บทที่ 424 ฮูหยินรู้ใจข้าที่สุดจริงๆ

“ผู้ชายนี่สารเลวจริงๆ!” หยุนถิงแค่นเสียงเย็น

“ฮูหยิน คำพูดนี้ไม่ถูกนะ!” จวินหย่วนโยวคัดค้านทันที หน้าดำทะมึนลงไปหลายส่วน

หยุนถิงหันไปมองสีหน้าไม่พอใจของซื่อจื่อของตน รีบอธิบายทันที “แน่นอนสิ ซื่อจื่อของข้าน่ะสง่างามองอาจ หล่อเหลาเย็นชา อ่อนโยนเอาใจใส่ที่สุด ดีกับข้าที่สุดเลย”

สายตาจวินหย่วนโยวเผยประกายพอใจ ยื่นมือมาจูงมือหยุนถิง “ฮูหยินรู้ใจข้าที่สุดจริง”

“ซูหลินพยุงนางลุกขึ้นเถอะ ยังไงซะพวกเราก็มิได้มีธุระอะไร ก็ไปดูสักหน่อยแล้วกัน” หยุนถิงบอก

“เจ้าค่ะ” ซูหลินพยุงชุ่ยชุ่ยและนางจัวขึ้นมา ให้พวกนางนำทาง

“ช่วยข้า ขอร้องพวกเจ้าช่วยข้าด้วย ข้าอยู่นี่ไง!” นางหลิวที่อยู่บนต้นไม้ร้องเสียงดัง

“พานางไปด้วยแล้วกัน”

“ขอรับ” องครักษ์คนหนึ่งเหาะขึ้นต้นไม้เอานางลงมา นางหลิวตกใจแทบตายกับการกระทำของเหล่าองครักษ์ ไม่กล้าเหิมเกริมอีก เดินตามไปอย่างว่าง่าย

รอจนกลับไปถึงตระกูลอู๋ ดูสิว่านางจะสั่งสอนคนพวกนี้อย่างไร

พวกหยุนถิงตามนางจัวและชุ่ยชุ่ยตรงไปตระกูลอู๋ ที่นี่เป็นอำเภอเล็กๆ คฤหาสน์ของตระกูลอู๋ใหญ่มาก ประตูใหญ่สีดำเมี่ยม ป้ายชื่อสีทอง ด้านหน้าประตูยังวางสิงโตหินตัวใหญ่ไว้สองตัว ดูหรูหรานัก ดูออกเลยว่าตระกูลอู๋เป็นตระกูลใหญ่พอดู

“พี่สาว ที่นี่เจ้าค่ะ” ตอนชุ่ยชุ่ยพูดคำนี้ดูจะหวาดกลัวอยู่บ้าง

“อย่ากลัว ข้าออกหน้าให้เจ้าเอง!”

นางหลิวสะบัดองครักษ์ลับคนนั้นหลุด รีบวิ่งเข้าไปเคาะประตู

ประตูใหญ่เปิดออก คนรับใช้ด้านในพอเห็นใบหน้าเลือดสาดของนางหลิว ตกใจหนัก “เจ้า เจ้าคือ?”

“ปัญญาอ่อน ข้าคือฮูหยินของพวกเจ้า รีบไปเรียกคนมาเร็ว ส่งคนไปบอกอารองด้วย บอกว่ามีคนมาหาเรื่องที่ตระกูลอู๋ และทำลายใบหน้าข้า ยังบอกว่าจะทำลายล้างตระกูลอู๋ด้วย!” นางหลิวตะคอกดังด้วยความโกรธ

คนรับใช้รีบไปจัดการทันที นางหลิวไม่หันมามองพวกหยุนถิงด้านหลังเลย นางรีบวิ่งเข้าไป “ปิดประตู รีบปิดประตูเร็ว!”

คนรับใช้อีกคนยังไม่ทันปิดประตู ก็โดนหลงเอ้อร์เตะกระเด็น และเปิดประตูใหญ่ออก “คุณชาย ฮูหยิน เชิญขอรับ!”

จวินหย่วนโยวจูงมือหยุนถิง เดินเข้าไปในประตูใหญ่

พอนางหลิวเข้าไปก็รีบเรียกรวมคนทั้งหมดมาล้อมพวกหยุนถิงเอาไว้ ท่าทางหวาดกลัวเมื่อครู่หายไปหมด กลายเป็นเหิมเกริมอย่างมาก

“พวกสารเลวอย่างพวกเจ้าไม่เพียงทำลายใบหน้าข้า ยังกล้ามาหาเรื่องถึงที่ โทษข้าไม่ได้แล้วนะ ใครก็ได้สั่งสอนพวกมันให้สาสม อัดให้ตายไปเลย!” นางหลิวตะคอกดังด้วยความโกรธ

“ขอรับ!” คนรับใช้หลายสิบคนถือไม้กระบองกระบี่กระบี่พุ่งเข้ามา

“โง่เขลานัก!” หยุนถิงแค่นเสียงเย็น

ชุ่ยชุ่ยและนางจัวตกใจกลัวนัก หลบหลังหยุนถิงในบัดดล

“หาเรื่องตาย!” หลงซื่อทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว อัดเตะเหล่าคนรับใช้พวกนั้นอย่างจัดเต็ม

นางหลิวรู้สึกตาลายไปชั่วครู่ ยังดูไม่ออกเลยว่าหลงซื่อลงมือยังไง แค่พริบตาเดียว เหล่าคนที่ล้อมพวกเขาไว้ก็โดนซัดกระเด็นลอยออกไป

เสียงร้องครวญครางดังไม่หยุด สะท้านก้องฟ้า ทุกคนขยับตัวไม่ได้เลย ทำเอาขนหัวลุกไปตามๆกัน

นางหลิวตกใจเข่าอ่อนทรุดลงพื้น ไม่คิดเลยจริงๆว่า คนมากมายขนาดนี้กลับสู้คนเพียงคนเดียวไม่ได้ นางตายแน่คราวนี้

หยุนถิงเหล่มองนางหลิวที่เข่าอ่อนอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเย็นเยียบทะมึน “ใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคนอื่น ไม่รู้สำนึก หาเรื่องตาย!” ระหว่างพูด มือก็มีขวดหนึ่งเพิ่มขึ้นมา

หลงเอ้อร์รับมาทันที และเดินเข้าไปหานางหลิว