ตอนที่ 3112 ความหมายของคำว่าไร้เทียมทาน!

ตอนที่ 3112 ความหมายของคำว่าไร้เทียมทาน!

“นี่มัน…เป็นไปได้อย่างไรกัน?”

“ตาข้าไม่ได้ฝาดไปใช่หรือไม่? สองยอดฝีมือแข็งแกร่งล้ำสวรรค์ทั้งสามสิบสามนั้นกลับถูกบรรพบุรุษศิลาโลหิตนั้นกดหัวให้ก้มลง?”

“บรรพบุรุษศิลาโลหิตในตอนนี้มันมีพลังอยู่ในอาณาจักรไหนแล้วกัน?”

…

สายตาของคนมากมายต่างจับจ้องไปยังตัวศิลาโลหิต

เพราะว่าภาพนี้มันน่าตกตะลึงจนเกินไป

ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมานั้นสามสิบสามสวรรค์มันมีสมดุลที่คงที่อย่างมาก

จนถึงตอนที่บรรพบุรุษหวูเทียนปรากฏขึ้นมาทำลายสมดุลนั้นไป

แต่ว่าบรรพบุรุษหวูเทียนนั้นก็ไม่ได้ไร้เทียมทานเพราะว่าเขายังมีศัตรูในระดับเดียวกันอย่างเจ้าโลกหลุนฮวย!

เพราะฉะนั้นแม้ว่าบรรพบุรุษหวูเทียนนั้นจะทรงพลังอย่างมาเขาก็ยังไม่ถึงระดับไร้เทียมทาน

จนถึงวันนี้ที่เขานั้นได้สร้างร่างโกลาหลที่ทรงพลังและผงาดล้ำขึ้นมาแก่สายตาผู้คนอีกครั้ง

มันทำให้หวูเทียนไร้เทียมทานได้อย่างแท้จริง!

แต่ว่าหวูเทียนผู้ไร้เทียมทานนั้นกลับดูเหมือนเป็นแค่เด็กน้อยในเวลานี้!

หวูเทียนมองหน้าศิลาโลหิตพร้อมกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าซีดขาว “เจ้า…เจ้าก้าวครึ่งก้าวสุดท้ายนั้นไปได้? บ้าน่า!”

ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มตอบกลับมาอย่างชั่วร้าย “เผ่าเลือดนั้นเปิดสงครามกับสามสิบสามสวรรค์สังหารคนไปนับล้านๆ คนเผ่าเลือดทั้งหลายนั้นเก็บเกี่ยวประคำขจัดเลือดกลับมาได้ถึงเก้าสิบเก้าเม็ด! ประคำขจัดเลือดทั้งเก้าสิบเก้าเม็ดนั้นมันเปี่ยมไปด้วยพลังของเลือดที่ซ่อนความหมายของยอดเต๋าแห่งเลือดไว้! เต๋านี้มันเป็นส่วนหนึ่งของโกลาหล ผสานเข้ากับพลังงานจากประคำขจัดเลือดทั้งเก้าสิบเก้านั้นแล้วข้าย่อมจะสามารถเปิดประตูแห่งชีวานิรันดร์ได้จนสุด! และของรางวัลที่ประตูแห่งชีวานิรันดร์นั้นมอบกลับมาให้ข้ามันก็คือเต๋าแห่งเลือด! จากวันนี้ไปเต๋านี่มันจะมีนายเพียงแค่คนเดียวบนสามสิบสามสวรรค์! พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร?”

หวูเทียนนั้นแทบไม่อาจหายใจได้เพราะเขานั้นสัมผัสได้ถึงพลังงานแห่งเต๋าที่ปะทะเข้ากับหน้า

เขานั้นไม่เคยสัมผัสถึงแรงกดดันขนาดนี้มาก่อนในชีวิต แม้แต่ตอนที่เขาเพิ่งได้เข้าวังศักดิ์สิทธิ์เขาวงกตเป็นครั้งแรกมันก็ยังไม่หนักหน่วงเช่นนี้

แต่ตอนนี้เขาได้สัมผัสมันเข้าอย่างแรง!

พลังของศิลาโลหิตนั้นมันทำให้ตัวเขารู้สึกว่าตนเองช่างไร้พลังสิ้นเชิง!

