บทที่ 275 บังอาจทำให้ฮูหยินของข้าอับอาย รนหาที่ตายชัดๆ

ทันทีที่มู่ว่านว่านได้ยินคำพูดนี้ ก็โกรธจนใบหน้าดำมืดไปหมด นางเป็นลูกสาวคนรองของท่านเจ้าหอแห่งหอเทพเซียน เป็นที่โปรดปรานของตระกูลมาตั้งแต่เด็ก เคยต้องได้รับความคับข้องใจเช่นนี้เมื่อไหร่กัน

“เจ้าถึงกับกล้าดูถูกหอเทพเซียน รนหาที่ตาย!” มู่ว่านว่านคำรามด้วยความโกรธแค้น และโจมตีไปทางหยุนถิง

สีหน้าของหยุนถิงเย็นยะเยือก ไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อน

มู่ว่านว่านยังไม่ทันได้แตะต้องหยุนถิง ก็ถูกหลิงเฟิงที่อยู่ด้านข้างเตะกระเด็นออกไป

หลิงเฟิงกับรั่วจิ่งมีมิตรภาพที่แน่นแฟ้นเหมือนพี่น้อง เขาหวังให้รั่วจิ่งฟื้นตัวเร็วๆมากกว่าใครทั้งนั้น ยิ่งไปกว่านั้นผู้หญิงคนนี้ยังเสียมารยาทต่อฮูหยินอีก นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงเฟิงผู้ซึ่งสุขุมเยือกเย็นมาตลอดหุนหันพลันแล่นขนาดนี้

แต่ว่า หยุนถิงพอใจอย่างยิ่ง

“อ๊าก!” ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องของมู่ว่านว่านดังขึ้นมา คนทั้งคนก็ถูกเตะกระเด็นออกไป

ภาพฉากนี้เกิดขึ้นเร็วเกินไป ทุกคนต่างก็ตะลึงงันไป ทุกคนต่างก็ทอดถอนใจว่าผู้หญิงคนนี้รนหาที่ตายเอง คนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งแม้แต่คนเดียว

ทันใดนั้น เงาร่างสีขาวก็ลอยตัวออกมาจากในเรือน ผ้าไหมสีขาวในมือลอยออกไปอย่างรวดเร็ว โอบรอบตัวมู่ว่านว่าน รับตัวนางเอาไว้ แล้วดึงนางกลับมาทันที

มู่ว่านว่านตกใจแทบตาย เมื่อเห็นพี่สาวคนโต ก็รีบฟ้องด้วยความโกรธจนลนลาน: “พี่ใหญ่ พวกเขานี่แหละที่ทำร้ายข้าเมื่อครู่นี้ ท่านต้องล้างแค้นแทนข้านะ จะปล่อยพวกเขาไปไม่ได้เด็ดขาด”

“หุบปาก ห้ามเสียมารยาท!” ดวงตาคู่สวยที่เย็นยะเยือกของมู่เซียวเซียวกวาดมองมา

มู่ว่านว่านเห็นสายตาที่เย็นยะเยือกของพี่สาวคนโต ก็หุบปากอย่างรู้งาน จ้องมองไปทางหยุนถิงกับหลิงเฟิงด้วยความอาฆาตแค้นและไม่เต็มใจ แทบอยากจะฉีกพวกเขาเป็นหมื่นๆชิ้น

หยุนถิงเหลือบมองไปทางมู่เซียวเซียว หญิงสาวผู้อ่อนโยนหน้างดงามคนหนึ่ง โครงหน้าประณีตโดดเด่น ลักษณะท่าทางสง่างามเป็นธรรมชาติ ไอเทพลอยละล่องในชุดสีขาวทั้งชุด หน้าตาดูดีทีเดียว

มู่เซียวเซียวก้าวเท้าเดินมาทางด้านนี้: “เมื่อครู่น้องสาวของข้าเสียมารยาทไป ข้าต้องขอโทษท่านแทนนางด้วย คุณหนูหยุนโปรดอย่าได้ถือสา”

