ตอนที่ 3042 คนที่ตาบอดมันคือพวกเจ้า!

ตอนที่ 3042 คนที่ตาบอดมันคือพวกเจ้า!

“พระเจ้าช่วย! สองนางงามเชิญชวนเช่นนี้แล้วหยางผู้นี้จะตอบอย่างไรดีเล่า!” หยางชิงกล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

ยู่หรานนั้นเอาหน้าอกดันเข้าแนบแขนหยางชิงและกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม “มันจะยังต้องลังเลอะไรอีก? เบื้องหลังนางมันมีแค่กำลังของหนึ่งนิกาย ส่วนเบื้องหลังยู่หรานนั้นมีกำลังของหนึ่งเผ่าพันธุ์! เช่นนี้แล้วยังจำเป็นต้องคิดอีกหรือ?”

หวังหนิงเหยียนนั้นกัดฟันร้องขึ้น “หน้าไม่อาย!”

ยู่หรานยิ้มตอบกลับไป “น้องหนิงเหยียน เจ้าคิดจะล่อลวงพี่หยางชิงไปอยู่ด้วยแล้วยังมีหน้ามาทำเป็น รักนวลสงวนตัว? พี่หยางชิงนั้นเป็นยอดอัจฉริยะระดับไหนกัน? เจ้าคิดว่าตัวเองนั้นมีค่าพอจะเทียบเคียงกับเขาหรือ?”

หวังหนิงเหยียนนั้นขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาเพราะนางรู้สึกว่าคำพูดของยู่หรานนั้นมันไม่ผิดไปจากความจริง

บนสวรรค์ทั่วสามสิบสามนี้มันคงไม่มีชายใดที่คู่ควรกับนาง!

แม้แต่คงถานนั้นเองก็ยังไม่คู่ควรกับตัวนาง

แต่หยางชิงนั้นมิใช่!

เพราะว่าโถงพันวิญญาณนั้นมันทรงพลังแค่ไหนคนทั้งหลายต่างเข้าใจมันดี!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกที่ติดพันอันดับแรกได้นั้นมันต่างเป็นดั่งสัตว์ประหลาด

คนที่สามารถผ่านด่านโถงพันวิญญาณมาได้นั้นมันยิ่งใหญ่แค่ไหนนางรู้ดี

หยางชิงนั้นมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่เกินคาดเดา!

ไม่เช่นนั้นแล้วมีหรือที่คนอย่างหวังหนิงเหยียนผู้เย่อหยิ่งนี้จะเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน?

แต่ว่าเทียบกับยู่หรานแล้วหวังหนิงเหยียนก็ยังเสียเปรียบไปมากอยู่ดี เพราะหากมองดูแล้วว่าบนโลกนี้มีใครที่คู่ควรกับหวังหนิงเหยียน มันก็คงมีแต่หยางชิงคนนี้!

ได้เห็นสภาพนั้นของหยางชิง คงถานยิ่งมั่นใจว่าเขาและเฟิ่งชิงซวนนั้นไม่ได้มีความสัมพันธ์เช่นนั้นกันแน่นอน พวกเขาคงเป็นแค่สหายกัน

“ฮ่าๆ คนของเจ้าดูท่าจะลืมตัวตนของเจ้าไปสิ้นเชิงเลยนะ! เฟิ่งชิงซวน เจ้าเองก็มีหน้าตางดงาม

แต่ทำไมกลับหน้าไม่อายเช่นนี้? ไปชี้หน้าใครก็ไม่รู้แล้วบอกว่าเขาเป็นของเจ้า?” คงถานหัวเราะเย้ย

เฟิ่งชิงซวนหันกลับไปมองและยิ้มตอบ “ใครบอกว่าคนของข้าคือหยางชิงมัน?”

คงถานผงะไปทันทีที่ได้ยินนางสวนกลับมา “เอ้า ก็เจ้าพูดเองมิใช่หรือ?”

