บทที่ 352 ข้าชอบที่เจ้าทำตัวออดอ้อนข้า

หยุนถิงหน้าแดงระเรื่อขึ้นทันที มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเขินอาย “ไม่มีอะไร”

“ไม่มีอะไร คืออันใด?” จวินหย่วนโยวจงใจถาม พลางจูบเบาๆ ที่หูของหยุนถิง

หัวใจของหยุนถิงสั่นสะท้าน แก้มของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีเหมือนกุ้งที่ต้มสุกแล้ว

โชคดีที่เป็นเวลากลางคืน ภายนอกหอเย็นหยู่ก็มืดมิด จวินหย่วนโยวกอดนางจากทางด้านหลัง ดังนั้นจึงมองไม่เห็นแก้มแดงๆ ของนาง

“ซื่อจื่อ ท่านอย่ามาล้อเล่นนะ！” หยุนถิงโกรธ

“งั้นหรือ มิใช่เจ้าหรอกหรือที่เริ่มก่อน?” จวินหย่วนโยวยกยิ้มมุมปากอย่างขี้เล่น

“ไอ๊หยา ซื่อจื่อ”

“ฮ่าฮ่า ข้าชอบเวลาที่เจ้าทำตัวออดอ้อนข้า” จวินหย่วนโยวหัวเราะเบาๆ

ขณะที่หยุนถิงกำลังจะพูดบางอย่าง จวินหย่วนโยวก็จูบที่คอนางอีกครั้ง

มันอุ่นๆ คันๆ ทำให้หยุนถิงถึงกับตัวแข็งทื่อ “ซื่อจื่อ”

แม้แต่เสียงพูดปกติ ยังเต็มไปด้วยความออดอ้อน

จวินหย่วนโยวพอใจเป็นอย่างมาก หมุนตัวนางกลับมาด้วยมือใหญ่ ดันนางชนกับกำแพงด้วยมือและเสื้อคลุม

หยุนถิงมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ถึงแม้ว่าตอนกลางคืนจะมืดมิด แต่ภายใต้แสงจันทร์ นางกลับมองเห็นใบหน้าหล่อเหลา คมเข้มของจวินหย่วนโยวอย่างชัดเจน แลดูลึกลับในความสลัว ทำให้นางตกหลุมพรางในทันที

“ถิงเอ๋อร์!” เสียงทุ้มลึกของจวินหย่วนโยวเปลี่ยนเป็นเสียงแหบพร่า น่าดึงดูด

เสียงที่ไพเราะนี้ สามารถทำให้หูตั้งท้องได้อย่างง่ายดาย

“อะไร?”

“ข้าอยากจูบเจ้า” จวินหย่วนโยวพูดจบ โดยไม่ให้โอกาสนางได้ตอบ เขาก็ก้มศีรษะลงจูบหยุนถิงทันที

ริมฝีปากบางนุ่มของนางอบอวลไปด้วยกลิ่นสดชื่น เหมือนขนมอบแสนอร่อย ทำให้จวินหย่วนโยวยากที่จะหยุด

เขาไม่ได้ใช้กำลัง แต่ค่อยๆ จูบไล้ริมฝีปากของนางอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะล้ำค่า ดูถนุถนอม

หยุนถิงถูกกอดอยู่ในอ้อมกอดของจวินหย่วนโยว รับรู้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดและจูบอันอ่อนโยนของเขา ร่างกายของนางว่างเปล่า สมองลืมสั่งการ ทำได้เพียงตอบสนอง

ภายในหอเย็นหยู่ที่ใหญ่โต จวินหย่วนโยวและหยุนถิงทั้งกอดและมอบจูบดูดดื่มต่อกัน ช่างโรแมนติกยิ่งนัก

ทางด้านหลิงเฟิง เมื่อซื่อจื่อและพระชายาถึงชั้นบนสุดของหอ เขาก็ถอยกลับอย่างรู้งาน แต่ระยะทางไม่ได้ไกลเกินไป

เมื่อเห็นว่าซื่อจื่อและซื่อจื่อเฟยต้องแสดงความรักต่อกันอย่างแน่นอน หลิงเฟิงก็ชื่นชมที่ก้างขวางคออย่างเขาหนีได้เร็ว

.............

พระราชวังแคว้นเป่ยลี่

ฮ่องเต้เป่ยลี่ตักเตือนขันทีข้างกายเป็นพิเศษ ให้เขาไปตักเตือนที่ครัวว่างานต้อนรับแขกห้ามเกิดความผิดพลาด

แต่กลับไปได้ยินยามที่เข้ามาพูดกันว่า พ่อลูกซ่างกวนเจิ้นกำลังทำให้เขาเป็นเหมือนคนโง่ อยากจะเลื่อนเวลาออกไปเพื่อให้ยาเบื่อให้สลบแก่เขา ฮ่องเต้เป่ยจิ่วฉิงโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที

“บัดซบ พ่อลูกคู่นี้บังอาจวางแผนให้ข้า” เป่ยจิ่วฉิงคำรามด้วยความโกรธ และมองไปที่องครักษ์ด้วยความฉงน “เหตุใดเจ้าถึงทราบเรื่องนี้”

“ทูลฝ่าบาท ไท่จื่อกังวลเรื่องความปลอดภัยของพระองค์ จึงทรงรับสั่งให้กระหม่อมคอยจับตาดูสองพ่อลูกนั้นเป็นพิเศษ” องครักษ์ตอบด้วยความเคารพ

“เจ้าไปได้!” เป่ยจิ่วฉิงนัยน์ตาสีดำฉายแววความคิดที่ยากจะดูออก

ไท่จื่อมีสายลับอยู่ในวังด้วย แต่เขากลับไม่เคยสังเกตเลย ถึงแม้เป่ยจิ่วฉิงจะโกรธการกระทำของไท่จื่อ แต่เขาก็โกรธมากกว่าเดิมกับแผนการของพ่อลูกซ่างกวนเจิ้น

“ในเมื่อพวกมันคิดไม่ซื่อ ก็อย่าหาว่าข้าไร้คุณธรรม” เป่ยจิ่วฉิงสั่งการกับขันทีข้างกาย และขันทีท่านนั้นก็ออกไปทันที

เพียงไม่นานก็ถึงเวลากลางคืน สวนหลวงของพระราชวังสว่างไสว สาวใช้และขันทีเดินไปมาส่งของ ทำให้ดูครึกครื้นมาก

สองพ่อลูกซ่างกวนเจิ้นตามขันทีไปที่สวนหลวง ฮ่องเต้ได้นั่งลงแล้ว ซ่างกวนเจิ้นและซ่างกวนหรูรีบทำความเคารพ