บทที่ 200 ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถิด ข้าเพียงแค่ผ่านมา

“หยุนถิง เจ้ามิได้อยู่ฝ่ายเดียวกับมันหรือ? อย่าคิดว่าเจ้าช่วยข้าเอาไว้แล้วข้าจะขอบใจในน้ำใจเจ้าด้วยความจอมปลอมนี้” ฟู่อี้เฉินเหลือบตามองด้วยความเหยียดหยาม

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เขาเป็นคนจากสำนักราตรีมาเพื่อปลิดชีพข้า เจ้าโง่เง่าหรืออย่างไร!” หยุนถิงตะโกนออกมา

เมื่อได้ยินดังนั้นฟู่อี้เฉินก็ใบหน้าขาวซีด “เจ้านี่ช่างเป็นสตรีตัวซวยเสียจริง เหตุใดจึงไปเป็นเป้าหมายให้กับสำนักราตรีได้”

หยุนถิงได้ยินดังนั้น เดิมทีมือของนางที่ลากฟู่อี้เฉินมาก็ปล่อยออก “ในเมื่อเจ้าเกลียดชังข้าเช่นนี้ เจ้าก็จงไปตายเสีย!”

ฟู่อี้เฉินตกตะลึง เขาหันหลังกลับไปพบชายหน้ากากสีเงินวิ่งตามมาก็ตกอกตกใจเสียจนเตลิดเปิดเปิง

เพียงแต่ต่อให้เขาวิ่งเร็วเพียงใด จะสู้กับผู้ที่ฝึกวิทยายุทธมาได้หรือ เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ถูกเขาผู้นั้นจับได้

“ได้โปรดท่านจอมยุทธ ไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าเพียงแค่ผ่านมาเท่านั้น ท่านจงไปจับหยุนถิงเถิด ข้าสัญญาว่าข้าจะมิพูดอะไรออกไป!” ฟู่อี้เฉินร้องขอชีวิต

เจ้าหมอนี่มิควรค่าต่อการสงสาร หยุนถิงหยิบยาพิษออกมาจากกระเป๋า จากนั้นสาดไปทั่ว

ดวงตาอันเยือกเย็นแหลมคมของเขาหรี่ลงเล็กน้อย แววตานั้นแฝงไปด้วยความแค้นดุจสายเลือด “ข้าเกลียดชังไอ้พวกกลัวตายยิ่งนัก!” เมื่อกล่าวจบ ก็หยิบดาบยาวพุ่งโจมตีไปทางฟู่อี้เฉิน

หยุนถิงมิได้แม้แต่จะครุ่นคิดก็ได้รีบหยิบแส้ออกมาจากมิติสะบัดไปทางเขาทันที

แส้ของนางนั้นเข้าไปพัวพันกับดาบของหนานเทียนหลินพอดิบพอดี ดาบนั้นห่างอีกเพียงแค่หนึ่งนิ้วก็พุ่งแทงไปยังหน้าอกของฟู่อี้เฉิน

หนานเทียนหลินโมโหยิ่งนัก เขาหันหลังกลับไปโจมตีหยุนถิง

หยุนถิงเอี้ยวตัวหลบ แต่ถึงอย่างไรนางก็มิมีพลังภายในจึงทำให้ช้าไปครึ่งก้าว นางถูกฝ่ามือนั้นโจมตีอย่างแรง แล้วรู้สึกเจ็บปวดแน่นไปที่หน้าอก เลือดสดพุ่งกระฉูดออกมา นางถึงกับทรุดลงคุกเข่าลงข้างหนึ่งสู่พื้น

นางมิอาจสนใจความเจ็บปวดนี้ได้ สายตาเหลือบมองไปทางฟู่อี้เฉิน “เจ้ายังมิรีบไปอีก อยู่รอความตายหรืออย่างไร?”

ฟู่อี้เฉินจึงได้สติกลับคืนมา เขาวิ่งหนีไปโดยมิแม้แต่จะยังคิด

หนานเทียนหลินมิคิดจะวิ่งตามเข้าไป แววตาอาฆาตนั้นมองมาที่นางด้วยความเยาะเย้ย “ก็เป็นเพียงไอ้พวกขี้ขลาดกลัวตายคนหนึ่ง เจ้ากลับช่วยเขาเอาไว้โดยมิคิดชีวิตตน”

“เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ มิเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย เจ้าจะฆ่าก็ฆ่าข้าเสีย อย่าได้ไปเกี่ยวข้องกับผู้อื่น!” หยุนถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

ฟู่อี้เฉินที่ได้วิ่งหนีออกไปนับสิบเมตรแล้ว ได้ยินน้ำเสียงที่ดังมาจากด้านหลังของตนก็ตกตะลึง ฝีเท้าของเขาหยุดชะงักท่ามกลางอากาศ

เขาคิดมิถึงว่าหยุนถิงจะกล่าวประโยคเช่นนี้ออกมา

เมื่อครู่เขายังสั่งให้เจ้าหมอนี่ไปคิดบัญชีกับหยุนถิง ทั้งยังสงสัยในตัวนาง กล่าวว่านางแอบมีความสัมพันธ์กับชายอื่น ทั้งยังหาเรื่องราวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่นางกลับมาช่วยเขาโดยมิคำนึงถึงเรื่องที่ผ่านมา วินาทีนี้ฟู่อี้เฉินรู้สึกแย่ยิ่งนัก

เขาหันหลังกลับไปมอง เห็นว่าดาบของชายหน้ากากเงินนั้นกำลังจี้ไปที่คอของหยุนถิง

สีหน้าของฟู่อี้เฉินดูหนักอึ้ง คิ้วขมวดเข้าหากัน เขาสูดลมหายใจเข้าสองสามหนแล้ววางหายไปชั่วพริบตา

หยุนถิงเห็นว่าเขาจากไปแล้วจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“นังสตรีสมควรตาย ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตายเอง เช่นนั้นก็อย่าโทษข้า” หนานเทียนหลินโบกสะบัดดาบยาวในมือของตนไปทางหยุนถิง

เพียงแต่วินาทีที่เขายกดาบขึ้น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายอ่อนแรง เขามิอาจควบคุมตนเองได้ สีหน้าขาวซีด

หยุนถิงรีบหลบเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อครู่หากนางถูกฟันเข้าละก็ คาดว่าคงตายแน่ แต่ความว่องไวในการฟันดาบของเจ้าหมอนี่ลดลง หยุนถิงจึงรู้ได้ว่าพิษของตนออกฤทธิ์แล้ว

นางไม่มีกำลังภายใน ดังนั้นจึงได้ค้นคว้าพิษที่สามารถจัดการกับผู้มีกำลังภายในออกมา หากเป็นคนธรรมดาจะใช้มิได้ผล ยิ่งผู้ที่มีพลังภายในแข็งแกร่งก็จะยิ่งได้ผลมาก

“ให้ตายสิ เจ้าทำสิ่งใดกับข้า?” หนานเทียนหลินเอ่ยถามอย่างดุดัน

ความรู้สึกเช่นนี้ เป็นเช่นเดียวกับตอนที่เขาเข้าโจมตีจวินหย่วนโยว

หยุนถิงหัวเราะอย่างเยือกเย็น “ข้าเพียงทำให้เจ้ามิอาจใช้กำลังภายในได้ก็เท่านั้น”