บทที่ 154 คนอย่างข้าไม่คู่ควรให้เจ้าทำเช่นนี้

ไม่มีเนื้อร้อง มีเพียงทำนอง อ่อนโยน อ่อนหวานประหนึ่งเพลงกล่อม คอยปลอบประโลมจวินหย่วนโยวที่เจ็บปวด

จวินหย่วนโยวเหมือนจะได้ยิน มือที่จับหยุนถิงไม่ได้ปล่อย แต่คิ้วงามที่ขมวดมุ่นพลันคลายลงเล็กน้อย หากเขายังปิดตาแน่นอยู่

เวลาประมาณหนึ่งก้านธูปผ่านไป หยุนถิงเก็บเข็มเงินขึ้น ใบหน้างามที่ตึงเครียดของจวินหย่วนโยวพลันคลายลง ดูซีดเผือดจนน่ากลัว

“พาซื่อจื่อออกมาเถอะ เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดให้เขา ให้เขาพักสักหน่อย อย่าให้ใครรบกวนเด็ดขาด” หยุนถิงกำชับ

“ขอรับ” หลิงเฟิงและพ่อบ้านรีบเข้ามาพยุงจวินหย่วนโยวออกมา

หยุนถิงลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าสะอาด พอหันกลับมาก็เห็นหลิงเฟิงได้ช่วยซื่อจื่อถอดชุดด้วยความรวดเร็วแล้ว สีหน้าหยุนถิงแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ หันหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน มือที่ถือเสื้อผ้าอดกำแน่นไม่ได้

ถึงเธอจะชิดใกล้ซื่อจื่อหลายครั้ง แต่มองดูซื่อจื่อที่ไม่ใส่เสื้อผ้าตอนกลางวันแสกๆนี่ มันทำให้เธอกระดากเขินอายมากเลย

หลิงเฟิงนี่เร็วไปหน่อยไหม

พอพ่อบ้านหันมาก็เห็นฮูหยินยืนหันหลัง ในมือถือเสื้อผ้าไว้ เขารีบเดินเข้ามาหา “ฮูหยินให้ข้าเถอะ”

“ได้” หยุนถิงยัดใส่มือเขา และรีบวิ่งออกไปทันที

พอออกจากห้อง หยุนถิงยืนหอบหายใจคำโต แก้มแดงร้อนผ่าว ไม่กล้าคิดอะไรมาก

“ฮูหยิน เหตุใดใบหน้าท่านถึงแดงเพียงนี้เล่า?” หลงเอ้อร์เข้ามาถาม

หยุนถิงถลึงตาใส่เขา “ชานมบรรจุเรียบร้อยแล้วรึ?”

“เรียบร้อยแล้วขอรับ รอฮูหยินออกเดินทางเท่านั้น” หลงเอ้อร์รายงาน

“ไปเรียกเสี่ยวอันจื่อมา พาเขาไปด้วยกันเถอะ”

“ขอรับ”

ไม่นานหลงเอ้อร์ก็พาเสี่ยวอันจื่อมา หยุนถิงมองเขา “วันนี้จะพาเจ้าไปรู้จักกองทัพสักหน่อย หากเจ้าอยากอยู่ที่นั่น ข้าจะให้พี่ใหญ่หาทางให้เจ้าอยู่ต่อ”

“ขอบพระคุณคุณหนูหยุน” เสี่ยวอันจื่อตื่นเต้นยิ่งนัก

หลายวันนี้ กลางวันเขาจะมาเรียนวรยุทธ์กับองครักษ์ที่จวนซือจื่อ กลางคืนกลับบ้านไปนอน หากหยุนถิงไม่ยุ่ง ก็จะสอนทักษะการทำสงครามแก่เขาสักหน่อย พอผ่านหลายวันนี้มา เสี่ยวอันจื่อยิ่งเลื่อมใสในคุณหนูหยุนกับองครักษ์เหล่านี้มากขึ้น

พวกเขาเป็นองครักษ์ของจวนซือจื่อ ร้ายกาจขนาดสามารถสู้ได้หนึ่งต่อร้อย น่ากลัวว่าทั่วทั้งแคว้นต้าเยียนแล้วจะไม่มีองครักษ์ที่ใดจะองอาจไปกว่าองครักษ์ของจวนซือจื่ออีกแล้ว ดังนั้นเขาเลยตั้งใจเรียนมาก

“คนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจดอก” หยุนถิงเอ่ยปาก

พ่อบ้านเดินออกมา และยังช่วยปิดประตูให้ เหลือหลิงเฟิงอยู่ดูแลซื่อจื่อข้างในห้อง

“พ่อบ้าน รบกวนพวกท่านดูแลซื่อจื่อด้วยนะ อย่าให้ใครเข้าไปรบกวนเขาเด็ดขาด ต้องให้เขาพักผ่อนมากๆ ตอนนี้ข้าจะไปรับหลิ่วเฟยที่พระราชวัง” หยุนถิงกำชับ

“ฮูหยินโปรดวางใจ ข้าน้อยจะดูแลซื่อจื่อให้ดีแน่นอน ฮูหยินโปรดระวังตัวด้วย” พ่อบ้านเป็นห่วง

“ได้”

หยุนถิงพาทุกคนขึ้นรถม้า มุ่งตรงไปยังพระราชวัง

พอถึงหน้าประตูพระราชวัง หยุนถิงเหลือองครักษ์เฝ้ารถม้าและชานม ตนเองพาหลงเอ้อร์เข้าไป ก่อนไปหยุนถิงยังนำชานมไปด้วยเหยือกหนึ่ง

“ฮูหยิน นี่จะนำไปให้หลิ่วเฟยรึ?” หลงเอ้อร์ถาม

“ไม่ใช่ ให้คนอื่น” หยุนถิงตอบ

หลงเอ้อร์ไม่เข้าใจ หรือว่าฮูหยินยังรู้จักคนอื่นในวังอีกรึ