บทที่ 297 เหตุใดเจ้าต้องกลัวเขาด้วย

“เจ้าถึงกับกล้าสาปแช่งลูกสาวของข้า!” มู่เทียนบาคำรามด้วยความโกรธ

“ข้าก็แค่พูดไปตามความจริงเท่านั้น อาการป่วยของคุณหนูว่านคืออาการป่วยทางใจ อาการป่วยทางใจก็ต้องรักษาด้วยยารักษาทางใจ!” หยุนถิงกล่าวอย่างดูหมิ่น

“เจ้าต้องแอบทำอะไรลูกสาวของข้าแน่นอน มิเช่นนั้นเจ้าจะรู้ชัดเจนเช่นนี้ได้อย่างไร?” สีหน้าของมู่เทียนบามืดมนอย่างยิ่ง

“ท่านเจ้าหอปัญญาอ่อนหรือ ตอนการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศมู่ว่านว่านหาเรื่องต่อหน้าสาธารณชนเอง แต่กลับถูกอินทรีทองจู่โจมจนทำให้ตัวเองหมดสติไป จากนั้นหอเทพเซียนก็ไปร้องเรียนต่อฝ่าบาท ฝ่าบาทก็เลยจัดการกับอินทรีทองของข้า

ข้าได้ยินมาว่าคุณหนูว่านถือดาบตัดคออินทรีทองด้วยตัวเอง จากนั้นก็พูดว่าอินทรีทองมาล้างแค้นอะไรทำนองตลอด ขอเพียงเป็นคนที่ตาไม่บอดก็สามารถมองออกกันทั้งนั้น คุณหนูว่านนี่คือจิตเป็นมาร” หยุนถิงอธิบาย

ความเป็นมาของเหตุการณ์ มู่เทียนบาย่อมได้ยินมาแล้ว เวลานี้ถูกหยุนถิงกล่าวเช่นนี้ มู่เทียนบาก็รู้สึกเสียหน้าเช่นกัน ใบหน้าเย็นยะเยือก

“เมื่อครู่นี้เจ้าบอกว่ามีวิธีรักษาลูกสาวของข้า คือวิธีอะไร?”

“วิธีย่อมไม่สามารถบอกได้อยู่แล้ว ท่านเจ้าหออยากจะจับเสือมือเปล่า เห็นว่าข้าโง่หรือ” หยุนถิงกล่าวอย่างดูหมิ่น

“ฮึ ลูกสาวของข้า ข้าจะช่วยเองไม่ต้องการเจ้าหรอก! หากให้ข้ารู้ว่าเจ้าแอบลงมือกับว่านว่าน ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด พวกเรากลับ!” สีหน้าของมู่เทียนบาดำมืด สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

“จวินซื่อจื่อขออภัยด้วย วันนี้ก้าวล่วงแล้ว” มู่เซียวเซียวกล่าวจบ ก็เดินตามไป

ทุกคนของหอเทพเซียนจากไปแล้ว โม่ฉือชิงรีบร้อนเข้ามาใกล้: “ท่านเจ้าหอผู้นี้นิสัยดื้อรั้นมากเลย เพราะต้นหญ้าอะไรนั้น ถึงกับไม่รักษาให้ลูกสาวของตัวเอง ข้าสงสัยจริงๆว่ามู่ว่านว่านคือลูกแท้ๆของเขาหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไร เขาจะกลับมาขอร้องข้าเอง” มุมปากของหยุนถิงเกี่ยวเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันเล็กน้อย

ทางด้านนี้ มู่เทียนบาเดินออกจากจวนซื่อจื่อด้วยความเดือดพล่านจนหายใจไม่ทัน

ความจริงเขาไม่มีวิธีช่วยมู่ว่านว่านเลย มิเช่นนั้นก็คงไม่ที่จวนซื่อจื่อหรอก แต่คิดไม่ถึงว่าหยุนถิงจะดื้อรั้นหัวแข็งเช่นนี้ น่าชิงชังนัก

“ท่านพ่อ ถ้าอย่างไรเราติดประกาศเถอะ ลองหาหมอในยุทธภพดูดีไหม?” มู่เซียวเซียวเสนอแนะ

“ไม่ได้ เดิมหอเทพเซียนของเราก็เป็นสำนักแพทย์อยู่แล้ว หากติดประกาศมิเท่ากับตบหน้าตัวเองหรอกหรือ หากแม้แต่เราก็จนปัญญา ใครยังจะสามารถช่วยว่านว่านได้” มู่เทียนบาห้ามเอาไว้ สีหน้าเคร่งขรึม

“แต่น้องสาวมีสภาพเช่นนี้แล้ว เกรงว่าคงจะยืนหยัดได้อีกไม่กี่วันแล้ว” มู่เซียวเซียวกล่าวด้วยความเป็นห่วง

ทางด้านนี้ หยุนถิงมองดูพวกเขาจากไป ก็ไปที่ลานของเริ่นเซวียนเอ๋อร์ ดูเหมือนนางจะไม่ได้พบเริ่นเซวียนเอ๋อร์มาหลายวันแล้ว นังหนูคนนี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างลึกลับไม่มีใครคาดคิด ก็ไม่รู้ว่านางกำลังยุ่งอยู่กับอะไรบ้าง

หยุนถิงเพิ่งมาถึงหน้าประตู ต้องการจะเคาะประตู ก็เห็นรอยเลือดที่หยดอยู่บนพื้น ดวงตาคู่สวยของหยุนถิงขมวดขึ้นมาเล็กน้อย หรือว่าเริ่นเซวียนเอ๋อร์จะได้รับบาดเจ็บ

นางเคาะไปที่ประตู แต่กลับไม่มีคนตอบรับ หยุนถิงผลักประตูเข้าไป เห็นเริ่นเซวียนเอ๋อร์ที่อยู่บนเตียง สีหน้าซีดขาว บนหน้าอกยังมีรอยเลือด อดที่จะตกตะลึงไม่ได้ รีบร้อนวิ่งเข้าไป

“เริ่นเซวียนเอ๋อร์ เริ่นเซวียนเอ๋อร์!” หยุนถิงตะโกนเรียกไปสองสามคำ เห็นนางไม่มีปฏิกิริยา รีบร้อนช่วยรักษานาง และจัดการบาดแผลทันที

ถึงแม้จะถูกพิษ ดีที่นางมียาร้อยพิษ รีบให้เริ่นเซวียนเอ๋อร์กินเข้าไปหนึ่งเม็ดทันที

เวลาประมาณหนึ่งชั่วยาม เริ่นเซวียนเอ๋อร์ถึงได้ตื่นขึ้นมา: “หยุนถิง ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่?”

“หากข้าไม่อยู่ที่นี่ เกรงว่าเจ้าคงตายไปนานแล้ว ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวของเจ้า แต่หากเจ้าตายที่จวนซื่อจื่อจะนำความยุ่งยากมาให้ข้ากับซื่อจื่อ” หยุนถิงกล่าวปลอบใจ

“ครั้งนี้ขอบใจมาก แต่ว่าหยุนถิงข้าต้องเตือนเจ้าคำหนึ่ง อย่าเป็นศัตรูกับหอเทพเซียน พวกเขาไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เห็น ต่อไปเจ้าต้องระวังตัวหน่อยแล้ว” เริ่นเซวียนเอ๋อร์เอ่ยปาก

หยุนถิงเลิกคิ้ว: “วันนี้ท่านเจ้าหอพาบรรดาผู้อาวุโสสอบถามข้าที่จวนซื่อจื่อ ถูกข้าตอกกลับไปแล้ว”