บทที่ 191 ซื่อจื่อ ข้าชื่อชอบเจ้าเช่นนี้เหลือเกิน

หลังจากที่คุณหนูฉินล้างหน้าล้างตาของตนแล้ว เดิมทีผิวหนังที่ค่อนข้างแห้งเหลืองมีจุดด่างดำจางๆ เวลาผ่านไปมิถึงครึ่งเล่มธูป ใบหน้าของคุณหนูฉินก็ขาวสวยเรียบเนียน นุ่มนิ่มมีน้ำมีนวล จุดด่างดำบนใบหน้าจางลงมิน้อย

“ผงพอกหน้านี้ใช้ดีเหลือเกิน เมื่อครู่พวกเราทุกคนก็เห็นกับตา หลังจากที่ใช้แล้วผลลัพธ์แตกต่างกันมากมาย” ท่านกัวเอ่ยชมขึ้น

“นั่นสิ ข้าเองก็เห็นเช่นนั้น เจ้าสิ่งนี้ทำมาจากอะไรกัน? เหตุใดจึงได้ผลดียิ่งนัก” ใต้เท้าหลิวเอ่ยถาม

“นี่คือผงพอกหน้าขาวเจ็ดชนิด ไป๋จู๋ ไป๋จื่อ ไป๋จี๋ ไป๋เหลี่ยน ไป๋ฝูหลิง ไป๋สาวและผงไข่มุก ทุกอย่างนำมาบดผสมกัน จากนั้นใส่ไข่ขาวหรือน้ำผึ้งลงไปเล็กน้อย นำไปพอกบนใบหน้า ทิ้งไว้ประมาณครึ่งเล่มธูปก็สามารถล้างออกได้

“สิ่งนี้ทำขึ้นสำหรับสตรี มันสามารถช่วยให้ผิวดูขาวชุ่มชื้นมีน้ำมีนวล ลดจุดด่างดำได้ รูขุมขนจะเล็กลง ผิวพรรณผ่องใส ข้าได้ปรุงขึ้นตามคุณสมบัติของผิวคุณหนูฉิน” หยุนถิงอธิบาย

“คุณหนูหยุน ผงพอกหน้านี้เจ้าขายให้ข้าได้หรือไม่ ราคาเท่าไรข้าก็ยินดีจ่าย” คุณหนูฉินเอ่ยถามขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้น

คราก่อนนางเคยเห็นหยุนถิงรักษาใบหน้าของซูชิงโยวจนหาย ในครั้งนี้นางเห็นใบหน้าของตนเองเปลี่ยนแปลงไปมาก จึงได้รีบเอ่ยถาม

หยุนถิงกลับส่ายหน้า “มิขาย ข้ามอบให้เจ้า”

“หา เพราะเหตุใด?” คุณหนูฉินทำหน้าตาเหลือเชื่อ

“ในครั้งก่อนข้าเคยสัญญากับเจ้าเอาไว้ว่าจะทำผงพอกหน้าให้เจ้า แต่ก็มิมีเวลาจนกระทั่งบัดนี้ ขวดนี้ข้ามอบให้เจ้าเอาไว้ใช้ ยามใช้เจ้าจงใส่ไข่ขาวและน้ำผึ้งลงไปเล็กน้อย ผสมให้เข้ากัน พอกไว้เวลาประมาณครึ่งเล่มธูปแล้วล้างออก ทุกสามสี่วันใช้ครั้งหนึ่งก็พอ” หยุนถิงตอบ

“ขอบใจคุณหนูหยุนนยิ่งนัก” คุณหนูฉินดีใจจนสุดซึ้ง

สตรีทุกคนที่เข้ามามุงดูต่างพากันอิจฉาและรีบเอ่ยถามหยุนถิงว่ายังมีอีกหรือไม่

หยุนถิงยังมิทันเอ่ยสิ่งใด องค์ชายสี่ก็ได้รีบกล่าวขึ้นทันทีว่า “ตอนนี้ยังมิมี แต่ในอนาคตจะผลิตออกมาขายจำนวนมาก เมื่อถึงเวลานั้นทุกคนมาหาซื้อที่หอชุนเฟิงก็ย่อมได้”

เมื่อเห็นฉากตรงหน้านี้ เป่ยหมิงฉี่ก็มองไปทางองค์ชายสี่ด้วยสายตาอันเหยียดหยาม “เจ้าขาดแคลนเงินเช่นนี้เชียวหรือ?”

