ตอนที่ 1668
ตอนที่ 2944 น่าอับอาย!
October 22, 2026
ตอนที่ 2944 น่าอับอาย!
หวางเฉียนนั้นรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งใจ
ไม่ไปก็ไม่ได้
แต่จะไปก็ไม่ได้
เขานั้นคิดว่าที่คนหายๆ กันไปนั้นมันเพราะว่าพวกเขาได้ตายลงสิ้นแล้ว
ใครจะไปคิดว่าพวกเขานั้นกลับไปนั่งล้อมฟังคำสอนเย่หยวนอยู่!
เจิ้งหยูคนนี้เดิมทีมันเหมือนดั่งมดปลวกในสายตาเขา
แต่ตอนนี้ดูสภาพร่างวิญญาณของอีกฝ่ายแล้ว…
มันกลับดูแข็งแกร่งกว่าตัวเขาด้วยซ้ำ!
นี่มันจะน่าอายเกินไปแล้ว
แต่ศักดิ์ศรีของเขานั้นก็ไม่ยอมที่จะให้ตัวเองต้องไปก้มหัวให้เย่หยวนเป็นแน่!
จู่ๆ เขาก็เบิกตากว้างขึ้นมาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ “ต่อให้มดปลวกยังเข้าใจกลองสนธยาระฆังอรุณได้! มีหรือที่ข้ายอดอัจฉริยะแห่งแดนวิญญาณกลางที่แม้แต่บรรพบุรุษบู๋เมี่ยยังสนใจคนนี้จะทำความเข้าใจมันไม่ได้? ถ้าหากไม่มีใครล่าเนื้อแล้วมันจะเอาเนื้อที่ไหนมากินกัน?”
เมื่อตัดสินใจได้หวางเฉียนก็นั่งลงทันที
พร้อมกับเตรียมรับสัมผัสถึงพลังของกลองสนธยาระฆังอรุณด้วยร่างวิญญาณของตน
ตึง!
ระฆังอรุณนั้นมันดังสะท้านขึ้นมาอีกครั้งจนทำให้ร่างของหวางเฉียนนั้นแตกสลายลงไป
ครั้งนี้เขาแทบจะไม่อาจรวมร่างกลับมาเป็นหนึ่งได้
แต่เขาก็ยังไม่ยอมรับ!
เวลาค่อยๆ ผ่านไปหวางเฉียนนั้นก็ผ่านกลองสนธยาระฆังอรุณมาได้อีกครั้งหนึ่ง
ร่างวิญญาณของเขานั้นมันจางลงไปอย่างมากแล้ว
แต่ว่าเขานั้นก็ยังไม่อาจเข้าใจอะไรได้
กลองสนธยาระฆังอรุณนั้นจะอย่างไรมันก็เป็นกลองสนธยาระฆังอรุณ!
ลั่นขึ้นมาแต่ละครั้งนั้นมันแทบทำให้เขาตายลง!
หวางเฉียนนั้นสิ้นหวังแล้ว!
ดูท่าแล้ววันนี้เขาคงไม่อาจจะหาเนื้อกินเองได้แล้ว
“ทำไมกัน? ทำไมเย่หยวนทำได้แต่ข้านั้นกลับทำไม่ได้?” หวางเฉียนนั้นกล่าวขึ้นมาอย่างสิ้นหวัง
ไม่มีทาง!
ข้าจะมาตายที่นี่ไม่ได้!
เขานั้นใช้กำลังที่เหลือทั้งหมดนั้นพุ่งตัวไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
…
ตอนที่เย่หยวนได้เห็นสภาพหวางเฉียนที่เหมือนสุนัขจรจัดนั้นเขาก็ยังต้องเบิกตากว้าง
เขานั้นคิดไปเสียว่าหวางเฉียนนั้นจะยอมหักไม่ยอมงอ
ยอมตายดีกว่าจะมาขอวิธีผ่านกลองสนธยาระฆังอรุณจากเขาไป
“ช…ช่วยข้าด้วย!”
วินาทีที่เขาร้องขึ้นมานั้นหวางเฉียนก็รู้สึกอับอายอย่างมาก!
เขานั้นสัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆ ที่มองมาจากรอบด้าน
เขานั้นแทบจะอยากมุดดินหนีไปให้พ้นๆ
คนที่ยิ่งใหญ่อย่างเขานั้นกลับกลายเป็นดั่งสุนัขที่แกว่งหางให้ศัตรูร้องขอชีวิต
ภาพเช่นนี้เขาเองก็เคยคิดถึงมันมาหลายครั้ง
เพียงแต่ว่าตำแหน่งที่เขาควรยืนอยู่นั้นมันกลับเป็นเย่หยวนที่ยืนอยู่แทน!
ทว่าถ้าเขาไม่ทำเขาก็จะตายลงจริงๆ!
ระหว่างทางที่มานี้เขาต้องฝืนรับกลองสนธยาระฆังอรุณไปอีกสองครั้ง
ชีวิตของเขานั้นแทบจะดับสิ้นลงไป
“เย่หยวน ช…ช่วยข้าด้วย!” หวางเฉียนร้องขึ้นมาด้วยเสียงหลง
เย่หยวนยิ้มตอบกลับไปก่อนจะค่อยๆ พูดบรรยายให้คนทั้งหลายได้ฟัง
ตอนนี้รอบตัวเย่หยวนนั้นมันไม่ได้มีแค่หวางเฉียน มันมีคนอีกมากมายที่มาฟังคำสอนเต๋าของเย่หยวนด้วย
บางกลุ่มนั้นก็เข้าใจได้ในระดับหนึ่งและตัดสินใจเดินทางออกไปตามหาเสี้ยวคลื่นกำเนิดด้วยตัวเอง
คนอื่นๆ นั้นย่อมจะไม่มีเวลามาสนใจความอับอายของหวางเฉียน
พวกเขาตอนนี้ต่างตั้งใจฟังคำเย่หยวนสิ้น
หวางเฉียนนั้นหูตั้งฟังคำพูดของเย่หยวนอย่างสุดใจ
แต่เมื่อได้ยินไม่นานเขาก็ต้องสั่นสะท้านไปทั้งกาย!
ที่แท้แล้วร่างวิญญาณอมตะนั้นมันกลับยังสามารถมองในมุมนั้นได้?
ร่างวิญญาณอมตะนั้นมันไม่ได้อมตะอย่างแท้จริง
ร่างวิญญาณอมตะนั้นล้วนแล้วแต่ต้องการการฝึกฝนทั้งสิ้น!
กลองสนธยาระฆังอรุณนั้นมันสามารถใช้ฝึกฝนหมอกในอากาศได้!
มันจะทำให้พวกเขานั้นถึกทนขึ้น!
และการตีหลอมเช่นนี้มันได้เปิดหูเปิดตาของหวางเฉียนอย่างมาก
ที่แท้มันเป็นเช่นนี้!
ที่แท้มันแค่เท่านี้!
ทำไมข้ากลับไม่อาจคิดถึงมันได้?
นี่มัน…ไม่ได้ยากอะไรเลย!
เจ้าบ้านี่คงบังเอิญคิดถึงมันได้แน่ๆ!