บทที่ 235 ข้าไม่ได้แตะต้องนาง

“ไสหัวไป เจ้าไม่คู่ควรจะมาเทียบเคียงหยุนถิงได้เลย!” จวินหย่วนโยวใช้แรงทั้งหมดผลักซ่างกวนหรูออก ตัวเขาแทบล้ม เขาจับตู้ข้างๆเพื่อพยุงตัวให้มั่น

“เจ้าทำอะไรกับข้า?”

ซ่างกวนหรูดวงตาแดงก่ำด้วยแววริษยา นางไม่คิดว่าจวินหย่วนโยวจะลบหลู่ตนเช่นนี้ แต่นั่นจะอย่างไรเล่า บัดนี้ทุกสิ่งมันไม่สำคัญอีกแล้ว นางมีโอกาสแค่คืนนี้คืนเดียว ดังนั้นจะล้มเหลวไม่ได้

“ข้าจะทำอะไรซื่อจื่อได้ ก็แค่ใส่บางอย่างลงไปในเหล้าของท่านเท่านั้น หยุนถิงน่ะขี้หึงยิ่งนัก หากนางมาเห็นซื่อจื่ออยู่กับข้าในห้องเดียวกัน ไม่รู้ว่านางจะทนรับได้ไหม และยังจะยอมอยู่ข้างกายท่านหรือไม่” ซ่างกวนหรูแค่นเสียงหยัน เดินมากระชากเสื้อจวินหย่วนโยว

“ไสหัวไป อย่ามาแตะต้องข้า!” จวินหย่วนโยวตะคอกดัง อยากจะโจมตีซ่างกวนหรู แต่พบว่ากำลังภายในใช้ไม่ได้ ล้มลงกับพื้น

“ซื่อจื่อ ท่านอย่าดิ้นรนอีกเลย ข้าเตรียมตัวมาเต็มที่เพื่อคืนนี้ เพียงแต่ไม่คิดว่าคนมากมายขนาดนั้นจะช่วยข้า ดังนั้นคืนนี้ท่านหนีไม่รอดหรอก” ซ่างกวนหรูถอดเสื้อคลุมตัวนอกของจวินหย่วนโยวออก

นางตั้งใจให้คนมาจุดกำยานสลบที่ไร้สีไร้กลิ่นในห้องนี้ก่อนล่วงหน้า ตอนนี้เห็นจวินหย่วนโยวล้มลงกับพื้น ยอมให้นางทำอะไรก็ได้ ดวงตางามฉายแววสมใจและได้ใจ

จวินหย่วนโยวสายตาคมปลาบ ไม่คิดว่าซ่างกวนหรูจะบังอาจเช่นนี้ กล้าเล่นตุกติกในเหล้าของตน จนถึงตอนนี้องครักษ์เงามังกรยังไม่ปรากฏตัวเลย น่ากลัวจะโดนสกัดไว้กระมัง

ละครฉากนี้ดูจะใหญ่สักหน่อย

เขาไม่มีวันยอมให้ซ่างกวนหรูได้สมหวังแน่ และยิ่งไม่มีทางทำผิดต่อหยุนถิงแน่นอน

จวินหย่วนโยวไม่พูดอะไร และไม่ขยับ กลั้นหายใจทำสมาธิเอาไว้ คิดหาทางเคลื่อนย้ายจุดชีพจรมาขจัดฤทธิ์ยาเสีย

ซ่างกวนหรูคิดว่าจวินหย่วนโยวยอมแพ้แล้ว นางพอใจมาก และถอดเสื้อผ้าท่อนบนของเขาออกจนหมด และลากเขาขึ้นเตียงอย่างยากลำบาก จากนั้นซ่างกวนหรูถอดเสื้อผ้าตนเองออก โผเข้าหาจวินหย่วนโยวที่อยู่บนเตียง

ทางด้านหยุนถิงก็ตามโม่เหลิ่งเหยียนเร่งรุดไปตามหาจวินหย่วนโยว แต่ถามกี่คนๆก็บอกไม่เห็นจวินหย่วนโยวเลย หยุนถิงรู้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล

ห่างไปไม่ไกล ฮ่องเต้กับฮองเฮาพาคนกลุ่มหนึ่งเร่งรุดไปทางนั้น ทุกคนล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด ดูแล้วเหมือนมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

ฉากนี้ หยุนถิงเคยเห็นมาในซีรี่ส์ยุคปัจจุบันมาเยอะแล้ว เป็นฉากที่จับชู้คาหนังคาเขา

จนถึงตอนนี้ยังหาซื่อจื่อไม่เจอ หรือว่าพวกเขาจะไปจับซื่อจื่อ?

โม่ฉือชิงที่อยู่แถวหลังสุดหันมองรอบด้านเป็นระยะ เมื่อครู่ได้ยินขันทีมารายงานว่าจวินซื่อจื่อกำลังกระทำการบัดสีกับสตรีอื่น โม่ฉือชิงตกใจจริงๆ ให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ

โม่ฉือชิงอยากหาหยุนถิง แต่ก็หาไม่เจอ ร้อนใจยิ่งนัก ดังนั้นระหว่างทาง เขาเลยมองรอบด้านไม่หยุด อยากจะส่งให้หยุนถิงเร็วๆ

“ปุ๊กุปุ๊กุ” หยุนถิงส่งเสียงเบาๆ

นี่เป็นสัญญาณลับระหว่างเธอกับโม่ฉือชิง พอเขาได้ยินก็ดีใจมาก “พวกท่านไปก่อนเถอะ ข้าปวดท้อง อีกเดี๋ยวตามไป” พูดจบก็เดินออกไปเลย

คนอื่นไม่สนใจเขาสักนิด ต่างรีบจะไปดูจวินซื่อจื่อขายหน้า เลยไม่มีใครมีแก่ใจสนใจเขา

โม่ฉือชิงรีบพุ่งเข้ามา “หยุนถิง ในที่สุดข้าก็หาเจ้าเจอเสียที เมื่อครู่มีคนมารายงานว่า จวินหย่วนโยวกำลังทำการมิควรกับสตรีอื่น อยู่ตำหนักข้างทางตะวันออก”

หยุนถิงสีหน้าเย็นชาทันที “อยู่ที่ไหน รีบพาข้าไป ซวนอ๋อง รบกวนท่านช่วยข้าไปถ่วงเวลาพวกเขาไว้หน่อย”

“ได้ เจ้าระวังตัวด้วย” โม่เหลิ่งเหยียนรีบไปทันที

โม่ฉือชิงลากหยุนถิงวิ่งทันที แทบอยากจะเจอตัวจวินหย่วนโยวทันที เขาไม่อยากให้หยุนถิงกับจวินหย่วนโยวเกิดเรื่องที่สุด เพราะทั้งสองคนทำให้โม่ฉือชิงเชื่อในความรัก

เสียงชิ้งดังขึ้น พลันมีคนชุดดำสองคนถือกระบี่ยาวพุ่งโจมตีฮ่องเต้จากทางด้านหน้า

เหล่าคนที่กำลังเดินไปข้างหน้าตกใจกันยิ่งนัก “ฝ่าบาทระวัง มีคนร้าย รีบมาเร็ว!” ฮองเฮาร้องเสียงดัง