บทที่ 369 หม่อมฉันตายเสียเลยดีกว่า

หยุนถิงหัวเราะขบขันเขานัก “ซื่อจื่อ ท่านทำเด็กตกใจแล้วนะ?”

จวินหย่วนโยวสีหน้าบูดบึ้ง “เขาโตป่านนี้แล้ว ยังเป็นเด็กรึ?”

“ข้าพูดไปงั้นเอง ซื่อจื่อที่รักพวกเรากลับไปนอนกันเถอะ ข้าง่วงมากเลย” หยุนถิงบอก

คิ้วขมวดมุ่นของจวินหย่วนโยวถึงค่อยคลายลง “เรื่องนี้ได้” พูดจบ ยื่นมือมาจูงมือหยุนถิง พลางเดินตรงไปยังรถม้าของตน

บนรถม้า

หยุนถิงพิงไหล่จวินหย่วนโยว หาท่าที่สบายก่อนหลับตาลง

อาจเพราะเป็นครั้งแรกที่ตื่นเช้าขนาดนี้ หรืออาจเพราะมีซื่อจื่อยู่ หยุนถิงเลยอุ่นใจ ดังนั้นไม่นานก็หลับไป

“ซื่อจื่อ วันนี้เหล่าจางรายงานว่า ทางเรือนนอกนั้นผลไม้และองุ่นของปีนี้อุดมสมบูรณ์นัก ถามว่าจะให้ส่งมาหน่อยหรือไม่?” นอกรถม้า หลิงเฟิงกระซิบบอก

พอจวินหย่วนโยวได้ยินอย่างนั้น ก้มหน้ามองหยุนถิงในอ้อมกอด “ไปเรือนนอกเลย”

อยู่ที่จวนซื่อจื่อ มักมีคนมารบกวนบ่อยครั้ง หยุนถิงเองก็เป็นคนชอบยุ่งเรื่องคนอื่น จวินหย่วนโยวจะห้ามนางก็ไม่ได้ เพราะเขารู้ว่าหยุนถิงไม่ชอบให้ใครมาบังคับอะไรมาก

หากไปเรือนนอก ไม่มีคนรบกวน มีแค่พวกเขาสองคน จวินหย่วนโยวคิดๆแล้วก็ตั้งตารอคอย

......

แคว้นเป่ยลี่

หลายวันนี้ ฮ่องเต้เป่ยจิ่วฉิงเอาแต่ขลุกอยู่ที่เรือนซ่างกวนหรู เรียกได้ว่าอบอวลไปด้วยบรรยากาศวาบหวาม ไม่ออกว่าราชการตอนเช้าด้วยซ้ำ ทำให้สนมคนอื่นของวังหลังต่างพากันอิจฉาริษยา

วันนี้เป่ยจิ่วฉิงไปจัดการงานราชการ ซ่างกวนหรูพาสาวใช้ไปเดินเล่นที่อุทยานหลวง และเห็นเหล่าสนิมกำลังคุยหยอกล้อกันในศาลาแต่ไกล

“ซ่างกวนหรูผู้นี้ทำให้ฝ่าบาทหลงใหลได้อย่างไรกัน ถึงกับทำให้ฝ่าบาทไม่ไปว่าราชการเช้าแล้ว ช่างเป็นหญิงงามล่มชาติจริงๆ” อวี๋เหม่ยเหรินพูดอย่างเยาะหยันเสียดสี

“เจ้าอย่าพูดซี้ซั้ว หรูเฟยพึ่งเข้าวังมา ฝ่าบาทจะรักใคร่สดใหม่อยู่ก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว”

“แต่ฝ่าบาทมิเคยโปรดปรานสนมคนใดจนไม่ไปว่าราชการเช้านะ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ฝ่าบาทคงลืมพวกเราไปหมดแล้วแน่”

“พวกเจ้าแต่ละคนอย่าเอาแต่พูดอวยศัตรูแล้วทำตนเองหมดกำลังใจสิ ต่อให้ซ่างกวนหรูได้รับแต่งตั้งเป็นเฟยแล้วอย่างไร ก็เป็นเชลยหลบหนีจากแคว้นต้าเยียนออกมา ข้าไหว้วานคนไปสืบมาแล้ว นางกับพ่อนางนั่นโดนองครักษ์ราชวงศ์แคว้นต้าเยียนไล่ฆ่า หลบหนีเอาชีวิตรอดมานะ!”

ห่างไปไม่ไกล ซ่างกวนหรูสีหน้าซีดเผือด สายตามีแววเคียดแค้นเดือดดาล

“เหนียงเหนียง ให้ข้าน้อยไปเตือนพวกนางหน่อยดีหรือไม่?” สาวใช้ข้างกายถาม

“มิต้อง นิสัยข้าคือมีแค้นต้องชำระต่อหน้า!” ซ่างกวนหรูแค่นเสียงหึ เดินตรงเข้าไปในศาลา

สนมหลายคนในนั้นพอเห็นคนที่มา ก็ตกใจหน้าซีดเผือด พากันลุกขึ้นคารวะ

ซ่างกวนหรูมองเหล่าสนมด้วยสีหน้าเย็นชา “ในเมื่อพวกเจ้ามานินทากันเช่นนี้ เช่นนั้นข้าจะให้คนตัดลิ้นพวกเจ้าซะ!”

พอคำนี้ออกมา เหล่าสนมตกใจมาก พากันคุกเข่าลงอ้อนวอนขอร้อง

มีเพียงอวี๋เหม่ยเหรินคนเดียวที่ไม่คุกเข่าลง นางแผดเสียงใส่อย่างเดือดดาลว่า “ซ่างกวนหรู เจ้ามันแค่เชลยหนีตายของแคว้นต้าเยียน คิดว่าตนเองเป็นสนมคนโปรดจริงรึ ท่านพ่อข้าเป็นเสนาบดี หากเจ้ากล้าตัดลิ้นข้า ท่านพ่อข้าไม่ละเว้นเจ้าแน่!”