ตอนที่ 2941 กลองสนธยาระฆังอรุณ!

“ข้าไม่นึกเลยว่าวันนี้มันจะเป็นศิษย์น้องหยุนหนีที่นำมาเอง!”

ก่อนที่คนทั้งหลายจะทันได้ร่อนตัวลงพื้นมันก็มีชายหนุ่มหน้าตาห่างไกลจากคำว่าหล่อเหลาปรากฏขึ้น

พร้อมกับกล่าวทักทายด้วยท่าทางเจ้าชู้

เย่หยวนได้แต่ต้องกลอกตาหนี ‘เจ้าไม่เคยส่องกระจกดูหน้าตัวเองบ้างหรือ?’

แน่นอนว่าตัวหยุนหนีเองก็ไม่คิดจะสนใจและกล่าวตอบกลับไปอย่างเย็นชา “ศิษย์พี่ซานหยาง เวลามันไม่เคยคอยใคร ในเมื่อเรามากันครบแล้วก็เริ่มเถอะ!”

ซานหยาง?

ที่หมายความว่าแพะภูเขา?

ชื่อนี้มันช่างสมกับเจ้าของนัก

เพราะดูหน้าแล้วซานหยางคนนี้มันไม่ได้ต่างอะไรไปจากแพะภูเขาเลย!

เมื่อซานหยางได้เห็นท่าทางไม่รับแขกของหยุนหนีนั้นตัวเขาก็ต้องยิ้มแห้งๆ ตอบกลับไป “ฮ่าๆ ศิษย์น้องหยุนหนีกล่าวได้ถูกต้องแล้ว เช่นนั้น…เริ่มกันเลยดีหรือไม่?”

คนอื่นๆ นั้นต่างแอบหัวเราะขึ้นมาในใจ

เพราะตัวซานหยางนั้นเองก็เป็นยอดฝีมือพลังคลื่นกำเนิดของแดนวิญญาณกลาง

เขานั้นมีกำลังแข็งแกร่งเทียบเคียงหยุนหนีจึงไม่มีใครกล้าหัวเราะออกมาจริงๆ

คนที่นำกลุ่มยอดอัจฉริยะมาจากดินแดนอื่นนั้นมันก็ล้วนแล้วต่างเป็นยอดฝีมือคลื่นกำเนิดเช่นกัน

เรื่องนี้มันหมายความว่าตัวตนของหยุนหนีนั้นมันสูงส่งอย่างมากในแดนวิญญาณอมตะนี้!

เย่หยวนหันไปมองหน้าคนทั้งหลาย

และเขาก็พบว่าหากนับคนจากทั้งห้าดินแดนแล้ว ผู้ที่มีร่างวิญญาณกึ่งอมตะนั้นก็มีมากเกือบสองร้อยคน

เท่านี้ทุกอย่างมันก็ชัดเจน

มันไม่ได้ล้ำค่าใดๆ อย่างที่เขาคิดแต่แรก!

ซานหยางนั้นพากลุ่มคนราวสองร้อยนั้นเดินมาหยุดหน้าเจดีย์ใหญ่หนึ่ง

เจดีย์นี้มันมีทั้งหมดเจ็ดระดับด้วยกันแยกออกเป็นเจ็ดสี

“นี่คือเจดีย์เจ็ดสีเป็นสมบัติโกลาหลสวรรค์! ก่อนนั้นบรรพบุรุษบู๋เมี่ยท่านได้สร้างขึ้นมาเพื่อตามหาร่างวิญญาณอมตะที่สองแต่น่าเสียดายว่าไม่มีใครสามารถก้าวขึ้นมาเป็นเจ้าโลกผู้อมตะคนที่สองได้! เจดีย์เจ็ดสีนี้มันไม่ได้เปิดขึ้นมานับแสนปีแล้วแต่ครั้งนี้ด้วยความคิดอยากรับศิษย์ของบรรพบุรุษบู๋เมี่ยท่านนั้นพวกเจ้าจึงได้มีโอกาส!” ซานหยางกล่าวขึ้น

