บทที่ 291 ถึงเวลาทำให้เขารู้จักตัวเองอย่างประจักษ์ชัดแล้ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หยุนถิงกับจวินหย่วนโยวรับประทานมื้อเช้าเสร็จ หยุนถิงช่วยใส่ยาให้รั่วจิ่ง ถึงได้ตามหลิงเฟิงไปพบหยุนหลิง

จวินหย่วนโยวจัดการให้นางอาศัยอยู่ในบ้านของชาวนาครอบครัวหนึ่ง หยุนถิงยังอดรู้สึกนับถือไม่ได้ มิน่าก่อนหน้านี้นางจ้าวส่งคนไปตามหา ถึงหาไม่พบ

“ฮูหยิน ก่อนหน้านี้ผู้ชายของครอบครัวนี้ก็ติดตามซื่อจื่อเช่นกัน ต่อมาได้รับบาดเจ็บขาพิการไปข้างหนึ่ง ดังนั้นซื่อจื่อจึงมอบเรือนให้เขาไปหนึ่งหลัง ตอนนี้มีเมียมีลูกแล้ว ทั้งครอบครัวก็ใช้ชีวิตกันอย่างสุขสบายดี” หลิงเฟิงอธิบาย

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง” หยุนถิงเดินตามหลิงเฟิงเข้าไป

เป็นเรือนที่ธรรมดามาก มีสี่ห้องทางทิศเหนือ มีห้องด้านข้างสองห้องทั้งสองฝั่ง มุมกำแพงด้านหนึ่งยังปลูกแตงกว่ากับถั่วเอาไว้เล็กน้อย เรียบง่ายอย่างมาก

เด็กผู้หญิงอายุห้าหกขวบคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่กับหยุนหลิงบนเก้าอี้หิน ดูเหมือนว่าหยุนหลิงจะกำลังสอนนางเขียนหนังสืออยู่

หยุนหลิงในเวลานี้ไม่มีกิริยาเกินงามและอวดดีเหมือนในเวลาปกติ ตรงกันข้ามกลับมีความเรียบง่ายเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย ติดดินอย่างมาก หยุนถิงมองด้วยความประหลาดใจ

“คำนับฮูหยิน ฮูหยินเชิญเข้ามาโดยเร็วเถิด” ชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าคนหนึ่งกล่าวอย่างกระตือรือร้น คิ้วดกหนาดวงตากลมโต ใบหน้าเด็ดเดี่ยวแน่วแน่

“ฮูหยิน เขาคือโจวเซิน” หลิงเฟิงแนะนำ

“พี่โจวไม่ต้องเกรงใจ ข้ามาเพื่อเยี่ยมหยุนหลิง” หยุนถิงตอบ

โจวเซินชะงักงันไป ถึงแม้จะไม่เคยเห็นหยุนถิงมาก่อน แต่ก็เคยได้ยินเรื่องราวของนางมาไม่น้อย เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า ทันทีที่พบหน้ากันคุณหนูหยุนจะเกรงใจเช่นนี้ ยังเรียกตัวเองว่าพี่ ทำให้เขารู้สึกตกใจไม่น้อยจริงๆ

หยุนหลิงที่อยู่ในลานได้ยินเสียงนี้ เงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็นหยุนถิง ก็ตกใจจนสีหน้าซีดขาวในชั่วพริบตา คนทั้งคนประหม่าอย่างมาก

“พี่ใหญ่ ท่านมาทำอะไร?”

หยุนถิงเดินไปทางนาง: “ข้ากลัวว่าน้องหญิงรองจะไม่คุ้นชินกับการอยู่ที่นี่ ก็เลยมาดูหน่อย ถ้าอย่างไรข้ารับเจ้าไปที่จวนซื่อจื่อดีไหม?”

“ไม่ต้องแล้วพี่ใหญ่ ข้าเคยชินมากแล้ว พี่โจวกับพี่สะใภ้โจวดีต่อข้ามาก ข้าเคยชินมากเป็นพิเศษเลย ไม่รบกวนพี่ใหญ่แล้ว” เสียงของหยุนหลิงสั่นสะท้านไปหมด แสดงให้เห็นว่าหวาดกลัวหยุนถิงมาก

“ไม่รบกวนหรอก จวนซื่อจื่อสถานที่ใหญ่โตขนาดนั้น มีเจ้าเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนก็ไม่มากหรอก ชีวิตของพี่โจวก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ เจ้าจะมากินมาอยู่ที่นี่เปล่าๆตลอด ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ใช่ไหม” หยุนถิงจงใจกล่าวออกมา

หยุนหลิงดึงปิ่นปักผมที่อยู่บนศีรษะลงมาอย่างตื่นตระหนก ยื่นให้กับโจวเซินด้วยความเคารพนบนอบ: “พี่โจวท่านดูสิว่าอันนี้พอหรือไม่ ถ้าหากไม่พอข้าสามารถทำงานได้ ยังสามารถสอนหนังสือ และงานเย็บปักถักร้อยให้กับฮวนฮวนด้วย------”

ใบหน้าของโจวเซินเต็มไปด้วยความลำบากใจ มองไปทางหยุนถิงโดยสัญชาตญาณ

“เมื่อเป็นเช่นนี้ น้องหญิงรองก็อยู่ต่อไปอย่างสบายใจเถอะ เห็นเจ้ารู้เหตุรู้ผลเช่นนี้ข้าก็วางใจแล้ว” หยุนถิงกล่าวจบ หันหลังก็จากไป

หลิงเฟิงกับโจวเซินรีบตามไปทันที เมื่อออกจากประตู หยุนถิงก็หยิบปิ่นปักผมอันนั้นออกมาจากมือของโจวเซิน

“ระยะนี้ต้องรบกวนพี่โจวดูแลน้องหญิงรองแล้ว ไม่ต้องเห็นนางเป็นแขกดูแลอย่างดีหรอก มีงานอะไรก็ให้นางทำ ไม่ต้องเกรงใจนาง ฝึกฝนนางหน่อยก็ดีเหมือนกัน” หยุนถิงออกคำสั่ง

“ขอรับ ข้าจะจำเอาไว้”

บนรถม้า

หยุนถิงเล่นปิ่นปักผมที่อยู่ในมือ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

“ฮูหยิน จะส่งปิ่นปักผมอันนี้ไปในคุกหรือไม่?” หลงเอ้อถาม

“เจ้าส่งคนไปรับตัวหยุนเสี่ยวลิ่วมา ข้าจะพาเขาเข้าวังไปพบนางจ้าว หยุนเสี่ยวลิ่วคือชีวิตจิตใจของนางจ้าว เห็นลูกชายของตัวเองนางก็จะรู้ว่าควรต้องทำอย่างไร” หยุนถิงตอบ

หลงเอ้อยังอดอุทานด้วยความชื่นชมไม่ได้: “ฮูหยิน ท่านช่างเก่งกาจจริงๆ”

ไม่นานนัก องครักษ์ของจวนซื่อจื่อก็รับตัวหยุนเสี่ยวลิ่วมา เมื่อได้ยินว่าพี่ใหญ่หาเขา ถึงแม้บนใบหน้าของหยุนเสี่ยวลิ่วจะไม่พอใจ แต่ในใจกลับดีใจอย่างมาก พี่ใหญ่ต้องทำอะไรอร่อยๆอีกแน่นอน

เป็นเช่นนั้นจริงๆ พ่อบ้านยกชาเนยจามจุรี แล้วก็โยเกิร์ตก้อนชีสเข้ามามากมาย หยุนเสี่ยวลิ่วกินด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง