บทที่ 265 พลิกสถานการณ์

ด้านนี้ หยุนถิงกับจวินหย่วนโยวออกจากพระราชวัง หยุนถิงเหลือชุดบุรุษชุดหนึ่งไว้ให้ทหารยามรักษาเมือง บอกว่ารอเป่ยหมิงฉี่ออกมาก็ให้เขา

บนรถม้า หยุนถิงหลับตาเอนพิงขาจวินหย่วนโยว ดื่มไปมากขนาดนั้น แถมยังโดนจวินหย่วนโยวทรมานมานานหลายวันขนาดนั้น หยุนถิงเหนื่อยแล้วจริงๆ

จวินหย่วนโยวเห็นอย่างนั้น ก็หยิบเสื้อคลุมที่อยู่ข้างๆมาห่มให้หยุนถิง พลางนวดขมับให้หยุนถิงเบาๆ

รับรู้ได้ถึงมือที่อ่อนโยนของซื่อจื่อ มุมปากหยุนถิงยกขึ้นอย่างพอใจ ก่อนจะหลับไป

ส่วนเป่ยหมิงฉี่ที่ตามมาด้านหลัง โดนลใหนาวพัดใส่มาตลอดทาง เขาฮัดเช้ยไม่หยุด ยกมือขึ้นกอดไหล่อัตโนมัติ

กว่าจะมาถึงประตูเมืองได้มันไม่ง่ายเลย เป่ยหมิงฉี่กำลังจะพุ่งขึ้นรถม้า องครักษ์ขวางเขาไว้พลางว่า “เป่ยหมิงไท่จื่อ คุณหนูหยุนให้ท่านไว้เมื่อครู่ บอกว่า บางทีท่านอาจต้องการ”

“หยุนถิง?” เป่ยหมิงฉี่เลิกคิ้ว พอมองดูก็เป็นเสื้อผ้าชุดหนึ่งของบุรุษ ไม่พูดพร่ำทำเพลงคว้ามาแล้วมุดขึ้นรถม้าไปเปลี่ยนทันที

ถือว่าหยุนถิงยังมีน้ำใจอยู่บ้าง รู้จักเหลือเสื้อผ้าไว้ให้เขา เป่ยหมิงฉี่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาก เขาหยิบขวดยาที่หยุนถิงเหลือไว้ให้เมื่อครู่ออกมา เปิดขวดเทยาข้างในออกมา

คนอื่นเป็นแค่ยาเม็ดเดียว แต่ในขวดของเป่ยหมิงฉี่มีสองเม็ด

เป่ยหมิงฉี่ไม่มีความเดือดดาล เคียดแค้นเมื่อครู่เหลือเลย เขาในตอนนี้สีหน้าเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ดวงตาดำขลับมีแววกระหายเลือดและเจิดจ้าวาบขึ้น

เขาถูกป้อนพิษตั้งแต่เด็ก แค่อาการแพ้ไม่มีทางทำอะไรเขาได้ ดังนั้นการที่เป็นอย่างนี้ เป่ยหมิงฉี่เลยได้แต่ทำทีว่าหลงกล

“หยุนถิง ถือว่าเจ้ามีน้ำใจ” สายตาเป่ยหมิงฉี่มีแววพอใจ เก็บยาเม็ดสีขาวนั่นกลับเข้าขวดอีกครั้ง

ในพระราชวัง คืนนี้ไม่มีทางสงบแน่

เหล่าสนมที่เกิดอาการแพ้พวกนั้นทำการรักษาตามวิธีของหยุนถิงทั้งหมด การเคลื่อนไหวใหญ่ขนาดนี้ฮองเฮาก็ได้ข่าวเช่นกัน

“เหนียงเหนียง ข้าน้อยพึ่งออกไปสืบมา ว่ากันว่า เหล่าสนมใส่เสื้อผ้าของกรมชุดหลวงแล้วถึงเกิดอาการแพ้ ครั้งนี้ยังกระเทือนถึงฝ่าบาทแล้ว จะเรียกเจ้ากรมอู๋มาดีหรือไม่?” มามาถาม