“เจ้าจะไปเข้าใจอะไรเล่า ตั้งแต่โบราณมาสตรีล้วนรักสวยรักงาม พวกนางยินดีจ่ายในสิ่งที่ทำให้ตนเองสวยงามขึ้นได้ โอกาสทางการค้าเช่นนี้เจ้ามิเข้าใจหรอก” องค์ชายสี่กล่าวอย่างภาคภูมิใจ

เป่ยหมิงฉี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อมองไปทางแววตาของสตรีทั้งหลายที่มามุงดูคุณหนูฉินด้วยความอิจฉา จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่องค์ชายสี่กล่าวมานั้นมีเหตุมีผล ตัวเขาก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปดูด้วย

“หยุนถิง ข้าก็ต้องการร่วมมือกับเจ้า ผงพอกหน้านี้แบ่งกำไรกับเจ้าคนละครึ่งว่าอย่างไร?”

หยุนถิงเหลือบตามองเขา “ไม่”

เป่ยหมิงฉี่ตะโกนขึ้นด้วยความโมโห “เจ้ากล้าปฏิเสธองค์รัชทายาทอย่างนั้นหรือ!”

“ข้ามิขาดแคลนเงิน”

เป่ยหมิงฉี่โมโหเสียจนหน้าเขียวหน้าเหลือง เขารู้ว่าจวินหย่วนโยวมีเงินมาก แต่มิคิดว่ามีเงินมามอบให้ถึงปากประตูบ้าน หยุนถิงกลับมิเอาเช่นนี้ เขาจึงได้จากไปด้วยความหงุดหงิดใจ

“หยุนถิงอย่าได้ไปใส่ใจเขาเลย เขาก็เป็นแบบนี้ ในอนาคตพวกเราผลิตขึ้นมาจำหน่ายที่หอชุนเฟิงเป็นอย่างไร?” โม่ฉือชิงกระซิบขึ้น

“ย่อมได้ เมื่อกลับจากเทศกาลดอกท้อแล้วข้าจะไปผลิต เมื่อถึงเวลาเจ้าสั่งให้คนมานำของไปก็พอ”

“ได้เลย”

หยุนถิงนำผงพอกหน้าที่เหลือจากการผสมแบ่งให้กับหลุนหลี หยุนซู ซูชิงโยวและโม่หลานนำไปพอกหน้า ส่วนที่เหลือใส่ลงไปในขวดกระเบื้องให้พวกนางนำไปแบ่งกันเอง

ทุกคนพากันดีอกดีใจยิ่งนัก

เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลง มิต้องสงสัยเลยว่าหยุนถิงได้เข้าสู่รอบรองชนะเลิศอีกครั้ง

บัดนี้ยังมีเวลา จวินหย่วนโยวจึงพาหยุนถิงเดินออกไปแต่ยังมิได้กลับ พวกเขาพากันเดินเข้าไปในป่าดอกท้อ

สนามแข่งขันจัดตั้งอยู่บริเวณทางออกของป่าดอกท้อ หลายวันมานี้นางยุ่งอยู่กับการแข่งขันและถอนพิษให้กับจวินหย่วนโยว ดังนั้นหยุนถิงจึงยังมิมีเวลาไปที่ใดเลย

ในป่าท้อขนาดใหญ่แห่งนี้ กลีบดอกท้อร่วงหล่นลงมาพร้อมกับสายลมพัดโชย ราวกับเป็นฝนกลีบดอกท้อ หยุนถิงมีความสุขยิ่งนัก

“ซื่อจื่อ ที่นี่ช่างงดงามเหลือเกิน”

“หากเจ้าชอบ ข้าจะพาเจ้ามาบ่อยๆ” จวินหย่วนโยวเอื้อมมือไปจูงมือหยุนถิง