บทที่ 304 ถ้าไม่ได้โง่เกินไป ก็หาเรื่องตาย

คำพูดเดียวทำสีหน้าชิงหลัวจวิ้นจู่บูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม นางไม่คิดเลยว่า จวินหย่วนโยวจะพูดเช่นนี้ คนทั่วไปต่างรู้ดีว่าเขารักใคร่โปรดปรานหยุนถิงแต่ผู้เดียว แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นนี้

คนอื่นต่างรู้ดีว่าจวินหย่วนโยวไม่ใช่อะไรที่ใครจะหาเรื่องได้ ทุกคนเลยไม่เข้ามาหาเรื่องอย่างรู้แกว

“ไม่คิดเลยจริงๆว่า จวินหย่วนโยวที่เย็นชาอำมหิตมาตลอด จะรักใคร่คุณหนูหยุนเพียงนี้!” เสียงเย้ายวนเสียงหนึ่งพูดขึ้น

หยุนถิงหันไปมอง สตรีอายุราวสามสิบกว่าคนหนึ่ง ชุดกระโปรงยาวสีแดงส่งเสริมเรือนร่างอรชรของนาง ใบหน้างดงามเย้ายวน ดูมีเสน่ห์ยิ่งนัก ยิ้มละไมเย้ายวนดึงดูดวิญญาณ หว่างคิ้วฉายความเป็นผู้ใหญ่และความรู้ซึ้ง ทำให้คนยากจะดึงสายตาออกไป

ดวงตาหยุนถิงมองเขม็ง ถึงจ้าวเม่ยเอ๋อร์จะมีเสน่ห์เย้ายวน แต่ก็เป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน เทียบกับองค์หญิงใหญ่แล้วยังห่างไกลอีกหลายขุม

“คารวะองค์หญิงใหญ่” จวินหย่วนโยวเอ่ยปาก หยุนถิงรีบคารวะทันที

คนอื่นๆพอเห็นองค์หญิงใหญ่ ก็ลุกขึ้นคารวะทันที

“เอาล่ะ จวนข้าไม่ได้เรื่องมากนัก วันนี้ทุกคนไม่ต้องตื่นเต้น มาที่นี่เพื่อมีความสุขกันนะ” องค์หญิงใหญ่พูดอย่างตรงไปตรงมา

“เพคะพ่ะย่ะค่ะ”

ถึงปากทุกคนจะพูดอย่างนี้ แต่ใครล่ะจะกล้าสบายๆจริงๆ แต่ละคนสีหน้ากระอักกระอ่วนยิ่งนัก ราวกับกินแมลงวันเข้าไป อึดอัดใจยิ่งนัก

ทันใดนั้นมีองครักษ์เข้ามาจากด้านนอกคนหนึ่ง พุ่งเข้ามาหาจวินหย่วนโยว กระซิบข้างหูเขา

สีหน้าที่เย็นชาแต่เดิมของจวินหย่วนโยวพลันฉาบไปด้วยน้ำแข็งขึ้นมาชั้นหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเย็นจนติดลบ

“ซื่อจื่อ ท่านมีอะไรก็ไปทำเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า” หยุนถิงเอ่ยขึ้น

จวินหย่วนโยวเหล่มองนาง “ได้ ให้หลงเอ้อร์อยู่เป็นเพื่อนเจ้า”

เขาบอกกล่าวแก่องค์หญิงใหญ่ จากนั่นพาหลิงเฟิงและองครักษ์คนนั้นจากไป

พอจวินหย่วนโยวไป บรรยากาศสวนดอกไม้ที่กว้างใหญ่พลันผ่อนคลายขึ้นมาก

หยุนถิงพลันผ่อนคลายลง ซื่อจื่ออยู่ที่นี่ด้วย เธอก็เกร็งเหมือนกัน

“หยุนถิง คราวนี้จวินหย่วนโยวไปแล้ว ข้าจะดูสิว่าใครจะคุ้มครองเจ้าได้อีก! อย่าถือดีว่าตนงดงาม เลยคิดว่าจะทำให้จวินซื่อจื่อรักใคร่เจ้าได้ตลอดไป ไม่ช้าก็เร็วเจ้าก็จะแก่ตัวเนื้อหนังหย่อนยานถึงเวลานั้นดูสิว่าเจ้าจะยังจองหองได้อย่างไร!” ชิงหลัวจวิ้นจู่พูดอย่างเดือดดาล

“ข้าก็ถือตนว่าอ่อนวัยสวยงามยั่วยวนซื่อจื่อไง ซื่อจื่อเองก็ชอบใบหน้านี้ของข้า ซื่อจื่อรักใคร่ข้า รักใคร่ข้า รักใคร่ข้า แต่จะว่าไปท่านหญิงท่านอารมณ์ร้อนขนาดนี้ แค่ดูก็รู้ว่าธาตุหยินหยางไม่สมดุล พอดีเลยที่นี่มีชายบำเรอมากขนาดนี้ หากสนใจถูกใจผู้ใด ขอร้ององค์หญิงใหญ่ประทานให้ท่านสิ จะได้ช่วยขับไล่ความร้อนให้ท่านด้วย” หยุนถิงย้อน

“หยุนถิงเจ้ากล้าเหยียดหยามข้า!” ชิงหลัวจวิ้นจู่ตะคอกอย่างเดือดดาล พุ่งเข้ามา เงื้อมือขึ้นจะตบหยุนถิง

องค์หญิงใหญ่ที่อยู่บนบัลลังก์มองเห็นทั้งหมดในสายตา แต่ไม่ได้เอ่ยห้ามปราม นางก็อยากเห็นฝีมือของหยุนถิงเหมือนกัน

ระยะนี้ หยุนถิงโด่งดังไปทั่วทั้งเมือง จะให้องค์หญิงใหญ่ไม่สนใจนั้นยากมาก

หลงเอ้อร์ที่อยู่ข้างๆจะลงมือ โดนหยุนถิงใช้สายตาปรามไว้ “จะฆ่าไก่ต้องใช้ดาบฆ่าวัวเลยรึ"

จากนั้นทุกคนก็เห็นหยุนถิงคว้าหมับข้อมือชิงหลัวจวิ้นจู่ไว้ พลางผันมือตบหน้านางฉาดใหญ่

“เพี๊ยะ!”

“อ๊า!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ชิงหลัวจวิ้นจู่ล้มลงไปกองกับพื้นทันที ฝ่ามือโดนบาดเป็นรอยแผล เจ็บจนสีหน้านางซีดเผือด

“ข้าเป็นท่านหญิงที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยองค์เอง เจ้ากล้าทำร้ายข้า อยากตายรึ!” ชิงหลัวจวิ้นจู่กัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน