บทที่ 253 ซื่อจื่อของข้าน่ะรักใคร่ข้าที่สุดเลย

โม่เหลิ่งเหยียนพาคนทั้งหมดเข้าไป ผู้คุมมารอรับด้วยท่าทางเคารพ โม่เหลิ่งเหยียนเหล่มองพวกเขา

“นับจากวันนี้เป็นต้นไป คนพวกนี้จะรับผิดชอบเฝ้าคุมหยุนถิง นางเป็นฮูหยินของจวินหย่วนโยว เจ้าจะต้อนรับไม่ดีมิได้เด็ดขาด!” โม่เหลิ่งเหยียนสั่งการอย่างดุดัน

“ขอรับ!” ผู้คุมน้อมรับคำสั่งอย่างนอบน้อม

ซวนอ๋องเป็นผู้ที่เขาเลื่อมใสมากที่สุด การที่เขาได้มาเป็นหัวหน้าผู้คุมก็เป็นเพราะซวนอ๋องเสนอชื่อขึ้นมา ดังนั้นคำสั่งของซวนอ๋อง ย่อมต้องน้อมรับอย่างที่สุดอยู่แล้ว

หมิงจิ่วซางกับองครักษ์เงามังกรสี่คนเปลี่ยนเป็นชุดผู้คุม และแยกย้ายกันยืนประจำตำแหน่งในคุกหลวง ถ้ามองดูดีๆแล้ว จะสามารถเห็นได้เลยว่าพวกเขาล้วนยืนอยู่ไม่ห่างจากหยุนถิงนัก

โม่เหลิ่งเหยียนพุ่งเข้าไปด้านใน พอเห็นหยุนถิงถูกขังไว้ข้างเสวี่ยเชียนโฉว สีหน้าโม่เหลิ่งเหยียนเย็นชาลงทันที

“ซวนอ๋องท่านมาแล้ว” หยุนถิงที่อยู่ด้านมนกำลังนั่งกินข้าวกับโม่ฉือชิง

“เจ้ายังสบายดีอยู่หรือไม่?” โม่เหลิ่งเหยียนถาม

“ดี ก็ดีอยู่นะ ห้องขังของข้าน่ะใกล้จะเป็นห้องพักแรมอยู่แล้ว ซวนอ๋องไม่ต้องเป็นห่วงดอก มากินด้วยกันไหม พ่อบ้านลั่วส่งมาเยอะมาก ข้ากับองค์ชายสี่กินไม่หมดหรอก” หยุนถิงเอ่ยปาก

โม่เหลิ่งเหยียนเหล่มองห้องขังนั่นหรูหรายิ่งจริงๆ เขายกเท้าก้าวเข้ามา “จวินหย่วนโยวยังพอมีศีลธรรมอยู่บ้างนะ”

“แน่นอนล่ะ ซื่อจื่อรักใคร่ข้าที่สุดอยู่แล้ว”

“เอาล่ะ โม่เหลิ่งเหยียนเจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก หยุนถิงอยู่ที่นี่มีข้าด้วย ข้าไม่ให้นางเป็นอะไรไปหรอก เจ้ากับจวินหย่วนโยวนั่นแหละรีบหาตัวคนร้ายให้ได้เร็วๆ” โม่ฉือชิงบ่นออกมา

“ไม่ต้องให้เจ้าบอก ข้าก็ทำแน่ อีกครู่เปลี่ยนห้องขังให้เจ้าแล้วกัน คนห้องข้างๆนั่นเจ้าระวังให้ดี” โม่เหลิ่งเหยียนเดินเข้ามาร่วมกินอาหารกับหยุนถิง

“คนนั้นเป็นใครกันรึ?” หยุนถิงถาม

“คนชั่วที่ชั่วร้ายที่สุดคนหนึ่ง สรุปแล้วเจ้าอยู่ห่างเขาให้ไกลหน่อย”

“ได้”

อาหารมื้อหนึ่ง ทั้งสามคนกินกันอย่างสบายอารมณ์ โม่เหลิ่งเหยียนเห็นหยุนถิงท่าทางสบายดี เลยวางใจ

ก่อนจะไป หยุนถิงให้โม่เหลิ่งเหยียนไปส่งจดหมายที่จวนตระกูลหยุน บอกหยุนเฉิงเซี่ยงถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ให้เขาไม่ต้องเป็นห่วง

โม่เหลิ่งเหยียนออกจากคุกหลวง มุ่งตรงไปยังจวนตระกูลหยุน

ตอนนี้จวนตระกูลหยุนวุ่นวายอลหม่านไปหมด หยุนเฉิงเซี่ยงได้ยินว่าหยุนถิงเกิดเรื่อง ก็เป็นกังวลเอามากๆ ตอนบ่ายเขาเข้าวังไปขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท แต่ฝ่าบาทไม่ยอมพบเขาด้วยซ้ำ

ยิ่งทำให้หยุนเฉิงเซี่ยงเป็นกังวลมากขึ้น ตีให้ตายเขาก็ไม่เชื่อว่าบุตรสาวตนเองจะฆ่าคนได้ แต่ตอนนี้เขาเจอหยุนถิงไม่ได้ เลยเป็นกังวลยิ่งนัก

ได้ยินว่าซวนอ๋องมาแล้ว หยุนเฉิงเซี่ยงรีบออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง “กระหม่อมถวายบังคมซวนอ๋อง มิทราบว่าซวนอ๋องมาครั้งนี้เพราะเรื่องบุตรสาวหรือไม่?”

“ใช่ เมื่อครู่ข้าพึ่งไปพบหยุนถิงที่คุกหลวงมา นางสุขสบายดี ข้ากับจวินหย่วนโยวต่างส่งคนออกไปคุ้มกันหยุนถิงอยู่เงียบๆ หยุนถิงให้ข้ามาบอกท่านว่าไม่ต้องกังวล อีกไม่กี่วันนางก็ออกมาแล้ว ให้ท่านวางใจ กินดื่มให้ดี แต่ยังต้องแสร้งทำเป็นกังวลใจต่อไปนะ” ซวนอ๋องปลอบ

“ถิงเอ๋อร์ไม่เป็นไรจริงรึ นางสบายดีจริงรึ?” หยุนเฉิงเซี่ยงถามอย่างไม่แน่ใจ

“แน่นอนว่าจริง ข้ารับประกันกับท่านได้เลย ไม่มีใครทำอันตรายหยุนถิงได้” โม่เหลิ่งเหยียนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

หยุนเฉิงเซี่ยงถึงวางใจ “ขอบพระทัยซวนอ๋องนัก ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวคนไหนกล้าใส่ร้ายบุตรีของข้า หากให้ข้าจับได้นะต้องจับมันฟาดแส้ถลกหนังแน่”

นางจ้าวที่เดินเข้ามาจากด้านนอกพลันฮัดเช้ยทันที สายตาดำขลับของโม่เหลิ่งเหยียนเหล่มองนางจ้าวพลางสำรวจนาง

นางจ้าวรับรู้ได้ถึงสายตาคมปลาบของซวนอ๋อง ตกใจตัวสั่นเทา รีบคารวะ “หม่อมฉันคารวะซวนอ๋อง”