ได้ยินเช่นนั้นมันก็มีหลายคนที่เริ่มทำหน้าตาตื่นเต้นขึ้นมา

พวกเขานั้นทำหน้าเหมือนตัวเองได้เข้ากราบเจ้าโลกบู๋เมี่ยเป็นอาจารย์แล้วก็ไม่ปาน

แต่ว่าเย่หยวนนั้นได้เห็นชายหนุ่มชุดคลุมม่วงในกลุ่มจากแดนวิญญาณกลางที่วางสีหน้าท่าทางได้เรียบเฉยมาก

เย่หยวนนั้นเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าคนผู้นี้เองก็คงรู้เรื่องของบรรพบุรุษบู๋เมี่ยแน่แล้ว

“บรรพบุรุษบู๋เมี่ยท่านนั้นได้ทิ้งกำเนิดเต๋าวิญญาณของท่านไว้ภายใน! พวกเจ้านั้นแค่ต้องหาและเอามันมาผสานเข้ากับเต๋าตนเองก็เป็นพอ! ตราบเท่าที่มีคนสามารถผสานเข้ากับกำเนิดเต๋านั้นได้แล้วเขาก็จะได้กลายเป็นศิษย์ของบรรพบุรุษบู๋เมี่ยท่าน! เข้าใจหรือไม่?” ซานหยางประกาศขึ้น

“ผสานกับกำเนิดเต๋า! หมายความว่าข้านี้จะได้กลายเป็นยอดฝีมือคลื่นกำเนิดตั้งแต่มหาจักรพรรดิเมฆาสวรรค์หรือ?”

“คลื่นกำเนิดของบรรพบุรุษบู๋เมี่ย! นี่มันโอกาสทองเลย!”

“กำเนิดเต๋าวิญญาณนี้มันเป็นของข้า ห้ามใครมาแย่งชิงไปทั้งนั้น!”

…

เมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องนี้แล้วเหล่าผู้มีร่างวิญญาณกึ่งอมตะทั้งหลายก็แทบคลั่งไป

โอกาสเช่นนี้มันยากเกินกว่าที่จะปล่อยหลุดมือไปได้

เย่หยวนนั้นอดไม่ได้ที่จะต้องกลอกตาหนี พวกเจ้าจะไม่คิดง่ายกันไปหน่อยหรือ?

หากพลังคลื่นกำเนิดมันผสานเข้าร่างได้ง่ายดายปานนั้นมันจะยังมีเจดีย์เจ็ดสีอยู่จนถึงทุกวันนี้?

พูดจบซานหยางก็หันไปมองหน้าชายหนุ่มชุดคลุมม่วงนั้นและกล่าว “หวางเฉียน บรรพบุรุษบู๋เมี่ยท่านตั้งความหวังกับเจ้าไว้สูงมาก! เข้าเจดีย์เจ็ดสีไปครั้งนี้เจ้าต้องทำให้ดี!”

ชายหนุ่มชุดม่วงนั้นโค้งหัวตอบกลับมา “อาจารย์ลุงวางใจเถอะ หวางเฉียนนั้นจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังแน่นอน!”

ซานหยางนั้นยิ้มตอบกลับไปด้วยท่าทางภาคภูมิใจ

เมื่อเจดีย์เจ็ดสีนั้นเปิดออกเย่หยวนก็รู้สึกเหมือนว่าหมอกในร่างมันลุกเป็นไฟ!

เหล่าผู้มีร่างวิญญาณกึ่งอมตะทั้งหลายนั้นต่างพุ่งตัวเข้าไปอย่างไม่มีใครรอช้า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวไป๋ชุยซานนั้นที่พุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วกว่าใครๆ

หวางเฉียนนั้นหันมามองเย่หยวนครั้งหนึ่งก่อนจะเดินหายเข้าไปบ้าง

แต่ก่อนที่เย่หยวนจะได้เดินตามออกไปนั้นหยุนหนีก็กล่าวขึ้นมาทัก “เย่หยวน!”

เย่หยวนตอบกลับไปอย่างไม่คิดหันหน้ากลับ “เออๆ จะพูดมากอะไรให้เสียเวลาอีก! วางใจเถอะ ข้าเองก็อยากจะหาบรรพบุรุษบู๋เมี่ยไปไม่น้อยกว่าพวกท่านหรอก!”