักหลอมโอสถสวรรค์มิใช่หรือ? ทำไมถึงจะมีวิชายุทธเก่งกาจได้ปานนั้น?”

“เด็กคนนี้เป็นน้องสาวของแม่ทัพสูงเย่หยวน นางคงยกย่องเชิดชูพี่ชายเป็นวีรบุรุษตามปกติแหละ!”

“เป็นเช่นนั้น!”

…

มันย่อมจะไม่มีใครเชื่อ!

จิงเฟยที่ได้เห็นเช่นนั้นต้องร้องกล่าวขึ้นมาด้วยสังข์ศักดิ์สิทธิ์ทะเลหยกอีกครั้ง “หยางชิง เจ้ากล้าแย่งเอาความดีความชอบของพี่เย่หยวนไปหรือ นี่เจ้ายังอยากจะหายจากพิษเลือดกัดกร่อนอยู่หรือไม่?”

เมื่อหยางชิงได้ยินเช่นนั้นเขาก็ต้องสะดุ้งตัวขึ้นทันที “เจ้าบ้านั่นหาทางได้แล้ว?”

มือของหยางชิงปล่อยจิงเฟยลงจนในที่สุดนางก็ได้พูดด้วยปาก “มันมีเรื่องใดที่พี่เย่หยวนข้าทำไม่ได้บ้าง? เขาใช้ให้ข้าออกมาเรียกเจ้าไปลองยานี่แหละ!”

หยางชิงยิ้มกว้างร้องออกมา “เช่นนั้นจะยังรออะไรกัน? ไปเถอะ!”

พูดจบเขาก็ไม่สนใจทหารและจิงเฟยพุ่งนำไปยังห้องพักของเย่หยวนก่อนใคร

จิงเฟยหันกลับมาหาทหารทั้งหลายก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างไม่พอใจ “พวกเจ้าโง่ทั้งหลาย ถูกคนหลอกลวงด้วยคำพูดไม่กี่คำ! พี่เย่หยวนข้านั้นคือผู้บ่มเพาะนอกรีต เขาย่อมจะต้องเก่งกาจล้ำฟ้าดิน! คนอย่างหยางชิงนี้เขาเอาชนะได้ด้วยมือแค่ข้างเดียวด้วยซ้ำ! แต่พวกเจ้ากลับไปเชื่อคำพูดมันอย่างไม่คิด! ฮึ่ม!”

พูดจบจิงเฟยก็เดินทิ้งกองทหารให้อ้าปากค้างไว้ด้านหลัง

หยางชิงนั้นถูกพิษเลือดกัดกร่อน?