บทที่ 300 ตบหน้าพ่อกับลูกสาวมู่ซื่อ

ด้านนอกลาน เสียงของพ่อบ้านดังมา: “ซื่อจื่อ ซูกงกงมา บอกว่าฝ่าบาทเรียกพบซื่อจื่อกับฮูหยิน ให้พวกท่านเข้าวังทันที”

สีหน้าของหยุนถิงเคร่งขรึมทันที: “ดูท่ามู่เทียนบาจะไปร้องเรียนที่พระราชวังแล้ว”

“มีข้าอยู่ทั้งคน อย่ากังวลไปเลย” จวินหย่วนโยวกล่าวปลอบโยน

หยุนถิงติดตามจวินหย่วนโยวกลับไปที่ลานของตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้าหนึ่งชุด จากนั้นก็หยิบยาสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บภายในและสารอาหารเหลวออกมาจากมิติ กินจนหมดแล้วถึงได้จากไป

พระราชวัง

ตอนที่จวินหย่วนโยวกับหยุนถิงเร่งเดินทางมาถึง มู่เทียนบาอยู่ที่ตำหนักด้านข้างจริงๆ

“ข้าถวายบังคมฝ่าบาท!”

“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท!”

“ลุกขึ้นมาเถอะ ข้าได้ยินมาว่าร้านขายยาของหอเทพเซียนในเมืองหลวงของต้าเยียนจู่ๆก็ถูกคนทุบทำลายเมื่อเช้านี้ จวินหย่วนโยวเจ้าคิดว่าเป็นการกระทำของผู้ใด?” ฮ่องเต้ตรัสถามอย่างตรงประเด็นไม่อ้อมค้อม

ยังไม่ทันที่จวินหย่วนโยวจะเอ่ยปาก หยุนถิงก็ตะลึงงันอย่างยิ่ง: “ร้านขายยาของหอเทพเซียนถูกคนทุบทำลาย ใครมันช่างยอดเยี่ยมเช่นนี้ นี่คือไม่เห็นท่านเจ้าหออยู่ในสายตาเลยนี่นา!”

มุมปากของจวินหย่วนโยวเกี่ยวขึ้นมาเล็กน้อย สีหน้าเย็นชาเหมือนปกติ: “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมไม่ทราบ”

“จวินซื่อจื่อ เจ้าไม่รู้จริงหรือ?” สายตาที่เฉียบคมของมู่เทียนบากวาดมองมา

ทั่วทั้งแคว้นต้าเยียน ใครจะกล้าลงมือกับหอเทพเซียน นอกจากจวินหย่วนโยวแล้ว เขาไม่สามารถนึกถึงคนที่สองได้เลย

ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาของจวินหย่วนโยว ไร้ร่องรอยของความอบอุ่นใดๆเลย: “ท่านเจ้าหอนี่คือสงสัยข้าอยู่หรือ?”

“มิเช่นนั้นล่ะ?”

ดวงตาประสานกัน ควันระเบิดและความโกรธที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านอยู่รอบตัวทั้งสองคน รัศมีพลังแข็งแกร่งมาก ชั่วร้ายและอันตราย

“หากท่านเจ้าหอมีหลักฐานก็เอาออกมา มิเช่นนั้นอาศัยที่เจ้าใส่ความข้า ข้าก็สามารถทำให้เจ้ามาได้แต่กลับไม่ได้เลย!” จวินหย่วนโยวตอกกลับอย่างแสดงอำนาจ

น้ำเสียงที่เย็นชา ราวกับห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งเย็นยะเยือก แฝงไปด้วยความโหดเหี้ยม ทำให้คนฟังรู้สึกหวาดกลัว

“เจ้าถึงกับกล้าข่มขู่ข้า?” สีหน้าของมู่เทียนบามืดมนมากขึ้นเล็กน้อย

“เมื่อวานท่านเจ้าหอเพิ่งจะพาคนบุกไปที่จวนซื่อจื่อ วันนี้ก็มาใส่ความต่อหน้าฝ่าบาทเช่นนี้อีก เจ้าคิดว่าข้ายั่วยุได้ง่ายๆจริงหรือ!” นัยน์ตาสีดำราวกับเหยี่ยวของจวินหย่วนโยวจ้องมองมาด้วยความโกรธ รอบตัวแผ่ซ่านไปด้วยความดุร้ายและเย็นยะเยือกที่ทำลายล้างทุกสิ่ง

ฮ่องเต้มองดูทั้งสองคนที่อยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด ถึงได้เอ่ยปากขึ้นมา: “เมื่อวาน ท่านเจ้าหอไปที่จวนซื่อจื่อหรือ?”

