บทที่ 1065 อยู่เป็นเพื่อนท่านไปจนแก่

“คิด?” โม่เหลิ่งเหยียนมองมาอย่างไม่เข้าใจ

“ข้าได้ยินมาว่าวี่รั่วฉิงคอยปีนกำแพงจวนท่านตลอดเลย” หยุนถิงตอบ

โม่เหลิ่งเหยียนมุมปากกระตุก “ข่าวเจ้าเร็วดีนี่ ยัยหนูนั่นก็แค่เล่นสนุก”

“หากท่านไม่สนใจนางจริงๆ ก็บอกนางให้รู้เร็วหน่อยเถอะ แต่ท่านคิดจะอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตเลยรึ?” หยุนถิงย้อนถาม

โม่เหลิ่งเหยียนขมวดคิ้ว จากนั้นทำหน้าเฉยเมย “อยู่คนเดียวดีออก!”

หยุนถิงได้ยินเขาพูดคำนี้ รู้สึกปวดใจ “โม่เหลิ่งเหยียน ข้าหวังว่าท่านจะได้เจอคนที่ท่านรักจากใจจริง อยู่เป็นเพื่อนกับท่านไปจนแก่ได้”

หัวใจที่เย็นชาของโม่เหลิ่งเหยียนปวดหนึบ นับจากวินาทีแรกที่เจอหยุนถิง เขาก็รู้ดีว่า ชาตินี้ตนเองไม่มีทางรักคนอื่นอีก

ทั้งๆที่รู้ว่าหยุนถิงไม่ได้รักตนเอง และรู้ว่านางกับจวินหย่วนโยวรักกันด้วยใจจริง และยิ่งรู้ว่าตนไม่ควรรบกวนหยุนถิง ทำให้นางลำบากใจ ดังนั้นโม่เหลิ่งเหยียนจึงเก็บกักความรักของตนไว้

หลายปีมานี้ ผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมาย โม่เหลิ่งเหยียนเองก็ค่อยๆปล่อยวางความรักที่พูดไม่ออกแล้ว ขอแค่เห็นหยุนถิงปลอดภัยก็พอแล้ว

“เรื่องของบุพเพก็ปล่อยให้วาสนามันพอไปเถอะ หากพบเข้าจริงๆ ข้าจะคว้าไว้แน่นอน” โม่เหลิ่งเหยียนตอบ

“งั้นก็ดี”

โม่เหลิ่งเหยียนไปแล้ว จวินหย่วนโยวเดินเข้ามา “ถิงเอ๋อร์ พักผ่อนเถอะ”

“อืม” หยุนถิงหมุนตัวเดินตามจวินหย่วนโยวไปเรือนหลัง ลูกสองคนตามซูหลินและเยว่เอ๋อร์ไปพักผ่อนแล้ว

“ท่านพี่ แสงจันทร์คืนนี้งามนัก” หยุนถิงเงยหน้าขึ้นมองดูพระจันทร์กลางท้องฟ้ายามค่ำคืน

“ใช่ จันทร์กระจ่างกลม ดวงจันทร์กลมโต งดงามมากจริงๆ” จวินหย่วนโยวตอบ

“ตอนนี้ท่านกับข้ามีลูกชายหญิงอย่างละคน ครอบครัวครึกครื้นสนุกสนาน มีความสุขมาก วันนี้คำพูดของหยุนหลีเตือนสติข้า โม่เหลิ่งเหยียนไม่ควรจะโดดเดี่ยวจนแก่นะ

แต่เขาดูไม่มีคนที่ชอบเลย องค์หญิงคุณหนูตระกูลสูง หรือแม้แต่อย่างวี่รั่วฉิงเขาก็ไม่ชอบ ข้ารู้สึกผิดจริงๆ

ท่านพี่ ท่านมีวิธีทำให้เขาชอบสตรีอื่นได้หรือไม่ หรือมีใครที่เหมาะสมกับโม่เหลิ่งเหยียนไหม ช่วยเป็นแม่สื่อให้เขาหน่อย?” หยุนถิงมองมา

จวินหย่วนโยวเลิกคิ้วบอก “เจ้านั่นน่ะหยั่งกับหินในห้องปลดทุกข์ ให้เขาชอบสตรี สู้ให้แม่หมูปีนต้นไม้ดีกว่า”

“ฮะฮะ ท่านพี่นี่ปากร้ายจริง ข้าแค่ไม่อยากเห็นเขาโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิตเพราะข้า” หยุนถิงบอกอย่างรู้สึกผิด

จวินหย่วนโยวยื่นมือมาโอบนางเข้าอ้อมกอด “ข้ารู้ วางใจเถอะ เรื่องนี้ยกให้ข้าเอง เพียงแต่จะสำเร็จหรือไม่ ข้าก็ไม่กล้ารับประกันนะ เพราะนิสัยของโม่เหลิ่งเหยียนน่ะไม่น่ารักจริงๆ”

“เช่นนั้นก็ลำบากท่านพี่ละนะ”

เช้าวันต่อมา จวินหย่วนโยวเลยไปเขียนจดหมายฉบับหนึ่งที่ห้องทำงาน และให้หลิงเฟิงไปส่งด้วยตัวเอง

โม่หลานที่อุ้มลูกชายตนและเฉินอ๋องเดินเข้ามาพอดี โม่หลานบอก “หยุนถิงล่ะ ข้าได้ยินมาว่าพวกเจ้ากลับมาแล้ว รีบออกมาให้ดูหน่อย เมื่อคืนลูกหลับเร็วมาก ข้าเลยไม่ได้มา”

“นางเล่นกับลูกๆที่เรือนหลังน่ะ” จวินหย่วนโยวตอบ

“ดีเลย งั้นข้าไปหานางเอง” โม่หลานอุ้มลูกชายจะเข้าไป

“ช้าไปกับนางด้วย” เฉินอ๋องรีบตามไปทันที เขาไม่มีอะไรจะพูดกับจวินหย่วนโยวหรอก

เรือนหลัง หยุนถิงกำลังพาเด็กๆฝึกไทเก๊ก พอโม่หลานเห็นก็ยินดียิ่งนัก รีบก้าวเท้ายาวเข้าไป “หยุนถิง ในที่สุดเจ้าก็กลับมา คิดถึงเจ้ามากเลย ไปแคว้นเทียนจิ่วครั้งนี้เป็นอย่างไรบ้าง จับตัวเจ้าคนชั่วที่ทำร้ายพี่ชายเจ้าได้หรือไม่?”

“มันตายแล้ว” หยุนถิงตอบ

“งั้นก็ดี กล้ามาทำร้ายพี่ชายเจ้า หาเรื่องตายชัดๆ นี่เจ้าฝึกอะไรรึ พวกเรามาลองกันดูหน่อยสิ” โม่หลานถามอย่างตื่นเต้น

“ไทเก๊ก แต่เจ้าอุ้มลูกชายอยู่จะทำท่าได้อย่างไรกัน หากเจ้าแพ้ จะมาคาดคั้นให้ข้าฝึกกับเจ้าทุกวันไม่ได้นะ” หยุนถิงเย้า