บทที่ 20 ทำไม เจ้ายังอยากจะแต่งงานกับผู้อื่นรึ

“ได้” จวินหย่วนโยวเรียกคนรับใช้ให้เข้ามา และสั่งให้เขาไปยกอาหารจากห้องครัวมา

ไม่นานอาหารเลิศรสมากมายถูกยกเข้ามา วางเต็มโต๊ะ ทำเอาหยุนถิงน้ำลายจะไหลมิไหลแหล่ พุ่งตรงไปที่โต๊ะอาหาร นั่งลงกินสวาปามคำโต

“ซื่อจื่อ อาหารจวนท่านอร่อยจริงๆ อร่อยมากเลย” หยุนถิงชื่นชม สวาปามต่อ

จวินหย่วนโยวมองท่าทางการกินอย่างรวดเร็วเร่งร้อนของนาง อดขมวดคิ้วถามไม่ได้ว่า “จวนซื่อจื่อไม่ได้ให้เจ้ากินข้าวรึ?”

“ให้แล้ว แต่ก่อนหน้านี้ดูแลท่านไม่มีเวลากิน” หยุนถิงตอบอุบอิบไม่ชัดเจน

จวินหย่วนโยวคิดถึงที่นางดูแลเขาทั้งคืนเมื่อคืน ลุกขึ้นเดินเข้นมาหา และนั่งลงตรงข้ามหยุนถิง คีบอาหารให้นางด้วยตัวเอง “กินช้าหน่อย เมื่อคืนลำบากเจ้าแล้ว”

“ไม่ลำบาก ขอเพียงซื่อจื่อท่านสบายดีก็พอแล้ว ท่านดี ข้าถึงจะดีด้วย” หยุนถิงก็ไม่เลือกมาก กินอาหารที่จวินหย่วนโยวคีบให้จนหมด

คำพูดโจ่งแจ้งเช่นนี้ทำให้จวินหย่วนโยวมีสีหน้ากระอักกระอ่วน แต่พอเห็นหยุนถิงไม่สนใจท่าทางการกินของตัวเอง จวินหย่วนโยวก็มีรอยยิ้มละไม

ปกติท่าทางการกินของเหล่าสตรีมักจะเรียบร้อยสง่างาม หรือไม่ก็กินน้อยมากก็อิ่มแล้ว มักจะระมัดระวังท่าทางการกินของตนเองมาก แต่สตรีตรงหน้านี้น่ากลัวจะเป็นผีอดอยากมาเกิดกระมัง ท่าทางสวาปามกินหมดทุกจานเช่นนี้ทำเอาเขามองตะลึงเลย

แต่ยากนักที่จะเห็นผู้หนึ่งมีท่าทางจริงใจ ไม่เสแสร้งเช่นนี้ จวินหย่วนโยวยิ่งชื่นชมหยุนถิงมากยิ่งขึ้น

เหล่เห็นน้ำแกงที่เลอะมุมปากของหยุนถิงอยู่ จวินหย่วนโยวยื่นมือออกมา

หยุนถิงตะลึง “ซื่อจื่อทำไมรึ?”

“ปากเจ้าเลอะน้ำแกง ข้าช่วยเจ้าเช็ดออก” จวินหย่วนโยวตอบ นิ้วมือช่วยเธอเช็ดมุมปาก ไม่ทันระวังโดนริมฝีปากบางของเธอ

อ่อนนุ่ม เรียบลื่น มันวาวเล็กน้อย ยิ่งทำให้กระจ่างใสชุ่มชื้น ทำเอาสายตาจวินหย่วนโยวทุ้มลึกมากขึ้น

หยุนถิงไม่ได้ปฏิเสธ เพราะว่าไม่ทันสนใจ ปล่อยให้จวินหย่วนโยวเช็ดให้

สุดท้ายพบว่า นิ้วมือของซื่อจื่อเหมือนจะปาดโดนปากเธอ หยุนถิงพูดไม่ออกทันที

ซื่อจื่อขี้โรคคนนี้แต๊ะอั๋งเธอเกินไปหน่อยไหม แบบนี้ก็ได้หรอ

“แค่กแค่ก หน้าซื่อจื่อท่านก็มีอะไรอยู่ ข้าช่วยนะ” หยุนถิงบอก สองมือยกขึ้นมา บีบหน้าจวินหย่วนโยวทันที แกล้งบีบเค้นไปมาจนรูปหน้าเปลี่ยน

จวินหย่วนโยวสีหน้าตะลึง รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่เกิดจากการที่หยุนถิงบีบเล่น มองดูแววสดใสและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในดวงตาสตรีตรงหน้า ก็รู้ว่านางจงใจ

เขาที่มีรักสะอาดอย่างมากไม่เคยให้สตรีใดเข้าใกล้มาก่อน วินาทีนี้กลับมิได้รังเกียจหยุนถิงเลย จวินหย่วนโยวตนเองยังพูดไม่ออกเลยว่าเพราะเหตุใด

“ซื่อจื่อ เจ็บหรือไม่?” หยุนถิงแสร้งถาม

“ไม่เจ็บ” จวินหย่วนโยวตอบ

“งั้นข้าลงแรงมากหน่อย สบายมากใช่หรือไม่?”

“ได้สิ”

“ไอ้โหย ซื่อจื่อ ความอดทนของท่านแกร่งมากอยู่นี่นา ข้าจะลงแรงละนะ ท่านต้องทนให้ไหวนะ” หยุนถิงบอก แกล้งลงแรงที่มือ

จวินหย่วนโยวสีหน้าเรียบเฉย ไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย “แรงนี้กำลังดี ข้าถือว่าเจ้าบีบนวดให้ข้าแล้วกัน”

หยุนถิงพูดไม่ออก พลันรู้สึกว่าตัวเองปัญญาอ่อนเกินไป ถึงปล่อยเขาออก ก้มหน้ากินข้าวต่อไป

จวินหย่วนโยวดึงนิ้วมือกลับเช่นกัน ไม่ได้ใช้ผ้าเช็ด แต่กลับวางนิ้วใส่ปาก และดูดซับแผ่วเบา “รสชาติไม่เลวจริงๆ”

หยุนถิงหน้าแดงฉับพลัน หมอนี่ต้องจงใจแน่ๆ ถลึงตาใส่เขาอย่างขัดเคือง ก่อนก้มหน้ากินต่อไป

จวินหย่วนโยวเห็นใบหน้าที่แดงเรื่อของนาง พลันเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากน้อยๆ