บทที่ 248 ท่านยิ้มแล้วยิ่งหล่อเหลา

จากนั้นบรรดาชาวบ้านก็ได้เห็น องค์ชายรองกับองค์หญิงสี่แห่งแคว้นชางเยว่ร่ายรำอยู่กลางถนน ทั้งสองคนร่ายรำได้น่าขำอย่างยิ่ง ดูตลกมากมาย ชาวบ้านที่มุงดูอยู่พากันวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนานา

หยุนถิงกับหลงเอ้อก็ซื้อๆๆอยู่ด้านหน้า อย่างไรเสียก็ไม่ได้ใช้เงินของตัวเองอยู่แล้ว เวลาใช้จ่ายจึงเป็นเรื่องสนุกมาก

ไม่ไกลออกไปก็คือหอชุนเฟิง ดวงตาคู่สวยของหยุนถิงกลอกหมุนมีความคิดขึ้นมาทันที สะบัดกลองป๋องแป๋งที่อยู่ในมือตรงไปยังหอชุนเฟิง

บรรดาสาวๆที่อยู่หน้าประตูต่างก็รู้จักหยุนถิง รู้ว่าความสัมพันธ์ของนางกับองค์ชายสี่ไม่ธรรมดา ดังนั้นจึงถอยออกไปอย่างเคารพนบนอบ

หยุนถิงเดินเข้าไป ชางหยุนสี่กับชางเยว่หมิงติดตามอยู่ด้านหลัง

ห้องโถงชั้นหนึ่งของหอชุนเฟิง มีเวทีที่มีขนาดใหญ่มากพอดี ปกติจะใช้สำหรับการแสดงร่ายรำและร้องเพลงของสาวๆในหอ

หยุนถิงตรงไปยังห้องส่วนตัวชั้นสอง หาสถานที่ที่ทัศนวิสัยการมองเห็นที่ดีที่สุด จากนั้นก็เขย่ากลองป๋องแป๋งที่อยู่ในมือ

ชางเยว่หมิงกับชางหยุนสี่ที่ตามเข้ามาจู่ๆก็กระโดดขึ้นไปบนเวที ทั้งร้องทั้งเต้น ทำการแสดงขึ้นมา

เพียงแต่ว่าการแสดงของพวกเขาดูตลกอย่างยิ่ง บิดขาส่ายเอว ยั่วยวนไร้ที่เปรียบ ทุกคนมองด้วยความตะลึงงัน จากนั้นก็หัวเราะฮ่าๆขึ้นมา

คนที่มาที่นี่ล้วนมาเพื่อหาความสุขกันทั้งนั้น ในเวลาปกติก็มักจะดูสาวๆทั้งนั้น เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ดูการแสดงขององค์ชายกับองค์หญิง ย่อมต้องรายล้อมกันเข้ามา ชื่นชมกันด้วยความเพลิดเพลินอยู่แล้ว

ทันทีที่โม่ฉือชิงได้ยินว่าหยุนถิงมา ก็หยิบไหสุราชั้นดีเข้ามาทันที “ทำไมวันนี้เจ้าถึงมีเวลามาได้ ข้านำสุราชั้นเลิศมาให้เจ้าโดยเฉพาะ”

“ใจป้ำมาก ข้ามามอบการแสดงให้ท่าน” หยุนถิงกล่าว

“หมายความว่าการร่ายรำผีบ้าผีบอตามใจชอบของชางหยุนสี่กับชางเยว่หมิงนั่น เป็นเพราะเจ้าหรือ?” โม่ฉือชิงถามกลับ

“พวกเขามาให้ทารุณเอง โทษข้าไม่ได้”

“ฮ่าๆ สมกับที่เป็นหยุนถิง ถึงกับทำให้องค์ชายกับองค์หญิงร่ายรำ ร้ายกาจ” โม่ฉือชิงกล่าวพร้อมรินสุรามาสองถ้วย

ทั้งสองคนชนถ้วย และเริ่มดื่มขึ้นมา

“หยุนถิงเจ้าทำได้อย่างไร?” โม่ฉือชิงถาม

“ความลับ”

“ดื่มเหล้าทำไมไม่เรียกข้า?” เสียงที่ทุ้มลึกมีแรงดึงดูดดังมา โม่เหลิ่งเหยียนเดินเข้ามา

“ซวนอ๋อง ท่านก็มาเที่ยวหอชุนเฟิงหรือ?” หยุนถิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“มีธุระนิดหน่อย” โม่เหลิ่งเหยียนตอบ

“เจ้าคิดถึงสาวๆของหอชุนเฟิงข้ามากกว่า หาข้ออ้างเก่งจริงๆ” โม่ฉือชิงเบะปาก

“ท่านเปิดร้านเพื่อทำการค้าขายไม่ใช่หรือ ซวนอ๋องไม่ได้ให้เงินท่านน้อยกว่าเสียหน่อย มา ดื่มด้วยกัน” หยุนถิงหยิบถ้วยที่อยู่ด้านข้างขึ้นมารินอีกหนึ่งถ้วย

บ่าวรับใช้ชายยกกับแกล้มเข้ามา จากนั้นหยุนถิงกับโม่เหลิ่งเหยียน และโม่ฉือชิงก็กินพร้อมดื่มไปด้วย

“หยุนถิงธุรกิจร้านไก่ทอดของเราเฟื่องฟูมาก ข้าคิดเอาไว้ว่าอยากจะขยายร้านนี้ไปยังอีกสามแคว้น เจ้าคิดเห็นอย่างไร?” โม่ฉือชิงถาม

“องค์ชายสี่จัดการตามเห็นสมควรได้เลย ข้ารอแค่เงินปันผลเท่านั้น” หยุนถิงกล่าวตอบ

“ฮ่าๆ เจ้านี่แอบอู้เก่งจริง”

“เร็วๆนี้ข้าคิดค้นเมนูใหม่ๆขึ้นมาอีกสองสามอย่าง สามารถขายให้กับกองทัพได้ หรือไม่ก็ทำเป็นเสบียงที่จัดส่งให้กับทหารได้ แต่จำเป็นต้องให้องค์ชายสี่ออกหน้า หากบอกว่าข้าเป็นคนคิดค้นขึ้นมา ฝ่าบาทต้องบังคับซื้อโดยตรงแน่นอน หรือไม่ก็ให้เงินทุนเล็กน้อย ก็จะไม่สามารถทำกำไรได้แล้ว” หยุนถิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

“กิจการทางกองทัพเจ้าหาเขาไม่ได้หรอก” โม่เหลิ่งเหยียนฮึออกมา

“ทำไมถึงไม่ได้ เสด็จพี่ชอบข้ามากนะ?” โม่ฉือชิงตอบโต้

“ในเวลาปกติฝ่าบาทดีต่อเจ้าจริงๆ แต่เรื่องเกี่ยวข้องกับกองทัพ กองทัพเกี่ยวพันถึงความมั่นคงของแคว้น เขาตัดสินใจไม่ได้”

“ข้าตัดสินใจไม่ได้ หรือว่าเจ้าทำได้?” โม่ฉือชิงถามกลับ

“ข้าย่อมทำได้อยู่แล้ว” โม่เหลิ่งเหยียนตอกกลับอย่างแข็งกร้าว