บทที่ 315 ขายหวีให้หลวงจีน

ผ่านไปนานโข จวินหย่วนโยวกับหยุนถิงถึงจูบเสร็จ หยุนถิงหอบหายใจเอนพิงหน้าอกจวินหย่วนโยว

ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไร เอาแต่นั่งเอนพิงอีกฝ่ายเงียบๆ ฟังเสียงนกและแมลง ช่างอบอุ่นยิ่งนัก

หยุนถิงเองไม่ได้ผ่อนคลายอย่างนี้นานแล้ว เธอเอนพิงหน้าอกจวินหย่วนโยว ฟังเสียงหัวใจเขาเต้นอย่างเป็นจังหวะ ไม่นานเธอก็หลับไปจริงๆ

จวินหย่วนโยวได้ยินเสียงหายใจแผ่วเบาของนาง ยิ้มมุมปาก ก่อนจะหลับตาตาม

โม่ฉือหานที่ซ่อนตัวบนต้นไม้ห่างไปไม่ไกลนักมองอย่างตะลึง เขานึกว่าพวกเขาจูบต่อ ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะเอนพิงกันสงบนิ่งอย่างนี้

มันทำให้โม่ฉือหานยิ่งอึดอัดมากขึ้น ทั้งๆที่ทั้งหมดนี้ควรจะเป็นของตน แต่บัดนี้กลับต้องมาทนเห็นหยุนถิงพลอดรักกับจวินหย่วนโยว โม่ฉือหานแค้นใจนัก

เขาเหาะจากไป จนห่างไปไกลมากถึงหยุดลง

โม่ฉือหานซัดหมัดหนึ่งใส่ต้นยไม้ใหญ่อย่างแรง ต้นไม้ใหญ่โดนซัดจนผ่าออกเป็นสองท่อนคาที่

“หลีอ๋องโกรธมากเลยรึ?” น้ำเสียงดูมีบางอย่างแอบแฝงดังขึ้น

โม่ฉือหานสีหน้าเย็นชา หันไปมองคนด้านหลัง

ร่างหนึ่งในชุดดำ หน้ากากปีศาจร้ายสีแดงอย่างเห็นได้ชัด คือเจ้าสำนักแห่งสำนักราตรี

“หนานเทียนหลิน ทำไมเป็นเจ้าได้ล่ะ?” โม่ฉือหานขมวดคิ้ว

ก่อนหน้านี้ไม่นาน สำนักราตรีโดนฆ่าล้างสำนักหมดภายในคืนเดียว หลังจากนั้นโม่ฉือหานยังส่งคนไปสืบ ที่แท้คือองครักษ์เงามังกรกับหอดวงจันทร์ร่วมมือกัน

ไม่คิดเลยว่า หนานเทียนหลินยังมีชีวิตอยู่ ยังกล้ามาหาตนอีก

“ใช่ ข้าเอง วันนี้ข้ามาเพื่อคุยเรื่องการร่วมมือกับหลีอ๋อง” หนานเทียนหลินพูดเปิดประเด็นทันที

“ข้ากับเจ้าอุดมการณ์ต่างกัน มิมีสิ่งใดต้องร่วมมือกัน!” โม่ฉือหานปฏิเสธทันที

“หรือว่าหลีอ๋องไม่อยากแย่งหยุนถิงคืนรึ ท่านทำใจยอมแพ้ให้จวินหย่วนโยวเช่นนี้ ครั้งหนึ่งหยุนถิงมีแต่ท่านเต็มสองตาเต็มหัวใจ ทั้งหมดที่จวินหย่วนโยวครอบครองในตอนนี้ควรเป็นของท่าน หากหลีอ๋องยอมร่วมมือกับข้า ข้ารับประกันว่าท่านจะได้สาวงามไปครอง!” หนานเทียนหลินรับประกัน

“เหอะ เจ้าจะเอาอะไรมารับประกันกับข้า มีจุดประสงค์อะไร พูดมาเถอะ?” โม่ฉือหานถามเสียงเย็น

“เชื่อว่าหลีอ๋องเองก็คงรู้แน่ว่า องครักษ์เงามังกรของจวินหย่วนโยวทำล้างสำนักราตรีของข้า นั่นเป็นเลือดเนื้อของข้ามาสิบกว่าปี ข้าย่อมต้องล้างแค้นกับเขาแน่ ต่อให้จับจวินหย่วนโยวมาสับเป็นหมื่นๆชิ้นก็ยังไม่สาสม

บัดนี้ข้าเหลือตัวคนเดียว เรี่ยวแรงน้อยนัก ดังนั้นเลยต้องการผู้ช่วย ข้าฆ่าจวินหย่วนโยวล้างแค้นให้พี่น้องข้า ส่วนหลีอ๋องก็ได้สาวงามไปครอง มิเท่ากับต่างได้สิ่งที่ต้องการ ชนะทั้งคู่รึ” หนานเทียนหลินแกล้งบอก

สีหน้าโม่ฉือหานเย็นราวกับน้ำแข็ง มือที่อยู่ในเสื้อกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว

ใช่สิ ทั้งหมดนี้ของจวินหย่วนโยวเดิมควรจะเป็นของตน หยุนถิงเป็นของตน หัวใจของนางก็ควรจะเป็นของตน คิดถึงภาพที่หยุนถิงจุมพิตกับจวินหย่วนโยวเมื่อครู่ เส้นเลือดที่ขมับของโม่ฉือหานเต้นตุบๆ

ต่อให้เขาเจ็บแค้นหยุนถิงกับจวินหย่วนโยวแค่ไหน โม่ฉือหานก็ไม่คิดจะร่วมมือกับหมาจนตรอกอย่างหนานเทียนหลินนี่ดอก

“ข้าไม่มีทางร่วมมือกับเจ้า!”

หนานเทียนหลินยิ้มหยันมุมปาก ไม่โกรธพลางว่า “หลีอ๋องปฏิเสธข้าไม่เป็นไร ข้าเชื่อว่าวันหนึ่งท่านต้องยอมร่วมมือกับข้าแน่ ขอตัวก่อน!” พูดจบ ก็เหาะจากไป

โม่ฉือหานหงุดหงิดนัก เดินจากไปเลย