ตอนที่ 2876 เพชฌฆาตเย่หยวน!

ตอนที่ 2876 เพชฌฆาตเย่หยวน! เย่หยวนต่อยหมัดออกมาอย่างรุนแรงจนเฉียเจินต้องเบิกตากว้าง

เขารู้ตัวทันทีว่าตนนั้นไม่อาจปัดป้องหมัดนี้ได้!

“พ่อจ๋าช่วยด้วย!” เฉียเจินร้องลั่นขึ้นมา

ในเวลาเดียวกันนั้นเองที่มันได้มีเสียงหนึ่งดังลงมาจากเบื้องบน “เฉียชิง ปล่อยเฉียเจินไปเสียแล้วจะถือว่าข้าติดค้างเจ้าเรื่องหนึ่ง”

ตูม!

หมัดของเย่หยวนทำลายร่างของเฉียเจินไปจนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นเลือด

‘โทษที ใครนะ?’

‘ติดค้างเจ้านี้ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่โตมาก?’

เมื่อสังหารเฉียเจินที่เก่งกาจที่สุดลงได้แล้วคนที่เหลือก็ย่อมจะไม่มีใครเหลือพลังต่อต้านใดๆ อีก

ฝีมือของเขานี้เรียกได้ว่าไร้เทียมทานในระดับเดียวกันขึ้นมาทันที

เพราะแม้ว่าเส้นทางนี้มันจะมีคนอยู่มากมายแค่ไหนแต่ตอนนี้จำนวนมันไม่อาจจะชิงเอาความได้เปรียบจากเย่หยวนได้แล้ว

เขานั้นเหมือนเสือที่หลุดมาในฝูงแกะ ผ่านไปที่ไหนมันก็มีศพตายอยู่ที่นั่น

แต่เผ่าเลือดนั้นมันไม่มีศพ ร่างของพวกเขานั้นถูกทำลายลงอย่างไร้ชิ้นดี!

เผ่าเลือดนั้นไม่อาจจะเหลือศพไว้ได้!

“ดี! ดีมาก! ดีจริงๆ! ฮ่าๆ จักรพรรดิเซียนคนหนึ่งกลับกล้าทำเหมือนข้านี้ไม่มีตัวตน!” เสียงร้องลั่นนั้นดังขึ้นมาจากด้านบนอย่างคับแค้นใจ

มหาจักรพรรดิพ้นสวรรค์นั้นกลับถูกเมินอย่างไม่คิดแม้แต่จะหันมอง!

เจ้าเด็กนามว่าเฉียชิงคนนี้มันไม่คิดเห็นเขาอยู่ในสายตาเลย!

ที่ด้านข้างตัวเขานั้นซู่มู่เองก็ได้แต่ต้องกล่าวขึ้นมาห้ามด้วยความสงสาร “ใจเย็นๆ มันก็แค่เด็กคนหนึ่ง ตายไปก็ตายไปเถอะ”

เฉียเจินนั้นเก่งกาจมากพรสวรรค์จริง

แต่ไม่ว่าจะมากพรสวรรค์แค่ไหนมันก็แค่จักรพรรดิเซียน

ไม่มีความจำเป็นใดๆ ต้องร้องลั่นขึ้นมาอย่างคับแค้นใจเช่นนี้

เฉียเจียนนั้นมีทายาทอยู่มากมาย พวกเขาย่อมจะมีคนที่เก่งกาจเกิดขึ้นมาได้ในอีกไม่ช้า

จะหาเรื่องไปเพื่อ?

อย่าได้คิดถึงมันเลย!

เพราะตอนนี้ผู้ดูแลจากเบื้องบนยังมองดูการแข่งขันนี้อยู่!

การแข่งขันหาร้อยบุตรนั้นมันเป็นงานสำคัญของวิหารโลหิตเทวา แน่นอนว่าพวกเขาย่อมจะส่งคนมาดูแลการคัดเลือกของแต่ละเมือง

เพื่อที่จะทำให้การแข่งขันนั้นมันเกิดขึ้นได้อย่างยุติธรรม

แม้ว่าเขานั้นจะคับแค้นใจแค่ไหนแต่เฉียเจียนก็ไม่กล้าลงมือใดๆ ต่อเย่หยวน!