น้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะ แจ่มใส่ชัดเจน ราวกับนกขมิ้น น่าฟังอย่างมาก

มู่เซียวเซียวมองตรงไปที่หยุนถิง นี่ก็คือฮูหยินที่จวินหย่วนโยวโปรดปรานเพียงคนเดียว ใบหน้าที่งดงามน่าทึ่งนั่นคือความงามที่มีท้าทายมาก มองแว๊บเดียวก็ทำให้คนไม่อาจละสายตาไปได้

ใบหน้าที่ไม่มีใครเทียบได้ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับกาลเวลา

ชุดกระโปรงยาวสีชมพูที่เรียบง่าย ไม่มีเครื่องประดับใดๆ กลับเสริมบุคลิกของนางให้สูงส่ง เย็นชา ดวงตาคู่สวยเฉียบคมราวกับมีด ราวกับสามารถมองทะลุเข้าไปในใจของผู้คน คนทั้งคนแฝงไปด้วยความเอื่อยเฉื่อย แต่กลับทำให้คนไม่กล้าดูถูก

นี่ก็คือหยุนถิงที่สร้างความฮือฮาในต้าเยียน คิดไม่ถึงว่าหลังจากที่รูปลักษณ์ของนางได้รับการฟื้นฟูแล้วจะงดงามเป็นหนึ่ง งามล่มชาติล่มเมืองเช่นนี้

“ในเมื่อคุณหนูท่านนี้ขอโทษแทนนางแล้ว ข้าก็ไม่ใช่คนจิตใจคับแคบ เรื่องเมื่อครู่นี้ข้าไม่ถือสาก็ได้ แต่หญ้ากิเลนต้นนี้ข้าจะซื้อให้ได้!” หยุนถิงฮึออกมาอย่างเย็นชา

“หญ้าต้นนี้ เรายอมถอยให้คุณหนูหยุน” มู่เซียวเซียวเอ่ยปาก

“พี่ใหญ่ จะยอมถอยให้ได้อย่างไร นั่นเป็นสิ่งที่ข้าอยากได้ที่สุดเชียวนะ ท่านจะยอมให้พวกเขาเช่นนี้ได้อย่างไร” มู่ว่านว่านกล่าวด้วยความไม่พอใจ ค้อนหยุนถิงอย่างแข็งกร้าวครู่หนึ่ง

“หุบปาก เพิ่งจะออกมาก็หุนหันพลันแล่นเช่นนี้แล้ว หากยังไม่รู้จักขอบเขตอีกก็กลับไปหันหน้าเข้ากำแพงสำนึกผิดซะ” น้ำเสียงของมู่เซียวเซียวเย็นชาลงมาเล็กน้อย

บุคลิกท่าทางของนางสง่างามเป็นธรรมชาติแล้ว สีหน้าราบเรียบ แต่น้ำเสียงกลับน่าเกรงขามโดยปราศจากความโกรธ

ในใจขอบมู่ว่านว่านกำลังอาฆาตแค้น แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากอีก

ถึงแม้หยุนถิงจะไม่รู้ว่าสองคนนี้มีจุดประสงค์อะไร แต่ว่าเห็นท่าทางที่นางสั่งสอนน้องสาวของตัวเอง ก็ค่อนข้างถูกชะตาดี

“หลิงเฟิง ไปประมูลหญ้ากิเลนนั่นมา!” หยุนถิงเอ่ยปาก

“ขอรับ ฮูหยิน” หลิงเฟิงกระโดดลงไปยังชั้นหนึ่ง

ผู้จัดการตกใจแทบตายไปนานแล้ว คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ยิ่งไม่มีใครกล้าลงมือ ในเมื่อคุณหนูหยุนตั้งใจแน่วแน่ว่าจะซื้อหญ้ากิเลนนี้ให้ได้ ไม่สนใจว่าจะล่วงเกินหอเทพเซียน ผู้จัดการรีบขายให้หลิงเฟิงทันที