บทที่ 350 อย่างเจ้าก็คู่ควรให้ข้าปรนนิบัติ

จ้าวซ่างซูเห็นท่าทางน่าสังเวชของเขา รู้สึกได้ใจขึ้นมาทันที ช่างดีจริงๆ วันนี้ฝ่าบาทเอ่ยชื่อให้หยุนเฉิงเซี่ยงคิดหาวิธีตอนประชุมเช้าเลย

หากว่าเขาไม่สามารถคิดออกมาได้ ต้องถูกฝ่าบาทลงโทษอย่างแน่นอน หากถูกปลดออกจากตำแหน่ง เช่นนั้นวันที่ตัวเองจะได้รับตำแหน่งก็จะอยู่ไม่ไกลแล้ว

แต่ว่าหยุนเฉิงเซี่ยงมีลูกสาวที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์หญิงอย่างหยุนถิง ยิ่งมีจวินซื่อจื่อเป็นลูกเขย จ้าวซ่างซูย่อมไม่กล้าประมาทอยู่แล้ว

คำพูดฉากหน้าก็ยังต้องพูดอยู่ ดังนั้นจ้าวซ่างซูจึงกล่าวถามอย่างหยั่งเชิง“เหตุใดหยุนเฉิงเซี่ยงถึงได้กล่าวเยี่ยงนี้ ฝ่าบาทให้ความสำคัญกับท่านมากที่สุดแล้ว อีกอย่างคุณหนูใหญ่หยุนมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด ท่านสามารถให้นางคิดหาวิธีได้นี่นา?”

หยุนเฉิงเซี่ยงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง“อย่าพูดถึงเลย นี่ข้าก็เพิ่งออกมาจากจวนซื่อจื่อ ถิงเอ๋อร์ก็คิดไม่ออกเช่นกัน ขุนนางทั่วทั้งราชสำนักยังคิดไม่ออก นางที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งวันๆอยู่แต่ในจวนซื่อจื่อไปออกไปไหนเลยจะสามารถคิดออกได้อย่างไร”

เมื่อจ้าวซ่างซูได้ยินก็รู้สึกโล่งใจทันที“หยุนเฉิงเซี่ยงท่านก็อย่าร้อนใจไป นี่ยังมีเวลาอีกครึ่งวันไม่ใช่หรือ ลองคิดดูอีกที ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้ก็สามารถคิดออกมาได้แล้ว”

“เฮ้อ หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น ภาพอักษรที่แขวนอยู่บนกำแพงของท่านดูไม่เลวเลย?” หยุนเฉิงเซี่ยงถาม

จ้าวซ่างซูรีบตอบทันที“นี่คือภาพที่ลูกชายของข้าไปขอให้หลิวจิ่วหลิงปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมในยุคปัจจุบันเขียนให้ เดือนหน้าก็จะเป็นวันเกิดครบรอบห้าสิบปีของข้าแล้ว เป็นความกตัญญูของเด็กมัน”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ท่านช่างมีลูกชายที่ดีจริงๆ น่าเสียดายที่พวกลูกชายของข้าเอาแต่เล่นซนทั้งวัน ข้าบอกว่าชอบภาพอักษรพวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเลย เฮ้อ อิจฉาท่านจริงๆ” ขณะที่หยุนเฉิงเซี่ยงกล่าวไป ยังจงใจเช็ดมุมตาไปด้วย

ความจริงแล้ว ไม่มีน้ำตาเลย

จ้าวซ่างซูเห็นเขาอนาถเช่นนี้ มองดูภาพอักษรนั่นครู่หนึ่ง ตัดสินใจเด็ดขาด“ในเมื่อหยุนเฉิงเซี่ยงชอบ เช่นนั้นภาพอักษรภาพนี้ข้าก็มอบให้ท่านก็แล้วกัน”

“เช่นนี้มิเกรงใจแย่หรือ?” หยุนเฉิงเซี่ยงบ่ายเบี่ยง

“มีอะไรน่าเกรงใจกัน ท่านกับข้าเป็นขุนนางในราชวงศ์เดียวกันมาหลายปี ตอนนั้นท่านยังช่วยเลื่อนตำแหน่งให้ข้า ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กน้อยของข้าก็แล้วกัน” จ้าวซ่างซูนำภาพอักษรลงมาทันที