หากเย่หยวนนั้นมีฝีมือแค่พอใช้มันยังพอว่าแต่นี่เขากลับเก่งกาจกว่าใคร คนเช่นนี้ย่อมจะเข้าเป็นร้อยบุตรจักรพรรดิเซียนได้อย่างแน่นอน!

ยอดอัจฉริยะเช่นนี้มีหรือที่เฉียเจียนจะมีสิทธิ์ไปแตะต้องได้?

เย่หยวนเองนั้นก็เข้าใจในจุดนี้ดีถึงได้กล้าล้างบางสังหารอยู่ตอนนี้

สภาพของเย่หยวนในตอนนี้มันเหมือนคนที่บ้าเลือด!

จักรพรรดิเซียนเกือบแปดหมื่นนั้นต่างวิ่งหนีกันในห้วงมิตินี้อย่างที่ไม่มีใครกล้าจะหันหลังกลับมาปะทะเย่หยวนใดๆ

เพราะพวกเขานั้นเข้าใจแล้วว่าเย่หยวนนั้นอยู่คนละชั้นกับพวกตนอย่างสิ้นเชิง

สู้ตรงๆ นั้นมันเท่ากับตายเพียงอย่างเดียว

แต่เย่หยวนนั้นกลับไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ

การเคลื่อนไหวของเขานั้นมันรวดเร็วอย่างมากที่ใดที่ผ่านไปนั้นมันจะมีแต่ฝุ่นเลือดของเผ่าเลือดคลุ้งเต็มไปหมด

จำนวนคนในเส้นทางหมายเลขหนึ่งนั้นมันลดลงอย่างทันตาเห็น

ในเส้นทางนั้นมันไม่มีทางถอยกลับมีแต่ทางออกเท่านั้น

เมื่อตอนที่เย่หยวนไล่ล่าคนทั้งหลายไปมันก็ย่อมจะมีคนที่คิดหนีผ่านประตูเส้นทางออกไปด้านนอกด้วย

แต่สิ่งที่พุ่งเข้ามาหาพวกเขานั้นมันคือพลังหมัดที่ต่อยออกมาจากเส้นขอบฟ้า

ภาพแปลกประหลาดนี้มันเกิดขึ้นในเส้นทางหมายเลขหนึ่งอย่างต่อเนื่องยาวนาน

เย่หยวนคนเดียวนั้นไล่ล่าจักรพรรดิเซียนแปดหมื่นและสังหารพวกเขาลงจนทำให้คนดูที่กำลังจับตามองการแข่งอยู่นั้นแทบนั่งไม่ติดเบาะ

“เจ้าบ้านี่มันมาจากไหนกัน? นี่…มันจะไม่เก่งเกินไปหรือ?”

“ข้าคงเห็นภาพหลอนอยู่แน่ๆ! เส้นทางหมายเลขหนึ่งนั้นมีครั้งใดบ้างที่มันมิใช่การต่อสู้อย่างรุนแรงจนสวรรค์เปลี่ยนสี? แต่ว่าวันนี้มันกลับเป็นคนผู้เดียวไล่ล่าคนแปดหมื่นไปหรือ?”

“ม้ามืด! ม้ามืดโดยแท้! เจ้าบ้านี่มีฝีมือพอที่จะติดห้าอันดับแรกของร้อยบุตรจักรพรรดิเซียนอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!”

“จะบ้าเกินไปแล้ว! เก่งกาจเกินไปแล้ว! เมืองข่ายยักษ์เราคงได้ทำให้วิหารโลหิตเทวาสั่นสะท้านแน่!”

…

ภาพนี้มันทำให้คนทั้งหลายแทบจะลืมหายใจ

เดิมทีพวกเขานั้นคิดหวังจะดูการต่อสู้ที่ดุเดือดเลือดสาดแต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่พวกเขาได้เห็นนั้นกลับกลายเป็นการไล่ล่าสังหารล้าง!

เวลานั้นค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปเรื่อยๆ เย่หยวนก็ยิ่งกลายเป็นดั่งจอมมารในสายตาคนทำให้คนในเส้นทางหมายเลขหนึ่งนั้นกลัวเขาจนฉี่ราด

…

ในมิติชั้นที่สองนั้นมันมีคนมากมายที่ผ่านประตูเส้นทางออกมาได้