บทที่ 365 อันที่จริงคนที่ข้ารักคือเจ้านะ

“บุญคุณที่ยิ่งใหญ่ของคุณหนูหยุน ข้าจะระลึกไว้ชั่วชีวิต หากวันหน้าท่านต้องการข้าเมื่อใด ข้าจะมิรีรอเลย” จ้าวเคอโขกศีรษะอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะจากไป

หยุนถิงเองก็ดีใจกับเขาเช่นกัน ตนเสนอโอกาสให้เขาก็จริง แต่ถ้าเขาไม่เรียนไม่พยายามเอง ก็ไม่มีประโยชน์เหมือนกัน

องครักษ์กองหนึ่งตีฆ้องร้องป่าว ตรงไปบ้านของจ้าวเคอ ไปแสดงความยินดี

พอจ้าวเคอกลับบ้านก็เจอฉากนี้เข้า เห็นท่านแม่ตนสีหน้าอึ้ง ก่อนจะหน้าบานยิ้มไม่หุบเลย หันไปโขกศีรษะให้ป้ายวิญญาณท่านพ่อสามครั้งรวด

จ้าวเคอรีบพุ่งเข้าไปหาทันที “ท่านแม่ ท่านโขกศีรษะให้ท่านพ่อทำไมกัน?”

แม่ของจ้าวเคอน้ำตาไหลพราก ตื่นเต้นจนพูดแทบไม่ออก “เด็กโง่ ย่อมขอบคุณท่านพ่อเจ้าที่คอยปกปักรักษาเจ้าอยู่บนสวรรค์อย่างไรเล่า”

“ท่านแม่ หากท่านจะขอบคุณ ต้องขอบคุณคุณหนูหยุนต่างหาก หากมิใช่คุณหนูหยุนเสนอให้ข้าได้เข้าร่วมการสอบหน้าพระพักตร์ ข้าไม่มีทางสอบได้แน่ นางต่างหากที่เป็นผู้มีพระคุณของข้า” จ้าวเคออธิบาย

“ใช่ คุณหนูหยุน ต้องขอบคุณนางให้ดี อีกครู่เจ้าพาข้าไปโขกศีรษะให้คุณหนูหยุนด้วยตัวเองนะ”

จ้าวเคอหันไปบอกองครักษ์ที่มาประกาศผลว่า “ขอบคุณท่านพี่ทั้งหลายที่ลำบากแล้ว หากพวกท่านไม่รังเกียจ ขอเชิญเข้าไปดื่มชาก่อนค่อยกลับเถิด”

บอกว่าดื่มชา น่ากลัวว่าแม้แต่น้ำดื่มก็ไม่มี ยากจนจริงๆ

“ท่านจอหงวนเกรงใจไปแล้ว ไม่ดื่มชาแล้วล่ะ นี่เป็นชุดขุนนางของท่านจอหงวน พรุ่งนี้จำไว้ว่าใส่ชุดนี้เต็มพิธีการไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทยามว่าราชการเช้าด้วยล่ะ!” องครักษ์ที่นำหน้ามากำชับ

จ้าวเคอรีบคารวะทันที “ขอบคุณพี่ชายท่านนี้มากที่เตือน”องครักษ์กำชับอีกหลายคำก่อนจะจากไป จ้าวเคอมองชุดขุนนาง น้ำตาไหลพรากออกมา

จนถึงตอนนี้ เขายังรู้สึกเหมือนฝันไป เขาทำได้แล้วจริงๆ สอบได้แล้วจริงๆ สองคนแม่ลูกกอดกันร้องไห้กลม

แต่ทั้งดีใจ ตื่นเต้น และยินดี

ผู้คนที่มารายล้อมนอกเรือนพากันแสดงความยินดี พอเห็นภาพนี้ก็ตาแดงเรื่อไปตามๆกัน

นับจากเหล่าจ้าวตายไป สองแม่ลูกกำพร้านี้ก็ใช้ชีวิตมาอย่างยากลำบาก อดมื้อกินมื้อ ตอนนี้จ้าวเคอสอบได้แล้ว เรียกได้ว่าฟ้าหลังฝนช่างงดงามนัก

ท่ามกลางผู้คน สตรีนางหนึ่งใบหน้ากระดาก ตกตะลึง อับอาย สุดท้ายสายตาไปหยุดลงที่ชุดขุนนางในอ้อมกอดจ้าวเคอ สายตาพลันมีแววยินดีและตื่นเต้น

นางก็คือจูจู สตรีที่เหยียดหยาม ถอนหมั้น ทอดทิ้งจ้าวเคอ ไปเพื่อติดตามคุณชายหลิ่วเมื่อไม่นานมานี้

นับจากครั้งก่อนที่คุณชายหลิ่วโดนหยุนถิงและจวินหย่วนโยวจัดการไป ไม่เพียงไม่รับนางเป็นอนุ กลับให้คนมาซ้อมนางจนเกือบเสียโฉมอีกด้วย

หากมิใช่เพราะจูจูคนนี้ คุณชายหลิ่วต้องถูกจวินซื่อจื่อจัดการกลางถนนรึ ดังนั้นคุณชายหลิ่วเลยระบายความโกรธลงมาที่นาง ให้คนมาซ้อมนางทุกๆสามถึงห้าวัน จูจูอยู่ไม่สู้ตายจริงๆ

นางรู้ว่าจ้าวเคอก็เข้าร่วมการสอบต่อหน้าพระพักตร์ นางไม่ได้คาดหวังอะไร สุดท้ายไม่คิดเลยว่าจ้าวเคอจะสอบได้จริงๆ

ตอนนี้จูจูอับอายโทษตนเองยิ่งนัก หากคราแรกตนไม่ทอดทิ้งจ้าวเคอ เช่นนั้นตอนนี้นางก็คือฮูหยินจอหงวนแล้ว ต้องโทษตนเองที่คิดผิดพลาดไป หลงเชื่อคำลวงหลอกของคุณชายหลิ่ว

จ้าวเคอเชื่อฟังมาตลอด หากตนเองใช้เล่ห์เพทุบายร้องไห้ก่อกวนผูกคอตาย เขาต้องยอมกลับมารักนางแน่ ถึงเวลานั้นนางแต่งกับจ้าวเคอ ก็เป็นฮูหยินจัดการบ้านแล้ว จะสง่างามแค่ไหนกันนะ

พอคิดมาถึงตรงนี้ จูจูรีบเดินเข้ามาทันที “จ้าวเคอ ยินดีด้วยที่เจ้าสอบได้จอหงวน”