เฟิ่งชิงซวนนั้นเดินผ่านหน้าหยางชิงไป และเกาะแขนของเย่หยวนไว้แน่นก่อนจะยิ้มกล่าวขึ้น

“ดูให้ดี นี่ต่างหากคือคนของข้า!”

เย่หยวนต้องผงะไปทันที

‘ข้าไปเป็น…คนของเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?’

การกระทำของเฟิ่งชิงซวนนั้นมันทำให้คนทั้งหลายต้องผงะ

“นี่…แม่นางเฟิ่งเสียสติไปแล้วหรือ?”

“เจ้าเด็กนี่มันเป็นใคร? มันไม่ติดรายชื่อรวมสวรรค์และรายชื่อพันวิญญาณเลยนี่? แล้วทำไมแม่นางเฟิ่งกลับไปเลือกมัน?”

“แม่นางเฟิ่งนั้นคงตาบอดแล้ว! หยางชิงนั้นเป็นยอดอัจฉริยะสวรรค์เลือก นางกลับไม่คิดชอบเขาแต่กลับไปเลือกขยะที่ไหนไม่รู้?”

…

เทียบกับหยางชิงในตอนนี้แล้วเย่หยวนย่อมจะเป็นแค่ขยะ เพราะหยางชิงนั้นเจิดจ้าจนเกินไป!

บนสามสิบสามสวรรค์นั้นมันมียอดอัจฉริยะมากมายเกินนับได้ แต่เขานั้นกลับกดหัวทุกผู้คนลงได้!

ต่อให้จะไม่อยากเด่นมันก็ไม่มีทางปกปิดได้

เมื่อถูกเฟิ่งชิงซวนดึงแขนไปเช่นนั้น เย่หยวนก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเช่นกัน

แต่ต่อหน้ายอดอัจฉริยะมากมายจากทุกสวรรค์นี้ตัวเขาย่อมจะไม่อาจปฏิเสธนางออกไปได้ เพราะหากปฏิเสธไปตอนนี้ เฟิ่งชิงซวนคงไม่มีหน้าไปพบเจอใครอีกตลอดชีวิตแน่นอน เพราะอย่างไรเสียเขานั้นก็ยังติดหนี้เฟิ่งชิงซวนอยู่ครั้งใหญ่

เย่หยวนนั้นได้ยินจากหลงเจี้ยนมาว่าตอนที่หลงเจี้ยนไปยังเผ่าหงส์แดงนั้น…หลวนชิงเหอไม่คิดแม้แต่จะส่งกำลังใดๆ ออกมาช่วยเหลือ

ซึ่งมันก็ไม่แปลกอะไร และมันเป็นตัวเฟิ่งชิงซวนคนนี้ที่เข้ามาไกล่เกลี่ยจนสุดท้ายแม้แต่หลวนชิงเหอยังต้องออกมาเอง

ได้เห็นว่าเย่หยวนไม่คิดปฏิเสธนั้น เฟิ่งชิงซวนก็ต้องลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางย่อมจะรู้นิสัยของ เย่หยวนและรู้ดีว่าเย่หยวนไม่ได้คิดสนใจตัวนางแม้แต่น้อย แต่ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นางกลับไม่อาจลืมหน้าเย่หยวนไปได้

“เย่หยวน ช่วยข้าล้างแค้นหน่อยสิ” เฟิ่งชิงซวนกล่าวขึ้น

เย่หยวนพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล “ได้!”

“ฮ่าๆๆ เฟิ่งชิงซวน เจ้าตาบอดไปแล้วหรือ? เจ้านั้นไม่เลือกยอดคนอันดับหนึ่งของรายชื่อรวมสวรรค์และรายชื่อพันวิญญาณอย่างพี่หยางชิงนี้แต่กลับไปเลือกเจ้าขยะที่ไหนไม่รู้?” ยู่หรานกล่าวขึ้นด้วยเสียงหัวเราะ

ไม่ไกลออกไปหวังหนิงเหยียนเองก็ต้องทำหน้าผิดหวังเช่นกัน