บทที่ 342 ซื่อจื่อท่านอย่าเสียใจไปเลย

“ซื่อจื่อ รบกวนท่านช่วยข้าตรวจสอบเหมยเฟยหน่อย ดูว่านางเป็นคนของซ่างกวนเจิ้นหรือไม่” หยุนถิงเอ่ยปาก

“ตกลง” จวินหย่วนโยวให้หลงซานไปตรวจสอบทันที

หยุนถิงย่อมรู้ความสามารถขององครักษ์เงามังกรอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าถ้าหากเหมยเฟยเป็นคนของซ่างกวนเจิ้นจริงๆ เช่นนั้นนางก็ปิดบังซ่อนเร้นได้เป็นอย่างดีจริงๆ ตอนนี้ร้านค้าและช่องทางการจัดส่งหลายแห่งของนางล้วนเป็นคนของพรรควิหค นี่มันเป็นเรื่องที่รับมือได้ยากจริงๆ

“ซื่อจื่อ ข้าอยากไปดูที่ตระกูลซ่างกวนหน่อย” หยุนถิงเสนอแนะ

“ข้าไปกับเจ้า” จวินหย่วนโยวลุกขึ้นมา

โม่เหลิ่งเหยียนไม่พูดอะไรเลย หันหลังก็เดินไปด้านหน้าสุด

ไม่นานนัก ทั้งสามคนก็มาถึงจวนซ่างกวน

หยุนถิงเดินเข้าไป การตกแต่งในลานวิจิตรงดงาม ดอกไม้ใบหญ้าล้ำค่านับไม่ถ้วน การจัดวางพิถีพิถันมาก ภูเขาเทียมสระน้ำ ต้นไม้เขียวขจี คานแกะสลักจิตรกรรมสี โออ่าอย่างมาก

ในห้องโถงค่อนข้างยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบเล็กน้อย บางทีอาจเป็นเพราะการค้นบ้านและยึดทรัพย์สิน โต๊ะและเก้าอี้มากมายล้มระเนระนาด บนพื้นยังมีชุดน้ำชาแตกกระจายอยู่ ระเกะระกะอย่างมาก

“ฝ่าบาทมีราชโองการ ค้นบ้านและยึดทรัพย์สินตระกูลซ่างกวน ของมีค่าทั้งหมดถูกยึดเข้าท้องพระคลังแล้ว ดังนั้นที่นี่จึงรกมาก พวกเจ้าระวังหน่อย” โม่เหลิ่งเหยียนเอ่ยปาก

“ขอบคุณซวนอ๋องมาก”

หยุนถิงกวาดตามองไปที่ห้องโถงที่กว้างใหญ่ แน่ใจว่าไม่มีอะไรพิเศษแล้ว นางก็ตรวจดูทุกห้องหนึ่งรอบ สุดท้ายไปหยุดอยู่ที่ห้องหนังสือ

“เจ้ากำลังหาอะไรอยู่?” จวินหย่วนโยวถาม

เขาดูออกว่า หยุนถิงไม่ได้แค่เดินเที่ยวเตร่

“จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างซ่างกวนเจิ้น ต้องมีห้องลับอะไรทำนองนั้นแน่นอน ข้าอยากจะลองหาดู” หยุนถิงอธิบาย

จวินหย่วนโยวเข้าใจในทันที และก็เดินเข้าไป

เพียงแต่ว่าห้องหนังสือที่กว้างใหญ่ ชั้นหนังสือกองโต หนังสือทั้งหมดก็ถูกทิ้งรกรุงรังไม่เป็นระเบียบอยู่บนพื้น โต๊ะและเก้าอี้ยิ่งระเกะระกะ ยุ่งเหยิงมากจริงๆ

หยุนถิงมองไปรอบๆด้วยความระมัดระวัง ของประดับที่อยู่บนโต๊ะ ชั้นหนังสือ แม้กระทั่งของที่ไม่สะดุดตาหยุนถิงก็ลองดูหมดแล้ว แต่กลับไม่พบอะไร

แต่นางรู้สึกว่า ด้วยนิสัยของซ่างกวนเจิ้นต้องมีห้องลับอะไรทำนองนั้นแน่นอน หยุนถิงกำลังจะหาต่อไป จู่ๆก็ได้ยินเสียงของจวินหย่วนโยว

“ที่นี่!”

จวินหย่วนโยวแตะไปโดนพู่กันขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง สะกิดไปถูกกลไก จู่ๆกำแพงของห้องหนังสือก็มีประตูลับปรากฏขึ้นมา

“ซื่อจื่อ ท่านช่างยอดเยี่ยมจริงๆ” หยุนถิงรีบวิ่งเข้ามาทันที

“ข้าก็แค่ลองดูเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจะอยู่ที่นี่จริงๆ ระวังตัวด้วย” จวินหย่วนโยวกล่าวกำชับ

“ตกลง”

จวินหย่วนโยวไม่วางใจ ยื่มมือไปจับมือของหยุนถิง หลิงเฟิงเดินอยู่ด้านหน้าสุด ทั้งสามคนเดินเข้าไป

โม่เหลิ่งเหยียนเข้ามาพอดี เห็นพวกเขาเข้าไปในห้องลับแล้ว ก็รีบวิ่งเข้าไปทันที

ห้องลับไม่ใหญ่มาก มีขนาดเพียงครึ่งห้องเท่านั้น ข้างในสักการบูชาป้ายบรรพบุรุษ และกระถางธูป

ในตอนที่จวินหย่วนโยวเห็นสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะสักการะ สีหน้าซีดขาว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“ซื่อจื่อ ไปอะไรไป?” หยุนถิงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของจวินหย่วนโยว อดที่จะถามออกมาไม่ได้

คนทั้งคนของจวินหย่วนโยวเกือบจะล้มอยู่บนพื้น หยุนถิงเป็นคนที่ยื่นมือไปประคองเขาเอาไว้

จวินหย่วนโยวจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว วิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว คว้าลูกประคำเกล็ดหิมะที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา มองดูลวดลายที่คุ้นเคยบนนั้น คนทั้งคนของเขาสั่นเทาอย่างมาก ตื่นเต้นไม่สิ้นสุด

“นี่คือของของแม่ข้า!”