“บ้าน่า! บรรพบุรุษผู้นี้แปลงชีวิตเป็นหมื่นๆ แสนๆ ลงไปศึกษาสังสารวัฏอย่างถี่ถ้วนทั่วฟ้าดิน แต่ข้ากลับยัง ไม่อาจจะเข้าใกล้ครึ่งก้าวสุดท้ายนี้ได้! ทำไมเจ้าถึงทำได้กัน?” หลุนฮวยร้องลั่นขึ้นอย่างไม่อยากยอมรับ

ชายหนุ่มคนนั้นจึงยิ้มตอบกลับไป “หากมันเป็นเมื่อก่อนแล้วเต๋าผู้นี้คงไม่อาจจะตอบได้! แต่ตอนนี้เต๋าผู้นี้ตอบมันได้แล้ว! เต๋าแห่งสังสารวัฏนั้นมันมิใช่ความลับที่เจ้าจะเข้าถึงได้! เพราะฉะนั้นเต๋าของเจ้ามันก็ผิดพลาดมาตั้งแต่ต้น!”

หลุนฮวยนั้นหน้าซีดขาวลงไป รู้สึกราวกับว่าถูกค้อนตีเข้ากลางอก

คำพูดของศิลาโลหิตนั้นมันทำให้เขาแทบหยุดหายใจ!

เพราะเขานั้นใช้เวลาทั้งชีวิตไล่ตามเต๋าแห่งสังสารวัฏ

แต่สุดท้ายมันกลับไร้ค่าหรือ?

“ไม่! ไม่มีทาง! มีหรือที่เต๋าข้าจะผิดพลาดไปได้? เจ้าโกหกข้า! เจ้าต้องโกหกข้าแน่ๆ!” หลุนฮวยนั้นร้องลั่นตอบกลับไปราวคนเสียสติ

แต่ชายหนุ่มคนนั้นกลับยิ้มตอบอย่างไม่คิดสนใจ “เต๋าแห่งสังสารวัฏนั้นมันคือการควบคุมชีวิต! ความเป็นความตายของทุกชีวิตนั้นมันคือสิ่งที่สวรรค์กำหนด! เต๋าแห่งสังสารวัฏนั้นมันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่คนอย่างเจ้าจะเข้าถึงได้! เพราะหากเจ้าควบคุมเต๋าแห่งสังสารวัฏได้จริงๆ แล้วเจ้าก็มีกลายเป็นเต๋าสวรรค์ไป เจ้าคิดว่าตัวเองจะเป็นเต๋าสวรรค์ได้? ต่อให้เจ้านั้นจะเอาชนะใครได้เจ้าก็ไม่มีทางเอาชนะสวรรค์ได้!”

หลังพูดจบศิลาโลหิตก็หลับตาลงพักถอนหายใจ

เพราะหลังจากก้าวมาถึงจุดนี้แล้ว ตัวเขานี้คงเรียกได้ว่าไร้เทียมทานอย่างแท้จริงในสามสิบสามสวรรค์

แต่เขานั้นก็เป็นได้แค่ตัวแทนแห่งเต๋าสวรรค์

เต๋าสวรรค์นั้นคือสิ่งที่ปกครองทุกสิ่งอย่างบนโลกหล้า!

ไม่มีใครเอาชนะสวรรค์ได้!

หลุนฮวยที่ได้ยินนั้นยิ่งมีใบหน้าซีดขาวลงเรื่อยๆ

เพราะเขานั้นเข้าใจความหมายของคำพูดศิลาโลหิต

สังสารวัฏการเวียนว่ายตายเกิดนั้นมันยิ่งใหญ่เกินไป!

เขาไม่อาจจะควบคุมมันได้แน่นอน!

“เอาล่ะ พูดเล่นกันเท่านี้! จากวันนี้ไปพวกเจ้าทั้งสองนั้นจะเป็นสุนัขรับใช้ของข้า พวกเจ้าคิดขัดอะไรหรือไม่? แล้วก็ไม่ต้องใช้สายตาเช่นนั้นมองเต๋าผู้นี้ นี่มันเป็นโอกาสเดียวของพวกเจ้า คิดให้ดีก่อนตอบกลับมา!” ศิลาโลหิตนั้นกล่าวขึ้น

แต่คำพูดนี้มันทำให้สีหน้าของพวกหลุนฮวยนั้นเปลี่ยนสีแสดงความไม่ยอมรับออกมาทันที

แต่หากไม่รับมันก็ต้องตาย!

เรื่องนั้นไม่ต้องสงสัยเลยแม้แต่น้อย

“ข้า…ยอมรับ!” หวูเทียนนั้นก้มหัวลงจรดพื้นต่อหน้าศิลาโลหิต