บทที่ 376 องค์หญิงหลันรั่วคิดถึงท่านจนล้มป่วยแล้ว

หยุนถิงตะลึง มองใบหน้าหล่อเหลาที่ใกล้เพียงนิ้วเดียว สบเข้ากับดวงตาทุ้มลึกดุจทะเลของจวินหย่วนโยว หยุนถิงยิ้มอย่างดีใจ

เธอยกสองมือกอดเอวจวินหย่วนโยว พลางเขย่งปลายเท้า แหงนใบหน้าขึ้นรับจูบของเขา

จวินหย่วนโยวพอใจยิ่งนัก ลิ้นยาวเข้าโรมรัน พันตูรุกรานเข้าไป----

ผู้คนที่รายล้อมพากันหันหลังให้ในบัดดล ไม่กล้ามอง ในเวลาเดียวก็อิจฉาความรักของซื่อจื่อและซื่อจื่อเฟยด้วย

พ่อครัวคนหนึ่งพุ่งไปที่หมูหัน ซื่อจื่อเฟยมัวยุ่งกับการจูบกับซื่อจื่อ จะให้หมูหันไหม้หมดไม่ได้ เขาต้องช่วยก่อน

ในสวนที่กว้างใหญ่ จวินหย่วนโยวกับหยุนถิงยืนจูบกัน ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของหมูหัน ดูอบอุ่นนัก

รั่วจิ่งที่แอบฟังอยู่พอใจนัก “ซื่อจื่อเฟยเก่งจริงรู้วิธี แน่จริงแล้วที่เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ หากมิใช่ตัวหนึ่งเป็นตัวผู้ อีกตัวเป็นตัวเมีย”

หลิงเฟิงมองค้อนเขา “นี่มันวิธีพูดบ้าอะไร แต่ซื่อจื่อเฟยสามารถกำราบซื่อจื่อได้นี่เป็นเรื่องจริง”

“แน่นอนอยู่แล้ว ซื่อจื่อเฟยน่ะเป็นยอดดวงใจของซื่อจื่อเรา พอยอดดวงใจขยับ ซื่อจื่อย่อมโดนกำราบไว้มั่นอยู่แล้ว” รั่วจิ่งเสริม

ผ่านไปนาน จวินหย่วนโยวถึงจบสิ้นการจูบครั้งนี้ มือหนึ่งอุ้มหยุนถิงที่ตัวอ่อนปวกเปียกในอ้อมกอดตนขึ้นมา

หลงเอ้อร์รีบยกเก้าอี้มาให้ตัวหนึ่ง หลิงเฟิงเดิมคิดจะไปยกมาอีกตัว โดนหลงเอ้อร์ห้ามไว้

“ซื่อจื่อชอบนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกับซื่อจื่อเฟย เจ้าอย่าตาถั่วสิ” หลงเอ้อร์บอก

หลิงเฟิงหยุดทันที “เจ้านี่ประจบสอพลอจริงๆ”

“แหงสิ ข้าติดตามซื่อจื่อเฟยทุกวัน ย่อมต้องรู้ใจพวกเขาอยู่แล้ว”

จวินหย่วนโยวเห็นเก้าอี้ที่หลงเอ้อร์ยกมา พอใจนัก อุ้มหยุนถิงนั่งลงไป

หยุนถิงได้รับอิสระ ก็หอบหายใจคำโต พอเห็นมีคนอยู่มากมาย แก้มพลันแดงเรื่องอย่างกับกุ้งที่ต้มสุกแล้ว

“หันหลังไปให้หมด!” จวินหย่วนโยวออกคำสั่งกราด

คนอื่นหันหลังไปทันที ไม่มีใครกล้าหันไปดูเลย ในใจอิจฉามาก

“แย่ล่ะ หมูหัน!” หยุนถิงรีบหันไปดู

และได้เห็นพ่อครัวคนหนึ่งยืนหันหลังให้เธอและกำลังทาน้ำมันให้หมูหันอยู่ ยังไม่ลืมตอบเธอว่า “ซื่อจื่อเฟยวางใจเถิด ข้าจ้องหมูตัวนี้อยู่นะ ท่านกับซื่อจื่อเชิญต่อเถอะ”

หยุนถิงยิ่งอายหนักขึ้น ถลึงตาใส่จวินหย่วนโยว

“ต่างออกไปกันเถอะ” จวินหย่วนโยวบอก

“ขอรับ!” พ่อครัวก็ออกไปด้วย ทุกคนพากันออกจากสวนหมด

สวนที่กว้างใหญ่เหลือแค่หยุนถิงและจวินหย่วนโยว หยุนถิงนั่งอยู่บนตักของจวินหย่วนโยว มองดูสีของหมูตัวนั้นแล้วพอใจมาก

“ซื่อจื่อ ท่านใส่เครื่องปรุงหน่อยนะ ด้านขวาสุดนั่นคือผงยี่หร่า สาดใส่บนนั้นให้ทั่วหน่อย”

หากเป็นเมื่อครู่ จวินหย่วนโยวต้องไม่ยอมแน่ ตอนนี้ได้กำไรแล้ว จวินหย่วนโยวพอใจนัก เขาลุกขึ้นวางหยุนถิงลงบนเก้าอี้ จากนั้นเดินไปใส่เครื่องปรุง

หยุนถิงชี้นิ้วสั่งการอยู่ด้านข้าง จวินหย่วนโยวก็ทำตามหมด ทั้งสองคนเข้าขากันดียิ่งนัก

ทุกคนที่อยู่นอกสวนมองมาอย่างอิจฉา ถึงซื่อจื่อจะให้พวกเขาออกไป ทุกคนก็สงสัยฝีมือทำอาหารของซื่อจื่อเฟย เลยอยากเรียนด้วย

สุดท้ายไหนเลยที่ซื่อจื่อเฟยย่าง กลับเป็นซื่อจื่อทำแทน ภาพอบอุ่นเยี่ยงนี้ทุกคนไม่อยากพลาดอยู่แล้ว

เวลาผ่านไปเร็วนัก ในที่สุดจวินหย่วนโยวก็ย่างเสร็จภายใต้การชี้นิ้วสั่งการของหยุนถิง