หยุนเฉิงเซี่ยงถึงได้รับเอาไว้อย่างกระดากอาย จากนั้นภายใต้คำปลอบโยนของจ้าวซ่างซู ถึงได้จากไปอย่างเศร้าเสียใจและหดหู่

เห็นว่าหยุนเฉิงเซี่ยงจากไปแล้ว พ่อบ้านก็เอ่ยปากเสียงเบาทันที“นายท่าน นั่นคือภาพอักษรที่คุณชายขอมาให้ท่านด้วยตัวเอง ทำไมท่านถึงได้ให้หยุนเฉิงเซี่ยงไปล่ะ?”

“เจ้าจะไปรู้อะไร ในเวลาปกติหยุนเฉิงเซี่ยงแสดงท่าทางอวดดี หาได้ยากที่จะอนาถเช่นนี้ ถือว่าเป็นการปลอบโยนเขาก็แล้วกัน หากฝ่าบาทลงโทษเขา ไม่แน่ว่าต่อไปตำแหน่งจั่วเฉิงเซี่ยงก็จะเป็นของข้า ถึงเวลานั้นอยากได้ภาพอักษรอะไรก็มีทั้งนั้น” จ้าวซ่างซูกล่าวอย่างได้ใจ

“นายท่านปราดเปรื่องยิ่งนัก”

และหยุนเฉิงเซี่ยงที่จากไป เมื่อผ่านถนนสายหนึ่งด้วยท่าทีที่โศกเศร้าและโดดเดี่ยวอย่างยิ่งแล้ว ก็กลับมาโอหังอวดดีตามปกติทันที ไม่มีความโศกเศร้าใดๆเลยแม้แต่น้อย

“จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ในเวลาปกติก็คอยจ้องตำแหน่งเฉิงเซี่ยงของข้า คอยกลั่นแกล้งให้เดือดเนื้อร้อนใจอยู่ลับหลังข้า ภาพอักษรภาพหนึ่งถือว่าถูกไปสำหรับเขาแล้ว” หยุนเฉิงเซี่ยงกล่าวอย่างหยิ่งผยอง ถึงได้จากไป

.................

จวนผิงหยวน

หลายวันมานี้หนานเทียนหลินได้รับการทรมานอย่างหนัก ยิ่งกว่าตายทั้งเป็น

ทุกวันไม่ให้กินข้าว ให้ดื่มแค่น้ำหนึ่งถ้วย และยังถูกเฆี่ยนทั้งเช้าและเย็น เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วัน หนานเทียนหลินก็ไม่เหลือความหล่อเหลาเย็นชาก่อนหน้านี้อีก คนทั้งคนเต็มไปด้วยเลือด สีหน้าเหลืองราวกับเทียนไข มุมปากแห้งแตกจนมีเลือดออก น่าอนาถอย่างยิ่ง

ระหว่างนี้หนานเทียนหลินก็หนีไปสองครั้ง ทำอย่างไรได้ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง แม้แต่ยามเฝ้าหน้าประตูก็ยังสู้ไม่ไหว ถูกบังคับจับกลับมาแล้วก็ถูกซ้อมอย่างหนักอีกครั้ง

หนานเทียนหลินที่อยู่บนพื้นในเวลานี้นอนหายใจรวยริน คนทั้งคนเหมือนตายทั้งเป็น

เขาจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดไม่ได้ มิเช่นนั้นยังจะแก้แค้นหยุนถิงอย่างไร หากแม้นชีวิตดับสิ้นไปแล้วยังจะดัดจริตอะไรอีก

ในที่สุดหนานเทียนหลินก็ยอมอ่อนข้อ บอกว่าต้องการพบฮูหยินผิงหยวน

องครักษ์รีบไปรายงานฮูหยินผิงหยวนทันที ฮูหยินผิงหยวนย่อมยินดีอยู่แล้ว นางไปพบหนานเทียนหลินด้วยตัวเอง