บทที่ 4 ซื่อจื่อ ท่านคิดจะแต่งงานกับหยุนถิงจริงรึ

พระราชวัง ห้องทรงพระอักษร

ฮ่องเต้โยนหนังสือหย่าร้างนั่นใส่อย่างเดือดดาล “โม่ฉือหาน เจ้าอธิบายมาให้ดีๆ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

หลีอ๋องโม่ฉือหานหน้าดำคร่ำเครียด เดือดดาลหนักมา แต่ไม่กล้าโอหังต่อหน้าฮ่องเต้ รีบถวายบังคม “เสด็จพี่ กระหม่อมเป็นคนเขียนหนังสือหย่าร้างนี้จริงๆ เมื่อคืนกระหม่อมให้คนนำไปให้หยุนถิง หากว่าเหตุใดจึงไปปรากฏอยู่ที่หน้าประตูหอใต้หล้าในตอนนี้ได้นั้น กระหม่อมเองก็มิรู้ได้”

“ดังนั้นเจ้าจะบอกข้าว่า เจ้าหนังสือหย่าร้างนี่วิ่งไปอยู่หน้าประตูหอใต้หล้าเองงั้นรึ?”

“กระหม่อมมิได้หมายความเช่นนี้”

“เช่นนั้นหลีอ๋องหมายความว่าอะไรเล่า เมื่อคืนพึ่งแต่งงานกับลูกสาวกระหม่อม เช้าวันต่อมาก็แปะหนังสือหย่าร้างไว้ที่หน้าประตูหอใต้หล้า จนคนทั่วทั้งเมืองเซิ่งจิงรู้กันทั่ว หลีอ๋องลบหลู่เหยียดหยามจวนเฉิงเซี่ยงเช่นนี้ คิดว่าจวนเฉิงเซี่ยงของข้าไม่มีคนแล้วงั้นรึ” หยุนเซี่ยงพูดอย่างเดือดดาล

เขารักใคร่ทะนุถนอมหยุนถิงลูกสาวคนนี้แต่เด็ก แต่พอลูกสาวแต่งออกเรือนไป วันที่สองก็ถูกหย่าร้าง ไม่ว่าพ่อคนไหนก็คงรับไม่ได้ การกระทำเช่นนี้ของหลีอ๋องเท่ากับเป็นการตบหน้าจวนเฉิงเซี่ยงอย่างเปิดเผย หากเขาไม่มาร้องขอความยุติธรรมแล้ว ก็คงถูกทั้งราชสำนักเย้ยหยันหัวเราะเยาะแน่

โม่ฉือหานถลึงตาใส่ด้วยความโกรธ “หยุนเซี่ยง ลูกสาวท่านแต่งกับข้าได้อย่างไร ท่านไม่รู้รึ ข้าไม่ได้ต้องการนางเลยสักนิด”

หยุนเซี่ยงโกรธจนหน้าซีดเผือด พลันยกมือขึ้นกุมหน้าอก สีหน้าทรมาน “ฝ่าบาท ขอพระองค์เห็นแก่ที่กระหม่อมอุทิศชีวิตรับใช้แคว้นมาทั้งชีวิต โปรดคืนความยุติธรรมให้กระหม่อมด้วย กระหม่อม...”

หยุนเซี่ยงพูดยังไม่ทันจบ ก็สลบล้มตึงลงไป

ฮ่องเต้สีหน้าเคร่งเครียด “ใครก็ได้ เรียกหมอหลวงมา”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท “ขันทีรีบออกไปเรียก

“หลีอ๋อง เจ้าช่างเก่งนักนักนะ ทำเอาหยุนเซี่ยงโกรธจนเป็นลมได้ ข้าให้เวลาเจ้าสามวันจัดการเรื่องหนังสือหย่าร้างซะ มิเช่นนั้นอย่าว่าแต่ข้าเลย ไทเฮาก็ไม่ละเว้นเจ้าแน่ ออกไปซะเถอะ” ฮ่องเต้ตะคอกดังใส่

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทูลลา” โม่ฉือหานดวงตาเย็นเยียบ ถลึงตาใส่หยุนเซี่ยงที่สลบอยู่ที่พื้นอย่างเดือดดาล ก่อนหมุนตัวออกไป

สุดท้ายพอโม่ฉือหานออกไป ก็ได้ยินคนรับใช้รายงานว่า “ท่านอ๋องแย่แล้ว พระชายานาง คือคุณหนูหยุนไปหอชุนเฟิง และยังยกตัวเองให้เป็นอนุของจวินซื่อจื่อไปแล้ว”

ใบหน้าโม่ฉือหานราวกับฉาบไปด้วยน้ำแข็งทันที มีแววอาฆาตขึ้นมา มือที่แนบลำตัวกำแน่นจนเห็นกระดูก “เกิดอะไรขึ้น?”

คนรับใช้รายงานเรื่องทั้งหมด โม่ฉือหานได้ยินก็เดือดดาลหนักมาก แทบทะลุฟ้า เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ มีรังสีอำมหิตรายล้อมอยู่รอบตัว

“หยุนถิงน่าตายนัก กล้าคบชู้สู่ชาย ข้าจะสับนางเป็นหมื่นๆชิ้น”

.....

จวนซื่อจื่อ

จวินหย่วนโยวพาหยุนถิงที่เมามายไปยังห้องรับแขก แล้วถึงกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เขารักความสะอาดที่สุด โดยเฉพาะกอดหญิงเมามายอย่างหยุนถิงมาตลอดทาง มีหรือจะยังทนไหว พออาบน้ำเสร็จ จวินหย่วนโยวเปลี่ยนเป็นชุดคลุมยาวสีดำแดงออกมา รั่วจิ่งรีบยกถ้วยชาให้ทันที

“ซื่อจื่อ ท่านจะรับหยุนถิงเป็นอนุจริงรึ? ถึงนางจะถูกหลีอ๋องหย่าร้างแล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นพระชายาม่ายหลี หากให้หลีอ๋องรู้เข้า ต้องมาหาเรื่องเป็นแน่?” รั่วจิ่งพูดอย่างกังวล

“เจ้าคิดว่าข้ากลัวหลีอ๋องรึ?” ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาจวินหย่วนโยว

รั่วจิ่งตกใจปากสั่นบอก “มิได้ขอรับ ซื่อจื่อท่านรูปงามเหนือใคร รูปร่างสูงใหญ่ หลีอ๋องมิใช่คู่ต่อสู้ของท่านอยู่แล้ว แต่คุณหนูหยุนเป็นตัวยุ่งยาก เหตุใดซื่อจื่อท่านถึงพานางกลับมาเล่า?”

“เพราะนางบอกว่าข้าอยู่ได้อีกไม่เกินสามปี” จวินหย่วนโยวตอบเอื่อยเฉื่อย

ร่างกายของเขา เขารู้ดีที่สุด หมอเทวดาเคยบอกเขาเช่นนี้เหมือนกัน ดังนั้นจวินหย่วนโยวเลยพานางกลับมา