บทที่ 45 ของข้าก็เหมือนของเจ้า

หลิงเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ เองก็ถึงกับตะลึง ก่อนหน้านี้ฮูหยินถือเป็นผู้หญิงอัปลักษณ์ที่สุดในแคว้นต้าเยียน เวลานี้ใบหน้าอันงดงามของนางสวยจนมิมีใครเทียบได้ งดงามเสียยิ่งกว่าซ่างกวนหรู

มันมีความอัปลักษณ์หลงเหลืออยู่ที่ไหน นี่คือความงดงาม งดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้ ซื่อจื่อได้ครอบครองสมบัติอันล้ำค่า

หยุนถิงซึ่งอยู่ในน้ำ เห็นชายทั้งสามมองมาที่ตนเองอย่างตกตะลึง รู้สึกสับสนเล็กน้อย ก้มมองผิวน้ำด้านข้าง นางถึงได้รู้ว่าเวลานี้ ใบหน้าของนางกลับมาเป็นปกติแล้ว

หยุนถิงขึ้นมาจากน้ำโดยไม่รีบร้อน อธิบายออกมาว่า “ก่อนหน้านี้ข้าใช้หน้ากากล้างพิษ สารพิษบนใบหน้าของข้าถูกกำจัดออกไป ดังนั้นใบหน้าของข้าจึงกลับกลายมาเป็นเหมือนเดิม”

จวินหย่วนโยวพานางขึ้นมาบนเรือ ยื่นมือออกไปจับนางไว้ “ระวัง หลิงเฟิง รีบไปนำเสื้อคลุมมา”

หลิงเฟิงมิเคลื่อนไหว เขายังคงมองมาที่หยุนถิงด้วยความตกตะลึง

ใบหน้าของจวินหย่วนโยวเยือกเย็นขึ้นมาทันที “หลิงเฟิง!”

หลิงเฟิงรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว รีบเข้าไปในตัวเรือเพื่อนำผ้าคลุม ในใจของเขารู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

หากหลีอ๋องได้เห็นหน้าหยุนถิง เกรงว่าคงจะเสียใจไปตลอดชีวิต มิได้ จะให้หลีอ๋องเห็นหน้าของนางมิได้ หากเขาเสียใจและมาแย่งฮูหยินไปจากซื่อจื่อจะทำอย่างไร?

ลมหนาวพัดเข้ามา ร่างกายของหยุนถิงสั่นไหวโดยมิรู้ตัว จวินหย่วนโยวเห็นเช่นนั้น ใช้กำลังภายในของเขาช่วยทำให้เสื้อผ้าและผมของนางแห้ง

เสื้อผ้าที่เปียกก็แห้งในทันที หยุนถิงตกใจเป็นอย่างมาก “ซื่อจื่อ ท่านจะเก่งเกินไปแล้ว ทำให้เสื้อผ้าแห่งได้ภายในพริบตา ดีกว่าเครื่องอบผ้าด้วยซ้ำ”

“เครื่องอบผ้า?” จวินหย่วนโยวมิเข้าใจ

“เป็นเครื่องที่สามารถทำให้เสื้อผ้าแห่งได้ แต่มันจำเป็นต้องใช้เวลา มิได้รวดเร็วเหมือนกับซื่อจื่อ ข้ารักท่านเหลือเกินซื่อจื่อ แต่ซื่อจื่อ ท่านใช้พลังภายในออกมาเช่นนี้มันจะส่งผลกระทบต่อร่างกายของท่านหรือไม่?” หยุนถิงถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

“มิเป็นไร แค่ทำให้เสื้อผ้าแห้งเท่านั้น มิใช่เรื่องใหญ่อะไร” จวินหย่วนโยวตอบกลับมาพร้อมกับประหลาดใจเล็กน้อยในดวงตาของเขา

หลิงเฟิงนำเสื้อคลุมออกมา “ฮูหยิน”

เดิมทีหยุนถิงต้องการปฏิเสธ แต่จวินหย่วนโยวกลับเป็นคนนำมันมามอบให้นางด้วยตัวเอง “เจ้าเพิ่งจะลงน้ำมา ต้องให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย มิอย่างนั้นอาจไม่สบายได้”

“ก็ได้ ซื่อจื่อ ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วง”

องค์ชายสี่ซึ่งอยู่ด้านข้างถูกบังคับให้เป็นก้างขวางคอโดยปริยาย จู่ ๆ เขาก็มีความคิดอยากจะกระโดดลงน้ำ เห็นสองคนนี้แสดงความรักต่อกัน มันช่างน่าแขยงเสียจริง

“จวินหย่วนโยว เสื้อผ้าของข้าเองก็เปียก เจ้าเองก็ช่วยข้าทำให้มันแห่งด้วย” โม่ฉือชิงกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง

จวินหย่วนโยวตอบโดยมิหันหน้ากลับมา “หลิงเฟิง โยนองค์ชายสี่ลงน้ำ”

“ขอครับ!”

“อย่า คิดเสียว่าข้ามิได้กล่าวก็แล้วกัน ข้ามิอยากถูกเรือลำนั้นชนอีก ช่างชั่วร้ายเหลือเกิน พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นใบ้ก็แล้วกัน” โม่ฉือชิงยอมจำนนในทันที

ตอนนี้เขายังคงรู้สึกหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาคิดว่าน่าจะมีสิ่งชั่วร้ายบางอย่างอยู่ในน้ำ หากถูกโยนลงไปในน้ำ เขาอาจจะเข้าไปพัวพันกับมันได้ แม้จะรู้สึกแขยงสองคนนี้ แต่มันก็ยังดีกว่าให้เขาลงไปอยู่ในน้ำ

หยุนถิงเหลือบไปเห็นปลาในถัง ยักไหล่ของนางขึ้นมา “ซื่อจื่อตกปลาได้มากมายขนาดนี้ ข้าแพ้แล้ว”

“มิเป็นไร ของข้าก็เหมือนของเจ้า” จวินหย่วนโยวกล่าวออกมา

คำกล่าวเช่นนี้ ฟังดูเพลินหู

หยุนถิงน้อมรับมันไว้ “คำกล่าวของซื่อจื่อนั้นถูกต้อง ในเมื่อได้ปลามามากมายขนาดนี้ งั้นพวกเรากลับไปย่างปลากินกันเถิด วันนี้ท่านจะได้ชิมฝีมือของข้า รับประกันได้ว่าพ่อครัวทั้งสี่ประเทศ ไม่มีใครทำอาหารออกมาได้รสชาติดีกว่าข้า”

“เจ้าช่างขี้โม้เหลือเกิน” โม่ฉือชิงแขวะออกมา