บทที่ 240 เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดถึงช่วยข้า

พอมองดูอาหารในมือ หยุนถิงสายตากระตุก เมื่อกี้เธอยังเซ็งว่าทำไมกงกงนั่นไม่ถามชื่อเธอสักนิด ก็ให้เธอตามมาเลย ดูท่าจะอยากฆ่าปิดปาก และจับเธอมาเป็นแพะรับบาปพอดี

“ใครกัน?” องครักษ์คนหนึ่งเข้ามาถาม

“พี่ชาย ข้ามาส่งอาหาร รบกวนเปิดประตูด้วย” หยุนถิงพูดเสียงกดต่ำ

องครักษ์มองเขา ก่อนเปิดประตูคุก “รีบๆเข้าล่ะ อย่าชักช้า”

“ขอรับ ขอรับ”

พอองครักษ์ไป หยุนถิงเดินเข้าไป “กินข้าวเถอะ”

สาวใช้ตกใจแทบตาย วิ่งเข้ามาจับมือเธอเอาไว้ “กงกง ขอร้องท่านช่วยข้าด้วย ท่านบอกนายท่านนะ ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย ข้าไม่อยากตาย ขอร้องท่านช่วยข้าด้วย”

“วางใจเถอะ นายท่านบอกว่าจะดูแลครอบครัวของเจ้า ขอเพียงเจ้าไม่ปริปาก อีกไม่กี่วันก็จะหาทางช่วยเจ้าออกไป” หยุนถิงแกล้งปลอบ

“ท่านให้นายท่านวางใจได้เลย ข้าจะไม่พูดอะไรเด็ดขาด” สาวใช้พูดอย่างตื่นเต้น

หยุนถิงอาศัยตอนนางไม่สังเกต วินาทีที่เปิดฝาอาหารออก ก็ซ่อนอาหารเดิมไว้ในมิติ และเปลี่ยนเป็นของใหม่ จากนั้นใส่ของบางอย่างลงไป

“กินทั้งที่ยังร้อนเถอะ กินอิ่มแล้วถึงจะออกไปได้”

“ได้” สาวใช้ยกชามขึ้นมากินคำโต หยุนถิงก็ไม่ได้มองนาง ยกถาดอาหารหมุนตัวจากไป

หยุนถิงเดินไปถึงมุม มีมือหนึ่งพลันปรากฏตัว คว้าแขนเธอไว้ “ช่วยข้าด้วย---“

คนผู้นั้นสกปรกไปทั้งตัว ผมเผ้าปิดบังใบหน้า มองเห็นหน้าไม่ชัด ใบหน้าครึ่งหน้าโดนเผาไหม้ไป ดูน่ากลัวนัก เหลือเพียงดวงตาสีอำพันคู่นั้นดูมั่นคง ไม่ยอมแพ้ เด็ดเดี่ยว

เขาดูทรมานมาก สองมือออกกุมหน้าอกอย่างแรง รอยเล็บนับไม่ถ้วนตรงหน้า ดูบิดเบี้ยว รอยเลือดและเนื้อ ดูแล้วน่าหวาดเสียวนัก

หยุนถิงไม่ได้หวาดกลัว ยื่นมือไปจับข้อมือเขา ช่วยจับชีพจรให้เขา

หยุนถิงสะดุ้งตกใจทันที “เจ้าโดนพิษไฟ?”

คนผู้นั้นตกใจ มองมาอย่างระแวง ขันทีน้อยคนหนึ่งกลับรู้จักพิษไฟ นี่มันเรื่องบังเอิญหรือแผนการร้ายกัน?

“พิษร้ายในตัวเจ้ามาถึงเส้นหัวใจแล้ว ข้าทำได้แค่สกัดมันให้เจ้าชั่วคราว” หยุนถิงควักเข็มเงินที่เสียบผมอยู่ออกมาลงเข็มชีพจรให้เขา

คนที่ทุกข์ทรมานอยู่พลันรู้สึกผ่อนคลายความเจ็บลงไปบ้าง ในเวลาเดียวกัน็ยิ่งสงสัยในตัวหยุนถิงหนักขึ้น

หยุนถิงควักยาเม็ดหนึ่งมายัดใส่ปากเขา “กินลงไป มันจะช่วยบรรเทาความเจ็บของเจ้า”

คนผู้นั้นลังเลชั่วครู่ พลางเหล่มองหยุนถิง เห็นสายตานางใสกระจ่าง สีหน้าเข้มงวด ไม่มีวี่แววตื่นตระหนกหรือปิดบังใดๆ เลยกลืนลงไป

พอยาเข้าลำคอ มีกลิ่นอายเย็นๆ ทำให้เขาสบายขึ้นมาก

หยุนถิงหยิบขวดกระเบื้องสีดำยื่นให้เขาอีก “นี่คือยาแกล้งตาย หลังจากกินไปแล้ว ชีพจรและลมหายใจจะหยุดลง รอจนเจ้าอยากออกไปก็กินมันแล้วกัน”

คนผู้นั้นสีหน้าแข็งเกร็ง มองนางอย่างสงสัย “เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดต้องช่วยข้าด้วย?”

“ข้าไม่ใช่คนของพระราชวัง แค่มาช่วยส่งข้าวแทนผู้อื่นเท่านั้น ช่วยเจ้าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ เชื่อหรือไม่ก็ตามใจเจ้า” หยุนถิงพูดจบ หมุนตัวเดินออกไป

มองตามแผ่นหลังบอบบางของนางแล้ว คนผู้นั้นสายตาทุ้มลึก มือที่ถือขวดกระเบื้องไว้ออกแรงบีบเล็กน้อย

หยุนถิงออกจากคุกหลวง มองดูเหมือนเดินอย่างไม่รีบไม่ร้อน แต่ฝีเท้านั่นเร็วยิ่งนัก พอเดินพ้นมุมที่ยามหน้าประตูคุกหลวงจะมองไม่เห็น หยุนถิงยกเท้าวิ่งทันที และหาจุดที่ไม่มีคนเข้าไปในมิติ