บทที่ 306 งั้นมาจูบหน่อย

“ซื่อจื่อ ท่านทาเล็บเป็นด้วยรึ?” หยุนถิงทั้งตกใจและประหลาดใจ

“ไม่เป็น”

“แล้วท่านพูดว่าเป็นทำไมเล่า?”

จวินหย่วนโยวเหล่มองของพวกนั้น “ไม่เคยกินหมูแล้วยังไม่เคยเห็นหมูหรือไง มีอะไรยากกัน”

“งั้นรึ งั้นเชิญซื่อจื่อเริ่มเลยเถอะ” หยุนถิงเลิกคิ้วมองเขา

นางจะเย่อหยิ่งมากไปแล้ว อีกครู่ถ้าเขาวาดไม่ดี หยุนถิงต้องหัวเราะเยาะเขาแน่

“ตกลง” จวินหย่วนโยวรับน้ำดอกไม้มาย้อมเล็บหยุนถิงก่อน จากนั้นก็วาดรูปดอกไม้บนนั้น ทำเอาหยุนถิงมองอย่างตะลึง

“ซื่อจื่อ ท่านแน่ใจว่านี่เป็นครั้งแรกที่ท่านทาเล็บน่ะ?”

นี่มันวาดได้ไม่ด้อยกว่าชิงเฟิงเลยนะ ซื่อจื่อคงไม่ได้โกหกกระมัง

แต่หยุนถิงคิดๆก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ซื่อจื่อห่างเหินกับผู้หญิงมาตลอด ขนาดองค์หญิงท่านหญิงเขายังไม่ยอมให้เข้าใกล้เลย ดังนั้นเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

เพียงแต่ซื่อจื่อฉลาดเกินไปแล้ว วาดครั้งแรกก็กลายเป็นอย่างนี้ มันทำให้หยุนถิงเริ่มเสียเซลล์เหมือนกัน

“แน่นอน ข้าวาดครั้งแรก เจ้าเป็นคนแรก พอใจหรือไม่?” จวินหย่วนโยวถาม

“พอใจ พอใจมากยิ่งนัก ซื่อจื่อท่านนี่ช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ วาดครั้งแรกก็ออกมาดีขนาดนี้แล้ว ข้าชอบยิ่งนัก ซื่อจื่อท่านเก่งมากเลย” หยุนถิงบอกอย่างยินดี

สีหน้าที่เดิมเย็นชาของจวินหย่วนโยว พลันอบอุ่นขึ้นหลายส่วน

“ต่อไปหากอยากวาดอีก ข้าจะช่วยเจ้าเอง”

“ได้ ซื่อจื่อท่านดีจริงๆเลย” หยุนถิงพอใจมาก

“ยังดี ต่อไปห้ามไปจวนองค์หญิงใหญ่อีก” จวินหย่วนโยวออกคำสั่ง

“หากจวนองค์หญิงใหญ่มาเชิญข้าล่ะ ข้าปฏิเสธไม่ได้กระมัง?” หยุนถิงย้อนถาม

“ก็บอกไปว่าไม่สบาย ห้ามเข้าใกล้นางมากเกินไป”

“ได้ ฟังคำท่านนะ”

จวินหย่วนโยววาดเสร็จ ก็ไปเยี่ยมรั่วจิ่ง

หยุนถิงกลับยื่นนิ้วมือทั้งสิบออกไป เจอใครก็จงใจอวดเสียหน่อย “นี่เป็นน้ำมันทาเล็บที่ซื่อจื่อวาดให้ข้า สวยมากใช่หรือไม่”

คนรับใช้ในจวนพากันชมเชย ต่างอิจฉาฮูหยินยิ่งนัก ซื่อจื่อดีกับฮูหยินมากจริงๆ ทาเล็บให้ฮูหยินด้วยตัวเองเลย

ด้านนอกหน้าประตู

หยุนเฉิงเซี่ยงพาหยุนเสี่ยวลิ่วมาด้วยตัวเอง คนรับใช้หน้าประตูรีบเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อม อีกคนก็รีบไปรายงานหยุนถิง

พอได้ยินว่าพ่อตนมา หยุนถิงคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น รีบพุ่งมานอกเรือนทันที

“ท่านพ่อ ท่านมาได้อย่างไรกัน มีเรื่องอะไรรึ?” หยุนถิงถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่มีอะไรพ่อมาไม่ได้รึ เจ้าไม่ได้กลับมาเยี่ยมหลายวันแล้วนะ ข้าเลยต้องมาหาเจ้าไง” หยุนเฉิงเซี่ยงทำทีโกรธ

หยุนถิงถึงถอนหายใจโล่งอก “ท่านพ่ออย่าโกรธเลย ช่วงนี้ข้ายุ่งไง รีบเข้ามาในเรือนเถอะ พ่อบ้านไปชง ชาหลงจิ่งน้ำค้างมาให้ข้ากาหนึ่งนะ เป็นชาที่ท่านพ่อข้าชอบที่สุด”

“ถือว่าเจ้ายังจำได้ว่าข้าชอบอะไร” หยุนเฉิงเซี่ยงเดินเข้าไปด้านในทันที

พอเข้าเรือน หยุนเสี่ยวลิ่วก็มองซ้ายแลขวา สุดท้ายมองไปรอบหนึ่งก็ไม่เห็นเสี่ยวอันจื่อ อดผิดหวังนิดหน่อยไม่ได้ “พี่หญิงใหญ่ เสี่ยวอันจื่อล่ะ?”

“เขาออกไปปฏิบัติภารกิจกับองครักษ์น่ะ” หยุนถิงตอบ

หยุนเสี่ยวลิ่วอึ้งไปเลย “เขาปฏิบัติภารกิจได้ด้วย?”