“ไม่ต้อง ยิ่งเป็นเวลาอย่างนี้ ข้ายิ่งไม่อาจพบหน้ากับเขาได้ เจ้าส่งคนไปบอกเจ้ากรมอู๋ ให้เขาปิดปากให้แน่น สิ่งใดไม่ควรพูดก็ห้ามพูดเด็ดขาด มิเช่นนั้นข้าจะไม่ละเว้นเขาแน่” ฮองเฮาออกคำสั่ง

“เพคะ” มามารีบไปจัดการทันที

สีหน้าฮองเฮาเต็มไปด้วยเคียดแค้นเย็นเยียบ น่าตายนัก เริ่มแรกก็เรื่องลอบฆ่าของจื่อย่วนถูกเปิดโปง ตอนนี้ก็กรมชุดหลวงของเจ้ากรมอู๋เกิดปัญหาอีก ทำไมมันบังเอิญขนาดนี่ ต้องมีคนก่อกวนอยู่เบื้องหลังแน่

คนแรกที่ฮองเฮาคิดถึงคือจวินหย่วนโยวกับหยุนถิง ต้องเป็นพวกมันสองคนก่อกวนอยู่เบื้องหลังแน่ น่าตายนัก ฮองเฮาสาบานในใจว่าจะไม่มีวันปล่อยพวกเขาไปแน่

และหลีอ๋องที่ได้รับหน้าที่สืบหาความจริงเรื่องนี้ก็ไม่ได้นอนทั้งคืน เขานำเสื้อผ้าของสนมเหล่านั้นไปตรวจสอบที่กรมชุดหลวงด้วยตนเอง และยังไปร้านผ้าหลายแห่งที่นอกวังด้วย---

สรุปแล้ว โม่ฉือหานไม่ได้นอนทั้งคืน แต่กลับไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย ทำเอาโม่ฉือหานโกรธจนแทบไฟลุก

น่าตายนัก เจ้ากรมอู๋เป็นคนของฮองเฮา และที่ซื้อจากด้านนอกเป็นกิจการของตระกูลซ่างกวน หากไม่มีหลักฐานเต็มเปี่ยม จะจับคนมาสืบสวนน่ากลัวจะลำบาก

ในระหว่างที่โม่ฉือหานกำลังเคียดแค้นเดือดดาลนั้น พลันมีลมปราณโจมตีต่อหน้าเขากลางอากาศ โม่ฉือหานยกมือขึ้นสกัดฉับพลัน

“เพี๊ยะ!” ดังขึ้น สมุดสองเล่มตกลงต่อหน้าโม่ฉือหาน

“ท่านอ๋อง ระวังกับดัก” เหลยถิงมองสมุดบนพื้นอย่างระมัดระวัง พอเห็นตัวหนังสือบนนั้นเหลยถิงสีหน้าตึงเครียดทันที

“ท่านอ๋อง นี่มันเหมือนกับสมุดบัญชีของวังหลวง” เหลยถิงรีบหยิบขึ้นมา เปิดออกดูไม่พบความผิดปกติอะไร ถึงได้มอบให้กับโม่ฉือหาน

โม่ฉือหานเห็นเนื้อหาในนั้น เป็นสมุดบัญชีของกรมชุดหลวงพอดี และไม่เหมือนเล่มที่เขาไปสืบมาเลย เล่มนี้เหมือนสมุดส่วนตัว ด้านบนบันทึกไว้อย่างละเอียดชัดเจน ทุกรายละเอียด รวมถึงที่ส่งออกไปติดสินบน ล้วนเขียนไว้อย่างละเอียด

พอเห็นบนนั้นเขียนชื่อฮองเฮาเอาไว้ คิ้วโม่ฉือหานขมวดเป็นปม พอเปิดดูเรื่อยๆ ยิ่งดูเขาก็ยิ่งตกใจ