บทที่ 435 บนตัวข้ามีที่ใดที่เจ้าไม่เคยเห็นมาก่อนกัน

ผ่านไปนาน จวินหย่วนโยวถึงจบจุมพิตนี้ มือใหญ่โอบกอดหยุนถิงแน่น หอบหายใจหนักหน่วง “ถิงเอ๋อร์ ได้หรือไม่?”

หยุนถิงที่เป็นอิสระ กำลังหอบหายใจคำโต สุดท้ายได้ยินเสียงจวินหย่วนโยวแหบพร่าข้างหู แก้มที่เดิมแดงเรื่อคราวนี้แดงจนถึงคอ

“ซื่อจื่อ ไม่ได้จริงๆนะ โดยเฉพาะช่วงสามเดือนแรก ท่านบ้าคลั่งขึ้นมาราวกับอสุรกาย ลูกของเราทนรับแรงไม่ไหวหรอก”

จวินหย่วนโยวมองนางด้วยสายตาเต็มเปี่ยมด้วยความรัก “งั้นข้าเบาหน่อย?”

หยุนถิงหน่ายใจ เสียใจที่มายั่วเขานัก “ซื่อจื่อ ทนหน่อยนะ ผ่านไปอีกหลายเดือนก็ได้แล้ว ให้ข้าช่วยท่านหรือไม่?”

“ช่วยอย่างไร?”

หยุนถิงโบกมือ จวินหย่วนโยวสีหน้าดำทะมึนทันที “เจ้าไปเปลี่ยนชุดเถิด อย่าให้เป็นหวัดเล่า”

“ก็ได้ งั้นข้าไปก่อนนะ ท่านแช่ต่อไปแล้วกัน” หยุนถิงถึงได้ออกจากถังอาบน้ำ เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบตัว เธอเดินไปตู้ข้างๆ หยิบเสื้อผ้าแห้งมาผลัดเปลี่ยน

เพียงแต่ปกติจวินหย่วนโยวเป็นคนช่วยเปลี่ยนให้เธอ ตอนนี้เสื้อผ้าก็เปียกโชก ใส่เสื้อหลายชั้นอีก หยุนถิงเริ่มร้อนใจ ทำอยู่นานก็เปลี่ยนไม่ได้สักที

เธอกำลังคิดจะพูดอะไร มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามา ช่วยแกะสายรัดเอวของเธอ “ข้ามาช่วยเจ้าใส่”

พอเงยหน้า หยุนถิงก็เห็นจวินหย่วนโยวมายืนด้านหน้าเธอ ผิวสีเหลืองอ่อนนั่นยังเปียกชื้นอยู่ หยดน้ำใสเลื่อนไหวลงผ่านหน้าอกเขา กล้ามเนื้อหน้าอกอัดแน่นยืดหยุ่น แน่นเปรี๊ยะ ทำเอาเธอหายใจติดขัดขึ้นมาทันที

“ซื่อจื่อ ข้าทำเองดีกว่า” หยุนถิงรีบหมุนตัวหนีทันที

แต่กลับโดนมือใหญ่ของจวินหย่วนโยวจับร่างไว้ “ทำไม อายแล้วรึ ร่างกายข้ามีที่ใดที่เจ้าไม่เคยเห็นบ้างเล่า”

“ซื่อจื่อ อย่าเล่น”

“ข้าไม่ได้เล่นนะ พูดตามความจริงเท่านั้นเอง” จวินหย่วนแกล้งเย้านาง มือใหญ่ถอดชุดหยุนถิงไปเรื่อยๆ

“ไม่ต้องแล้วซื่อจื่อ ข้าทำเอาได้ ท่านรีบไปเปลี่ยนชุดเถอะ” หยุนถิงบอก อาจเพราะเริ่มรู้สึกเย็น ทันใดนั้นหยุนถิงเลยฮัดชิ้วออกมา

ทำเอาจวินหย่วนโยวลนลานทันที “เป็นหวัดแล้วใช่หรือไม่ รีบถอดชุดเปียกออกเร็ว ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก”

ระหว่างพูด จวินหย่วนโยวเคลื่อนไหวเร็วขึ้นหลายส่วน

ถึงจะต้องการมากแค่ไหน แต่เขารู้ดีว่าหยุนถิงตั้งท้องอ่อนๆ เป็นระยะอันตราย จะ ละเลยมิได้เด็ดขาด

หยุนถิงเห็นซื่อจื่อช่วยถอดเสื้อผ้าตนอย่างรวดเร็ว และหยิบเสื้อผ้าแห้งมาสวมให้เธออีก ตลอดขั้นตอนไม่มีนอกลู่นอกทางเลยสักนิด เธออดเลื่อมใสในความอดกลั้นของเขาไม่ได้ ในเวลาเดียวก็ดีใจที่ซื่อจื่อรักเด็กคนนี้จริงๆ

“ซื่อจื่อท่านเองก็ไปเปลี่ยนเถอะ” หยุนถิงจัดสายรัดเอวให้ดี

“เจ้าช่วยข้าเลือกสิ”

หยุนถิงมองจวินหย่วนโยว สายตาเขาดูเร่าร้อนเกินไป ทำเอาหยุนถิงไม่กล้าสบตากับเขา รีบคว้าชุดจากในตู้มาให้

“ซื่อจื่อ ชุดยาวสีขาวนี่ไม่เลวเลย ท่านใส่สีขาวแล้วหล่อเหลาราวเทพเซียนทีเดียว”

“ได้ เชื่อเจ้านะ” จวินหย่วนโยวพอใจนัก รับมาเปลี่ยน

คนรับใช้เข้ามายกถังอาบน้ำออกไป เพราะว่าท้อง หยุนถิงเลยง่วงนอน พอนอนลงไม่เท่าไหร่ก็หลับไป

อีกหลายวันต่อมา หยุนถิงอยู่ที่จวนอย่างเชื่อฟัง เล่นพิณกับจวินหย่วนโยว เล่นหมากล้อม ดูละคร หาอะไรทำไปเรื่อย

พริบตาเดียวก็มาถึงวันแต่งงานของฉินจิ้งอี๋และจ้าวเคอ เพราะว่าเป็นการสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท สินสอดของจ้าวเคอก็เป็นจวนซื่อจื่อช่วยออกให้ แต่เช้ามา พ่อบ้านก็ให้คนขนสินสอดไปจวนตระกูลฉิน

ขบวนยาวใหญ่โต ตีฆ้องร้องป่าว มุ่งตรงไปยังจวนตระกูลฉิน ครึกครื้นยิ่งนัก