ความจริง สายของฮ่องเต้รายงานเรื่องนี้นานแล้ว แม้แต่เรื่องที่องครักษ์เงามังกรทุบทำลายร้านขายยาเมื่อเช้านี้ ฮ่องเต้ก็รู้ชัดเจนเช่นกัน แต่เขากลับแสร้งทำเป็นไม่รู้

หลายปีมานี้หอเทพเซียนโอหังมากเกินไปแล้ว เริ่มตั้งแต่ที่ร่วมมือกับฮ่องเต้ จ่ายส่วยทุกปี ตอนนี้ไม่จ่ายส่วยและภาษีมานานแล้ว ยังมักจะฉวยโอกาสขึ้นราคายา รักษาคนจนตายไปหลายครั้ง ถึงขั้นแทรกแซงการซื้อขายยาสมุนไพรของพระราชวัง เพื่อแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัว

เป็นเพราะยาสมุนไพรส่วนใหญ่ของสี่แคว้นล้วนมาจากชาวไร่ที่ปลูกพืชสมุนไพรของหอเทพเซียน หากแตกหักกันจริงๆ เช่นนั้นไม่ใช่เรื่องดีสำหรับต้าเยียนแน่นอน ดังนั้นฮ่องเต้ถึงได้ยอมทน

ตอนนี้ จวินหย่วนโยวออกหน้าสั่งสอนมู่เทียนบาแทนตัวเอง ฮ่องเต้ย่อมยินดีอย่างมากอยู่แล้ว

มู่เซียวเซียวที่อยู่ด้านข้างรีบร้อนอธิบาย: “จวินซื่อจื่อโปรดอย่าเข้าใจผิด สาเหตุที่ท่านพ่อข้าไปที่จวนซื่อจื่อ ก็เพราะว่าสถานการณ์ของน้องสาวย่ำแย่ ที่ท่านพ่ออารมณ์ร้อนก็เพราะความรักที่มีต่อลูกสาว ขอจวินซื่อจื่อโปรดเข้าใจด้วย”

“เมื่อเป็นเช่นนี้ จวินหย่วนโยวเจ้าก็อย่าถือสาเลย” ฮ่องเต้ตรัสอย่างแผ่วเบา

“ฝ่าบาททรงตรัสเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นกระหม่อมจะทำตามพระประสงค์” จวินหย่วนโยวกล่าว

“ได้ยินมาว่าทักษะการยิงธนูของคุณหนูใหญ่หยุนยอดเยี่ยมมาก ไม่ทราบว่าวันนี้จะโชคดีได้เห็นสักครั้งหรือไม่?” มู่เซียวเซียวถาม

นี่คือคำสั่งที่ท่านพ่อให้นางก่อนที่จะออกมา มู่เซียวเซียวก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนที่ลอบโจมตีตัวเองเมื่อคืนนี้ ใช่หยุนถิงหรือไม่กันแน่

“ไม่มีอารมณ์” หยุนถิงปฏิเสธไปโดยตรง

“หรือว่าคุณหนูหยุนไม่มีทักษะการยิงธนูเลย?”

“วิธีการยั่วยุให้ฮึกเหิมใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอก”

สีหน้าของมู่เซียวเซียวดำมืดเล็กน้อย หยุนถิงผู้สมควรตายนี่ถึงกับไม่หลงกล: “เช่นนั้นหากข้าจะประลองกับคุณหนูหยุนล่ะ ไม่ทราบว่าเจ้าจะกล้ารับคำท้าหรือไม่?”

“วันนี้ข้าไม่ค่อยสบาย” หยุนถิงจงใจอิงแอบเข้าไปในอ้อมแขนของจวินหย่วนโยว

ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางไม่ระวังหรือเปล่า ไหล่ไปแตะกับแขนของจวินหย่วนโยวเข้าพอดี หยุนถิงเจ็บจนขมวดคิ้ว